Otwórz menu główne

Jan z Brienne (ur. 1169/1170[1], zm. 23 marca 1237) – król Jerozolimy w latach 1210–1212, ostatni cesarz łaciński w latach 12311237.

Jan z Brienne
ilustracja
król Jerozolimy (iure uxoris)
Okres od 1210
do 1212
Iure uxoris Marii z Montferratu
Cesarz Łaciński
Okres od 1231
do 1237
Poprzednik Baldwin II
(Baldwin II de Courtenay)
Następca tytularny
Baldwin II
(Baldwin II de Courtenay)
Dane biograficzne
Data urodzenia 1169/1170
Data śmierci 23 marca 1237
Ojciec Erard II de Brienne
Matka Agnieszka de Montfaucon
Żona Maria z Montferratu
od 14 września 1210
do 1212
Dzieci Jolanta Jerozolimska
Żona Stefania Armeńska
od 1214
do 1219
Dzieci Jan
Żona Berengaria z Leónu
od 1224
Dzieci Maria,
Alfons,
Jan II de Brienne,
Ludwik z Akki

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w Szampanii jako drugi syn Erarda II de Brienne i Agnieszki de Montfaucon, hrabiny Montbéliard (urodzonej jako Agnieszka de Nevers, córka Wilhelma III de Nevers). Początkowo został przeznaczony na duchownego, ale wolał zostać rycerzem i po czterdziestu latach turniejów i walk zyskał znakomitą reputację. Brał udział w III i IV krucjacie. Kiedy w 1208 z Ziemi Świętej do króla FrancjiFilipa II Augusta, przybyli posłowie z pytaniem kogo z baronów proponowałby na męża młodej królowej Jerozolimy, Filip II August wskazał Jana i obiecał wspierać go jako nowego króla.

Jan poślubił królową Marię z Montferratu, w 1210. Maria była młodsza od niego o 40 lat, była córką królowej Izabeli i Konrada z Montferratu. W 1211 Jan z Brienne zawarł 6-letni pokój z muzułmańskim władcą Al-Adilem. W 1212 Jan owdowiał; po śmierci żony pełnił funkcję regenta dla ich jedynej córki Jolanty (znanej również jako Izabela II). W 1214 ożenił się z księżniczką Stefanią Armeńską (zm. 1219), córką króla Leona II. Ze Stefanią miał również jedno dziecko – syna Jana (1216–1220), sukcesora Armenii, który jednak zmarł w dzieciństwie.

W 1224 Jan ożenił się po raz trzeci. Jego trzecią żoną została Berengaria z Leónu, córka króla Alfonsa IX i Berengarii Kastylijskiej. Urodziła czworo dzieci:

  • Marię de Brienne (1225–1275), która poślubiła władcę Cesarstwa ŁacińskiegoBaldwina II,
  • Alfonsa de Brienne (ok. 1228–1270), który poślubił Marię d'Issoudon, hrabinę d'Eu i sam został hrabią d'Eu oraz Wielkim Kanclerzem Francji,
  • Jana II de Brienne (ok. 1230–1273), który w 1258 został Wielkim Lokajem Francji,
  • Ludwika z Akki (ok. 1235–1263), który poślubił Agnieszkę de Beaumont i sam został wicehrabią Beaumont.

W 1229 Jan został poproszony przez baronów Łacińskiego Cesarstwa Konstantynopola o zostanie regentem. Warunkiem była zgoda na to, by Baldwin de Courtenay poślubił drugą córkę Jana, Marię, i został jego następcą. Jan rządził Konstantynopolem przez 9 lat, w 1231 został koronowany na cesarza. W 1235 z kilkoma oddziałami udało mu się odepchnąć oblegające go armie Jana III Dukasa Watatzesa, cesarza Nicei, i Iwana Asena II, cara Bułgarii. Po odniesieniu tego ostatniego zwycięstwa, prawdopodobnie wyolbrzymionego przez łacińskich kronikarzy, Jan wstąpił do zakonu franciszkanów.

CiekawostkiEdytuj

HerbyEdytuj

 
Rodu de Brienne
 
Króla Jerozolimy
 
Cesarstwa Łacińskiego

PrzypisyEdytuj

  1. Małgorzata Hertmanowicz-Brzoza, Kamil Stepan: Słownik władców świata. Kraków: Zielona Sowa, 2205, s. 336. ISBN 83-7435-077-6.