Otwórz menu główne

Jan Namysł ps. Czaszka, Jan, Jaś (ur. 23 maja 1882 w Odolanowie, zm. 7/8 lipca 1942 w okolicach Poznania) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, powstaniec wielkopolski, członek Związku Walki Zbrojnej.

Jan Namysł
Czaszka, Jan, Jaś
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 23 maja 1882
Odolanów
Data i miejsce śmierci 7/8 lipca 1942
okolice Poznania
Przebieg służby
Lata służby 1914-1928 i 1939-1942
Siły zbrojne Kaiserstandarte.svg Armia Cesarstwa Niemieckiego
Orzełek Wojsk Wielkopolskich.svg Armia Wielkopolska
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Związek Walki Zbrojnej
Jednostki 7 Pułk Strzelców Wielkopolskich
8 Pułk Strzelców Wielkopolskich
155 Pułk Piechoty
70 Pułk Piechoty
PKU Gostyń
PKU Jarocin
Stanowiska dowódca kompanii
dowódca batalionu
dowódca pułku
komendant PKU
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Powstanie wielkopolskie
Wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie)

ŻyciorysEdytuj

W 1902 roku ukończył studium nauczycielskie. Odbył służbę wojskową w armii niemieckiej, gdzie ukończył szkołę oficerów rezerwy. Po jej zakończeniu, do sierpnia 1914 roku kierował szkołą ludową w Gierłachowie. Po wybuchu I wojny światowej został zmobilizowany. Walczył na francuskim froncie zachodnim. W 1916 roku został awansowany do stopnia podporucznika.

Po zakończeniu walk powrócił do Gierłachowa. Od grudnia 1918 roku brał udział w powstaniu wielkopolskim, gdzie dowodził kolejno: 1 Krzywińską kompanią powstańczą, I batalionem garnizonowym w Kościanie, III batalionem 7 pułku Strzelców Wielkopolskich oraz 8 pułkiem Strzelców Wielkopolskich, przemianowanym w grudniu 1919 roku na 62 pułk piechoty. W 1919 roku został awansowany kolejno na stopnie porucznika, kapitana.

15 lutego 1920 roku został dowódcą 155 Pułku Piechoty Wielkopolskiej, na którego czele walczył na wojnie z bolszewikami[1][2]. 15 lipca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii niemieckiej[3]. W 1921 roku służył w 73 Pułku Piechoty[4]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 327. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 73 Pułk Piechoty[5]. W latach 1922-1923 był komendantem Powiatowej Komendy Uzupełnień Gostyń (do 26 maja 1922 roku z tymczasową siedzibą w Krotoszynie), a następnie komendantem PKU Jarocin, pozostając oficerem nadetatowym 70 Pułku Piechoty w Jarocinie[6][7][8]. 12 kwietnia 1927 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 roku i 21. lokatą w korpusie oficerów piechoty[9]. Z dniem 31 grudnia 1928 został przeniesiony w stan spoczynku[10]. Po zakończeniu służby zamieszkał w Poznaniu.

Latem 1939 roku został ponownie zmobilizowany. Podczas kampanii wrześniowej pełnił funkcję komendanta obozu jenieckiego w Warszawie. Po kapitulacji stolicy powrócił do Poznania. Tam, wiosną 1940 roku rozpoczął działalność konspiracyjną w Związku Walki Zbrojnej. Od kwietnia do września 1941 roku pełnił funkcję Komendanta Inspektoratu Rejonowego Poznań-Miasto ZWZ (kryptonim „Delta”). Aresztowany przez Gestapo we wrześniu 1941 roku[11], został osadzony w poznańskim Forcie VII. Został zamordowany przez Gestapo w okolicach Poznania, najprawdopodobniej 7/8 lipca 1942 roku.

RodzinaEdytuj

W 1909 roku zawarł związek małżeński z Magdaleną Handschuh, z którego miał troje dzieci: Florentynę, Alfreda (1912–1940) i Jan Henryka.

Porucznik piechoty Alfred Bernard Henryk Namysł został zamordowany w Charkowie[12]. 5 sierpnia 1933 roku Prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1933 roku i 85. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a minister spraw wojskowych wcielił do 65 Pułku Piechoty w Grudziądzu[13]. W marcu 1939 roku pełnił służbę w 77 Pułku Piechoty w Lidzie na stanowisku dowódcy plutonu Dywizyjnego Kursu Podchorążych Rezerwy 19 DP.

Jan Henryk Namysł zaginął na terenie Związku Radzieckiego.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Rozkaz Nr 13 Dowództwa Frontu Wielkopolskiego z dnia 4 lutego 1920 roku, Dział II Personalny, § 19 i rozkaz Nr 21 Dowództwa Frontu Wielkopolskiego z dnia 29 lutego 1920 roku, Dział II Personalny, § 11.
  2. Przyjemski 1929 ↓, s. 9.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 27 z 21 lipca 1920 roku, s. 600.
  4. Spis oficerów 1921 ↓, s. 201.
  5. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 32.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 325, 402, 1465.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 288, 346, 1333.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 117, 167.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 kwietnia 1927 roku, s. 117.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 384.
  11. Spotkanie pod pomnikiem Polskiego Państwa Podziemnego i Armii Krajowej w Poznaniu. W: Biuletyn Informacyjny Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej Okręg Wielkopolska, nr 2 (89), s. 15 [on-line]. akwielkopolska.pl, czerwiec 2012. [dostęp 2016-10-14].
  12. Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 365.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 15 sierpnia 1933 roku, s. 159, 164.
  14. Przyjemski 1929 ↓, s. 30.
  15. M.P. z 1938 r. nr 177, poz. 323.
  16. M.P. z 1932 r. nr 259, poz. 296.
  17. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 117.

BibliografiaEdytuj