Otwórz menu główne

Janina Borkowska

Polska spadochroniarka

Janina Borkowska z domu Zwierzchowska (ur. 6 maja 1947 w Tomaszo­wie Mazowieckim[1]) ps. „Biedronka” – polska spadochroniarka, zawodniczka Aeroklubu Wrocławskiego. Srebrna medalistka mistrzostw świata (1974), 5-krotna mistrzyni Polski)[2].

Janina Borkowska (Zwierzchowska)
Janina Zwierzchowska (obecnie Borkowska), Łódź 1973.jpg
Janina Zwierzchowska (Łódź 1973}
Data i miejsce urodzenia 6 maja 1947
Tomaszów Mazowiecki
Trener Józef Adamski
Wojciech Soleżyński
Klub Aeroklub Wrocławski
Państwo  Polska
Dyscypliny Spadochroniarstwo
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Spadochronowe Mistrzostwa Polski
Brąz Katowice 1967 klasyfikacja kobiet
Złoto Łódź 1973 klasyfikacja kobiet
Złoto Częstochowa 1975 klasyfikacja kobiet
Złoto Katowice 1977 klasyfikacja kobiet
Złoto Włocławek 1978 klasyfikacja kobiet
Złoto Lublin 1979 klasyfikacja kobiet
Spadochronowe Mistrzostwa Polski Juniorów
Brąz Środa Wielkopolska 1967 klasyfikacja kobiet
„Błękitna Wstęga Odry”
Złoto Wrocław 1970 klasyfikacja kobiet
Srebro Wrocław 1971 klasyfikacja kobiet
Brąz Wrocław 1973 klasyfikacja kobiet
Brąz Wrocław 1975 klasyfikacja kobiet
Zakończenie kariery: 2004 r.

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Pierwszy skok ze spadochronem wykonała w 1964 roku z samolotu CSS-13, pilotowanego przez Wojciecha Soleżyńskiego, po ukończeniu podstawowego kursu spadochronowego w Aeroklubie Wrocławskim. W tym samym czasie ukończyła kurs szybowcowy.

Na początku kariery brała udział w zawodach lokalnych i międzyklubowych w kraju, a głównie w zawodach o „Błękitną Wstęgę Odry”, w której startowały drużyny z zagranicy (Bułgarii, NRD, Czechosłowacji, Węgier, Austrii, Francji i Północnej Grupy Wojsk Radzieckich), a także w rewanżach za udział we Wrocławiu w niektórych z tych krajów.

W 1966 roku zakwalifikowała się Spadochronowej Kadry Narodowej i jej wielokrotnego udziału w Międzynarodowych Zawodach Spadochronowych i Mistrzostwach Świata.

W 1967 roku ustanowiła dwa indywidualne rekordy Polski w celności lądowania z natychmiastowym otwarciem spadochronu z wysokości 1000 m (19.05 – 1,17 m, 12.07 – 0,54 m) oraz rekord w grupie trzyosobowej (wraz z Krystyną Ligocką i Anną Kwaśnik-Paścik), z wys. 1500 m, z natychmiastowym otwarciem spadochronu – 4,47 m[1].

W tym samym roku na V Spadochronowych Mistrzostwach Polski Juniorów w Środzie Wielkopolskiej w klasyfikacji kobiet, zajęła – 3. miejsce[3].

W 1970 roku zwyciężyła w zawodach o „Błękitną Wstęgę Odry”, a w kolejnych edycjach tych zawodów zajmowała: w 1971 roku – 2., a w 1973 i 1975 roku – 3. miejsce.

W Spadochronowych Mistrzostwach Polski w 1967 roku w Katowicach uzyskała 3. lokatę. W latach 1969–72 nie prowadzono osobnej klasyfikacji kobiet, ale startująca w nich Janina Zwierzchowska na przemian z Anną Kwaśnik (również z Aeroklubu Wrocławskiego) zajmowały najlepsze miejsca wśród kobiet. Później pięciokrotnie zdobyła tytuł mistrzyni Polski, po raz pierwszy w 1973 roku w Łodzi, a kolejne w 1975 w Częstochowie, w 1977 w Katowicach, w 1978 we Włocławku i w 1979 roku w Lublinie.

Brała udział w Mistrzostwach Świata, reprezentując Polskę przez sześć kolejnych mistrzostw:

  • 1968 – Austria (52 miejsce)
  • 1970 – Jugosławia (10 miejsce – 54 zawodników)
  • 1972 – USA (8 miejsce – 42 zawodników)
  • 1974 – Węgry (13 miejsce – 73 zawodników)
  • 1976 – Włochy (24 miejsce – 71 zawodników)
  • 1978 – Jugosławia (24 miejsce – 58 zawodników).

Uczestniczyła w międzynarodowych zawodach i mistrzostwach kraju, np. we Francji, gdzie została międzynarodową mistrzynią tego kraju, w Mistrzostwach Państw Socjalistycznych na Węgrzech i w Poznaniu w 1979 roku zajmując czołowe miejsca.

W roku 1971 ukończyła Wyższą Szkołę Ekonomiczną.

Po zakończeniu kariery zawodniczej i założeniu rodziny, przeniosła się do Makowa Podhalańskiego.

Wykonała 2810 skoków (ostatni w 2004 roku).

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj