Otwórz menu główne

Jan Stecki

polski ekonomista, polityk, minister

Jan Stecki (ur. 22 marca 1871 w Siedliskach k. Lubartowa, zm. 30 czerwca 1954 w Bełżycach) – polski ekonomista, polityk, działacz organizacji ziemiańskich, minister w rządach Rady Regencyjnej, publicysta, senator I i III kadencji w II RP.

Jan Stecki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 22 marca 1871
Siedliska, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 30 czerwca 1954
Bełżyce
Senator III kadencji (II RP)
Okres od 1930
do 1935
Minister spraw wewnętrznych
Okres od 4 kwietnia 1918
do 5 września 1918
Następca Zygmunt Chrzanowski
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

ŻyciorysEdytuj

Członek Związku Młodzieży Polskiej „Zet” i od 1893 Ligi Narodowej i Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego (do 1917). Współpracownik Głosu i Przeglądu Wszechpolskiego. Poseł do rosyjskiej I i II Dumy Państwowej. W 1917 prezes Głównego Komitetu Ratunkowego w Lublinie. Był członkiem Komitetu Narodowego Polskiego (1914–1917)[1]. Był członkiem Komisji Realizacyjnej Tymczasowej Rady Stanu[2]. W latach 1917–1918 minister spraw wewnętrznych w kolejnych gabinetach powołanych przez Radę Regencyjną poczynając od rządu Jana Kucharzewskiego.

Od 1919 prezes Związku Ziemian w Warszawie. W latach 1922–1927 i 1930–1935 senator Rzeczypospolitej.

Od 1923 jeden z przywódców Stronnictwa Chrześcijańsko-Narodowego, po przewrocie majowym jeden z przywódców Stronnictwa Chrześcijańsko-Rolniczego związanego z rządzącym obozem piłsudczyków.

W 1928 został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[3].

Autor artykułów w „Ekonomiście” i „Gazecie Rolniczej”, podręcznika ekonomii politycznej oraz: książki W obronie prawdy (1928).

PrzypisyEdytuj

  1. Roman Dmowski, Polityka polska i odbudowanie państwa. Przedmową do obecnego wydania i komentarzem opatrzył Tomasz Wituch, t. II, Warszawa 1988, s. 202.
  2. Włodzimierz Suleja, Tymczasowa Rada Stanu, Warszawa 1998, s. 220.
  3. Odznaczenia orderem Polonia Restituta. „Kurier Warszawski”. Nr 134, s. 16, 15 maja 1928.