Otwórz menu główne

Janusz Rowiński[a] (ur. 20 czerwca 1899, zm. 24 listopada 1994) – działacz niepodległościowy, żołnierz zawodowy.

Janusz Rowiński
Borejsza[1]
kapitan piechoty kapitan piechoty
Data urodzenia 20 czerwca 1899
Data i miejsce śmierci 24 listopada 1994
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne Legiony Polskie
Wojsko Polskie
Jednostki 17 Pułk Piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa, wojna polsko-bolszewicka, II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941)

ŻyciorysEdytuj

Janusz Rowiński jako piętnastoletni ochotnik służył w Legionach następnie w Polskiej Organizacji Wojskowej[2].

Po zakończeniu wojny został zweryfikowany do stopnia porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i przydzielony do 17 pułku piechoty. W 1923 i 1924 roku był oddelegowany do Oddziału III Sztabu Generalnego. 1 stycznia 1928 roku został mianowany kapitanem piechoty. W latach trzydziestych wykładał w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej.

Po wojnie pozostał na emigracji. Mieszkał w Londynie i działał w Instytucie Józefa Piłsudskiego. Był członkiem honorowym Instytutu[3].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

UwagiEdytuj

  1. W ewidencji Wojska Polskiego figurował jako „Janusz II Rowiński” w celu odróżnienia od innego oficera noszącego samo imię i nazwisko – Janusza I Rowińskiego ur. 21 lipca 1895 roku

PrzypisyEdytuj

  1. Panteon Polski nr 48, str 11, Lwów wrzesień 1928.
  2. Za działalność w POW został odznaczony Virtuti Militari.
  3. Patrz.
  4. Dekret Wodza Naczelnego L. 3423 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 43, s. 1722)
  5. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski z dnia 3 maja 1990 roku. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 51, Nr 4 z 20 grudnia 1990. 
  6. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 26, Nr 5 z 31 grudnia 1978. 

BibliografiaEdytuj

  • Rocznik Oficerski 1923 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1923, s. 174, 539.
  • Rocznik Oficerski 1924 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1924, s. 10, 164, 385.
  • Rocznik Oficerski 1928 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1928, s. 33, 229.
  • Rocznik Oficerski 1932 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1932, s. 69, 803.