Janusz Messing

Janusz Henryk Leon Messing vel Mieczysław Szelągowski vel Jan Osmólski vel Edward Michalski, pseud.: „Bekas”, „Zasiew”, „Basiński” (ur. 18 maja 1917 w Moskwie, zm. 4 stycznia 2010 prawdopodobnie w Maidenhead w Anglii) – polski inżynier rolnik, żołnierz Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, oficer wywiadu Armii Krajowej, porucznik piechoty, cichociemny.

Janusz Henryk Leon Messing
Mieczysław Szelągowski
Jan Osmólski
Edward Michalski

Bekas, Zasiew, Basiński
Ilustracja
Janusz Messing (ze zbiorów NAC)
porucznik porucznik
Data i miejsce urodzenia 18 maja 1917
Moskwa
Data i miejsce śmierci 4 stycznia 2010
Anglia
Przebieg służby
Lata służby 1940–1944
Siły zbrojne Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie, Armia Krajowa
Jednostki 2 Pułk Grenadierów Wielkopolskich, Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich, 1 Brygada Strzelców (PSZ), Referat „Wschód” Oddziału II, Batalion Golski
Stanowiska instruktor plutonu żołnierzy jugosłowiańskich, oficer referatu „Wschód”, referent biura studiów „Pralnia”, adiutant dowódcy batalionu
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
bitwa o Narwik,
powstanie warszawskie
Odznaczenia
Odznaka honorowa za Rany i Kontuzje
Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Królewski Medal za Odwagę w Sprawie Wolności (Wielka Brytania)

ŻyciorysEdytuj

Przed wojną, w sierpniu 1939 roku uzyskał absolutorium na SGGW w Warszawie.

We wrześniu 1939 roku nie został zmobilizowany. Przekroczył granicę polsko-łotewską 18 września 1939 roku. W styczniu 1940 roku znalazł się we Francji, gdzie walczył w 2 pułku Grenadierów Wielkopolskich 1 Dywizji Grenadierów, następnie w 2 kompanii 2 Batalionu Strzelców Podhalańskich 1 Półbrygady Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich. W czasie bitwy o Narwik był ciężko ranny w obie nogi[a]. Za udział w niej dostał swój pierwszy Krzyż Walecznych.

W czerwcu 1940 roku przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie został skierowany początkowo do 2 kompanii 1 batalionu strzelców podhalańskich 1 Brygady Strzelców, następnie od 1 maja do 31 sierpnia 1941 r. na kursie Szkoły Podchorążych w Dundee. Od listopada 1941 r. do lutego 1942 r. był instruktorem w plutonie żołnierzy jugosłowiańskich, szkolonym w ramach 1 batalionu strzelców podhalańskich.

CichociemnyEdytuj

Zgłosił się do służby w Kraju. Przeszkolony ze specjalnością w wywiadzie, m.in. od maja 1942 r. do marca 1943 r. uczestnik kursu Oficerskiego Kursu Doskonalącego Administracji Wojskowej (kamuflaż polskiej szkoły wywiadu) w Glasgow. Zaprzysiężony na rotę AK 29 grudnia 1942 roku w Audley End, mianowany podporucznikiem ze starszeństwem od 13 marca 1943 r.

Zrzucony do kraju w nocy z 13 na 14 marca 1943 roku w operacji lotniczej „Brick” z samolotu Halifax DT-627 „P” (138 Dywizjon RAF) na placówkę odbiorczą „Wół”, 14 km od miejscowości Końskie. Razem z nim skoczyli: ppor. Longin Jurkiewicz ps. Mysz, mjr Franciszek Koprowski ps. Dąb, ppor. Wojciech Józef Lipiński ps. Lawina.

Aresztowany na stacji Tomaszów Mazowiecki (wraz z drugim cichociemnym, Józefem Lipińskim „Lawiną”) 14 marca 1943 roku, podczas kontroli dokumentów w pociągu, gdy jechał do Warszawy. Przebywał w więzieniu w Tomaszowie Mazowieckim, gdzie zapadł na tyfus plamisty (dostarczono mu zarażone wszy), dzięki czemu został wydobyty. Po rekonwalescencji, jesienią 1943 roku dostał przydział do Referatu „Wschód” Oddziału II Informacyjno-Wywiadowczego Komendy Głównej AK oraz jako referent biura studiów KG AK "Pralnia" w Warszawie.

W czasie powstania warszawskiego walczył w Śródmieściu Południowym, m.in. jako oficer do specjalnych poruczeń oraz adiutant kpt. Stefana Golędzinowskiego ps. Golski, dowódcy batalionu „Odwet 2” Batalionie „Golski”. Po upadku powstania, od 5 października 1944 r. jako sierżant w niewoli niemieckiej: offlag Fallingbostel, następnie stalag Dorsten. Uwolniony 15 kwietnia 1945 r.

Po wojnieEdytuj

24 kwietnia 1945 roku dotarł do Wielkiej Brytanii, zameldował się w Oddziale VI Specjalnym) Sztabu Naczelnego Wodza. Do q maja 1947 r. w PSZ na Zachodzie, zwolniony celem ukończenia studiów, następnie do 26 maja 1948 roku w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia

Osiedlił się w Wielkiej Brytanii, we wrześniu 1947 r. uzyskał tytuł Bachelors of Science, przez dwa lata pracował na kontrakcie naukowym w Gujanie Brytyjskiej. W styczniu 1966 r. uzyskał tytuł inżyniera rolnictwa na SGGW. Od 1966 roku pracował w laboratorium badawczym na Saint Lucia. W 1983 r. przeszdł na emeryturę, w 1992 roku powrócił na stałe do Anglii.

Został pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie (kwatera A/A, rząd 1, miejsce 25).

AwanseEdytuj

  • podporucznik – ze starszeństwem od 13 marca 1943 roku
  • porucznik – ze starszeństwem od 1 stycznia 1945 roku.

OdznaczeniaEdytuj

Życie rodzinneEdytuj

Janusz Messing był synem Henryka, posła na Sejm w II RP, i Natalii z domu Bitny-Szlachty. Miał dwoje rodzeństwa: Henryka Leona i Marię (1920–2012). Ożenił się w 1944 roku z Zofią Zaborowską(ur. w 1924 roku), z którą miał czterech synów:Huberta (ur. w 1945 roku), Aleksandra (ur. w 1947 roku), Paula (ur. w 1948 roku) i Juliana (ur. w 1957 roku).

UwagiEdytuj

  1. Janusz Messing występuje w książce Ksawerego Pruszyńskiego Droga wiodła przez Narvik (Londyn 1941; wydanie krajowe 1945; PIW 1984; 1986; Wydawnictwo Siedmiogród 1996) jako podchorąży Kettler.

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj