Otwórz menu główne

Janusz Iliński (ur. 14 listopada 1896, zm. 16 lipca 1961) – hrabia, działacz niepodległościowy, dyplomata, podpułkownik dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego.

Janusz Iliński
podpułkownik dyplomowany kawalerii podpułkownik dyplomowany kawalerii
Data urodzenia 14 listopada 1896
Data i miejsce śmierci 16 lipca 1961
Paryż
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki 14 Pułk Ułanów Jazłowieckich
Polska Misja Wojskowa we Francji
3 Pułk Ułanów Śląskich
Sztab Generalny
Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich
Polska Misja Wojskowa przy SHAEF
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Kampania norweska 1940
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Oficer Orderu Korony Rumunii Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Kawaler Orderu Korony (Belgia) Krzyż Wojenny z Mieczem (Norwegia) Medal Zwycięstwa

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

W czasie służby w 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich został odznaczony Krzyżem Srebrnym Virtuti Militari. Od 16 czerwca do 30 listopada 1919 był słuchaczem I Kursu Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie. 28 lutego 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w kawalerii, w „grupie byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej”[1].

Po zakończeniu wojny z bolszewikami pełnił służbę w Polskiej Misji Wojskowej we Francji[2]. W latach 1920–1922 był słuchaczem Wyższej Szkoły Wojennej (franc. École Supérieure de Guerre) w Paryżu. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 366. lokatą w korpusie oficerów jazdy.

Z dniem 15 lutego 1923, po ukończeniu studiów i otrzymaniu „pełnych kwalifikacji do pełnienia służby na stanowiskach Sztabu Generalnego” został przydzielony do Inspektoratu Jazdy przy Inspektorze Armii Nr 5 we Lwowie na stanowisko oficera sztabu[3]. W tym samym roku został przeniesiony do Sztabu Generalnego na stanowisko oficera do zleceń specjalnych (od 1924 - adiutanta przybocznego) szefa Sztabu Generalnego, gen. dyw. Stanisława Hallera. W czasie studiów wojskowych we Francji, a następnie służby sztabowej pozostawał oficerem nadetatowym 3 Pułku Ułanów Śląskich. 1 grudnia 1924 awansował na majora ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 40. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[4][5]. Z dniem 1 lutego 1925 został wyznaczony na stanowisko pomocnika attaché wojskowego przy Poselstwie Polskim w Paryżu[6][7]. Z dniem 31 maja 1930 został przeniesiony z Oddziału II SG w stan nieczynny[8]. Z dniem 30 listopada 1931 został przeniesiony do rezerwy[9]. W 1934 pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Okręgowej Kadry Oficerskiej Nr I[10].

3 września 1939 został powołany do składu Polskiej Misji Wojskowej w Londynie, której szefem był gen. dyw. Mieczysław Norwid-Neugebauer. Wiosną 1940 wziął udział w kampanii norweskiej jako zastępca szefa sztabu Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich[11]. W 1945 pełnił służbę w Polskiej Misji Wojskowej przy Naczelnym Dowództwie Alianckich Sił Ekspedycyjnych[12].

Po wojnie pozostał na emigracji. W latach pięćdziesiątych przebywał w Stanach Zjednoczonych, gdzie w końcu omawianego dziesięciolecia był dyrektorem naczelnym luksusowego hotelu Carlyle Hotel w Nowym Jorku.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 12 marca 1921 r., Nr 10, s. 384.
  2. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r., s. 246, 658.
  3. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 26 stycznia 1923 r., Nr 7, s. 69.
  4. Rocznik oficerski 1923, s. 7, 605, 681.
  5. Rocznik oficerski 1924, s. 7, 547, 601.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 9 stycznia 1925 roku, s. 6.
  7. Rocznik oficerski 1928, s. 329, 341.
  8. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 18 czerwca 1930 r., Nr 11, s. 223.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 22 lutego 1932 roku, s. 119.
  10. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 117, 819.
  11. Tadeusz Panecki, Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich, s. 227.
  12. Marian Porwit, Spojrzenia poprzez moje życie, Warszawa: Czytelnik, 1986, s. 459, ISBN 83-07-01535-9, OCLC 69288255.
  13. Dekret Wodza Naczelnego L. 3295 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 6)

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj