Jan Wysocki (artysta)

Jan Wysocki (ur. 7 lutego 1873 w Mysłowicach, zm. 3 października 1960 w Katowicach) – polski rzeźbiarz, medalier, malarz.

Jan Wysocki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

7 lutego 1873
Mysłowice

Data i miejsce śmierci

3 października 1960
Katowice

Narodowość

polska

Dziedzina sztuki

Rzeźba
Medalierstwo
Malarstwo

Ważne dzieła

10 złotych 1933 Jan III Sobieski

Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Złoty Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Brązowy za Długoletnią Służbę

ŻyciorysEdytuj

Był synem Antoniego, właściciela stolarni, i Marii Zuzanny z Popków. Ukończył gimnazjum klasyczne w Paczkowie (1893) i studia malarskie w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium (1898). Naukę malarstwa, rzeźby i medalierstwa kontynuował w Paryżu (na akademiach „Julian” i „Colarossi”), Rzymie i Florencji. Od 1901 przez trzy lata mieszkał w Monachium, gdzie wystawiał swoje obrazy. W 1904 wyjechał do Katowic, gdzie założył prywatną szkołę sztuki oraz prowadził kursy rysunku w polskich gimnazjach w Sosnowcu i Bytomiu. Od 1908 przez dwa lata przebywał w Paryżu, gdzie wystawiał swoje prace medalierskie. Pod koniec 1910 przeniósł się do Monachium. Podczas I wojny światowej służył jako kartograf w armii niemieckiej na froncie włoskim. Po demobilizacji wrócił do Monachium, a w 1919 do Polski.

W latach 1919–1923 pełnił funkcje wicedyrektora i profesora Wydziału Rzeźby i Brązownictwa w Państwowej Szkole Przemysłu Artystycznego w Bydgoszczy. W 1923 przeniósł się do Poznania, gdzie objął kierownictwo Wydziału Rzeźby i Brązownictwa w Instytucie Sztuk Plastycznych.

Od 1935 był prezesem Grupy Artystów Wielkopolskich „Plastyka”. Ponadto w Poznaniu był prezydentem dorocznych Salonów Sztuki, członkiem zarządu Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych, członkiem komisji kultury i sztuki zarządu miasta Poznania[1].

W 1940 został wysiedlony z Poznania do Sosnowca. Przez okres okupacji niemieckiej pracował jako robotnik fizyczny oraz organizował tajne kursy z zakresu malarstwa i medalierstwa. Po wojnie zamieszkał w Katowicach, gdzie uczył w Liceum Plastycznym i na kursach w Wojewódzkim Domu Kultury. W 1956 otrzymał nagrodę plastyczną Katowic za całokształt pracy artystycznej.

Od 28 czerwca 1908 był mężem Katarzyny Lach[1].

Zmarł w 1960 i został pochowany na Cmentarzu przy ulicy Francuskiej w Katowicach.

 
Grób Jana Wysockiego na cmentarzu przy ul. Francuskiej w Katowicach

TwórczośćEdytuj

Na jego dorobek artystyczny składa się ponad 150 lanych medali, medalionów i plakiet. Inspirował się sztuką antyku i renesansu. Początkowo w twórczości artysty przeważały tematy fantastyczne oraz motywy z mitologii klasycznej. Po 1911 zajmował się głównie studiami portretowymi. Współpracował z Mennicą Państwową, która wybiła kilkanaście medali okolicznościowych według jego projektu. Był autorem projektu okolicznościowej dziesięciozłotówki wprowadzonej do obiegu 11 września 1933 r., wybitej z okazji 250. rocznicy odsieczy wiedeńskiej[2].

Wykonał także, m.in. popiersie w brązie Marszałka J. Piłsudskiego, tablicę pamiątkową w brązie J. Śniadeckiego oraz insygnia dla rektora i dziekana dla Uniwersytetu Poznańskiego, epitafia w brązie dla biskupów w katedrze włocławskiej, tabernakulum i balustradę brązową dla katedry poznańskiej, łańcuch złoty dla prezydenta miasta Poznania[1].

Został nagrodzony, m.in. I nagrodą Akademii Umiejętności w Monachium (1912), medalem brązowym na wystawie w Gandawie (1913), wielkim medalem srebrnym na Powszechnej Wystawie Krajowej w Poznaniu (1929)[1].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest? Uzupełnienia i sprostowania. Warszawa: 1939, s. 352. [dostęp 2021-12-03].
  2. Janusz Parchimowicz, Monety polskie, wyd. II, Szczecin: Nefryt, 2003, s. 160, ISBN 83-87355-37-2.
  3. M.P. z 1936 r. nr 263, poz. 469 „za zasługi na polu rozwoju sztuki”.

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj