Otwórz menu główne

Janusz Andrzej Tylman

Ten artykuł dotyczy prawnika. Zobacz też: Janusz Tylman.

Janusz Andrzej Tylman (ur. 1924 w Łodzi) – polski prawnik, karnista, profesor nauk prawnych, wykładowca akademicki.

ŻyciorysEdytuj

W 1951 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Łódzkiego, zaczynając następnie pracę naukową w Katedrze Postępowania Karnego na tej uczelni. W 1959 uzyskał stopień naukowy doktora w oparciu o pracę zatytułowaną Wszczęcie postępowania karnego według KPK. Habilitował się w 1963 na podstawie rozprawy Zasada legalizmu w procesie karnym, nagrodzonej w konkursie organizowanym przez czasopismo „Państwo i Prawo”. W 1973 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1986 został profesorem zwyczajnym nauk prawnych. W pracy naukowej specjalizuje się w zagadnieniach związanych z postępowaniem karnym.

Na UŁ pełnił m.in. funkcję dyrektora Instytutu Prawa Karnego (1970–1981), kierownika Katedry Postępowania Karnego i Kryminalistyki (1981–1994) i Zakładu Postępowania Karnego (1971–1994). Zajmował stanowiska prodziekana (1964–1969) i dziekana (1969–1972) Wydziału Prawa i Administracji, a także prorektora Uniwersytetu Łódzkiego (1975–1981). W 1994 przeszedł na emeryturę, pozostając pracownikiem naukowym tej uczelni. Został również wykładowcą Wyższej Szkoły Menedżerskiej w Warszawie.

Odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2011)[1].

Wybrane publikacjeEdytuj

  • Instytucja czynności sprawdzających w postępowaniu karnym, UŁ, Łódź 1984
  • Polskie postępowanie karne (wspólnie z Tomaszem Grzegorczykiem), Wyd. Prawnicze PWN, Warszawa 1998 (wielokrotnie wznawiane)
  • Postępowanie karne w zarysie (współautor), PWN, Warszawa 1971
  • Postępowanie przed sądem pierwszej instancji, Wyd. Prawnicze, Warszawa 1999
  • Postępowanie przygotowawcze w procesie karnym, Wyd. Prawnicze, Warszawa 1998
  • Zasada legalizmu w procesie karnym, PWN, Warszawa 1963

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj