Otwórz menu główne

Jan Nepomucen Miller (ur. 19 maja 1890 w Łodzi, zm. 29 września 1977 w Warszawie) – polski krytyk literacki i teatralny, poeta.

Ekspresjonista. Brat Romualda Millera.

Studiował na uniwersytetach w Petersburgu, Berlinie, Sorbonie i Uniwersytecie Jagiellońskim. Od 1921 nauczyciel gimnazjalny w Warszawie. Założyciel pisma „Ponowa”, działał w grupie artystycznej Czartak.

Członek i aktywny działacz PPS. W czasie okupacji działacz PLAN, redaktor pisma „Rzeczpospolita Ludowa” i współpracownik „Lewą Marsz”. Po wojnie członek PPS i redaktor miesięcznika Teatr (1945-1947), później dyrektor teatru w Zielonej Górze. Od 1957 ponownie w Warszawie. Od 29 grudnia 1945 do 1947 był posłem do Krajowej Rady Narodowej, ale pozostał bezpartyjny. W grudniu 1975 roku był sygnatariuszem protestu przeciwko zmianom w Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (List 59)[1].

Spis treści

Poezje i dramatyEdytuj

  • Achilles na marach, debiut poetycki (1917),
  • Lacrimae rerum (1921),
  • Korowód (1924),
  • Erynie, dramat (1921).

Ważne polemikiEdytuj

Autor polemik Zaraza w Grenadzie (1926). Był jednym z najbardziej znanych krytyków literackich swego pokolenia, podejmując polemicznie problemy tradycji w dziele „Zaraza w Grenadzie”, oraz:

  • Rzecz o stosunku nowej sztuki do romantyzmu i modernizmu (1926),
  • Na gruzach Grenady (1933),
  • Na krzywej przemian (1973).

OdznaczenieEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Kultura 1976/01/340 - 02/341 Paryż 1976, s. 236.
  2. M.P. z 1946 r. nr 114, poz. 212.

BibliografiaEdytuj