Otwórz menu główne

Jan Szuba, duchowny rzymskokatolicki archidiecezji łódzkiej, prałat, ur. 19 października 1932 r. w Nowej Wsi Królewskiej koło Wrześni, jako jedno z pięciorga dzieci Anny ze Staniszewskich i Jana Szuby. Rodzina miała silne tradycje patriotyczno-narodowe i religijne. Ojciec uczestniczył w powstaniu wielkopolskim i obu wojnach światowych, matka była solistką chóru kościelnego.

Jan Szuba
Ilustracja
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 19 października 1932
Nowa Wieś Królewska
Wyznanie chrześcijańskie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 30 czerwca 1957
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Do szkoły podstawowej uczęszczał w czasie okupacji niemieckiej. Pomimo obowiązku nauki w języku niemieckim nie poddał się procesowi germanizacji. Po ukończeniu szkoły średniej miał zamiar ukończyć uczelnię muzyczną i zostać śpiewakiem operowym.

Pod wpływem ks. Stanisława Świerczka wstąpił jednak do Wyższego Seminarium Duchownego w Łodzi[1].

30 czerwca 1957 r. z rąk bp Michała Klepacza otrzymał święcenia kapłańskie. Niezależnie od tego uzyskał tytuł magistra historii sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim.

W latach 1957-1984 pracował jako wikariusz – kolejno w parafiach: Przemienienia Pańskiego w Łodzi, św. Anny w Łodzi, parafii archikatedralnej św. Stanisława Kostki w Łodzi, św. Mateusza w Pabianicach, św. Wojciecha w Łodzi, św. Kazimierza w Łodzi, św. Antoniego w Tomaszowie Mazowieckim, Najświętszego Serca Jezusowego w Łodzi-Julianowie. Antykomunistyczne treści niektórych jego kazań stały się przyczyną stałego nadzoru ze strony Służby Bezpieczeństwa.

22 marca 1984 r. objął funkcję proboszcza parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Brzezinach[2].

29 czerwca 1989 r. został mianowany proboszczem parafii św. Mateusza w Pabianicach (jako następca przechodzącego na emeryturę ks. Stanisława Świerczka, inspiratora jego drogi kapłańskiej). Funkcję tę pełnił do 28 sierpnia 2011 r. W tym czasie podjął wiele prac i inicjatyw związanych z XVI-wieczną zabytkową świątynią: doprowadził do wyburzenia budynków pofabrycznych z czasów carskich, co odsłoniło sylwetkę kościoła od strony zachodniej, ogrodzenia placu kościelnego, postawienia pomnika św. Maksymiliana Marii Kolbego, wymiany pokrycia wieży kościelnej na blachę miedzianą, remontu generalnego organów, odrestaurowania zabytkowych obrazów i ołtarzy, oświetlenia elewacji kościoła, rewitalizacji murów świątyni, a także modernizacji plebanii i kancelarii parafialnej. Był współtwórcą pierwszej uczelni wyższej w Pabianicach – Wyższej Szkoły Humanistyczno-Ekonomicznej, której pierwszą lokalizacją był obiekt domu katolickiego przy parafii[1].

Do 22 grudnia 2000 r. sprawował urząd dziekana dekanatu pabianickiego[3].

Za swoje zasługi otrzymał następujące wyróżnienia:

W 2013 r. za wybitne zasługi w działalności na rzecz społeczności lokalnej oraz za osiągnięcia w pracy duszpasterskiej został przez prezydenta Bronisława Komorowskiego odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[4].

PrzypisyEdytuj