Janusz Sanocki

polski polityk

Janusz Antoni Sanocki (ur. 5 marca 1954 w Nysie) – polski dziennikarz, polityk i samorządowiec, działacz opozycji antykomunistycznej w PRL, burmistrz Nysy w latach 1998–2001, poseł na Sejm VIII kadencji.

Janusz Sanocki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 5 marca 1954
Nysa
Burmistrz Nysy
Okres od 1998
do 2001
Przynależność polityczna Liga Nyska
Odznaczenia
Krzyż Wolności i Solidarności Srebrny Krzyż Zasługi Medal Komisji Edukacji Narodowej

ŻyciorysEdytuj

Wykształcenie i praca zawodowaEdytuj

Syn Bronisława i Stanisławy[1]. W 1973 ukończył I Liceum Ogólnokształcącego Carolinum w Nysie[2]. W 1979 ukończył studia na Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie na Wydziale Organizacji i Zarządzania. W listopadzie tego samego roku podjął pracę w Fabryce Pomocy Naukowych w Nysie. Następnie był zatrudniony w Nyskim Przedsiębiorstwie Budowlanym i Opolskim Przedsiębiorstwie Budownictwa Przemysłowego nr 1. W 1993 zaczął kierować lokalnym tygodnikiem „Nowiny Nyskie”.

Jest autorem książek (m.in. WoJOWnicy z 2005[3] i Za oknem mur, kolczasty drut... z 2008[4]), a także publikacji w prasie krajowej i lokalnej. Został cotygodniowym felietonistą „Myśli Polskiej”.

Działalność publicznaEdytuj

Od 1977 był działaczem Duszpasterstwa Akademickiego w Krakowie oraz kolporterem wydawnictw niezależnych. Według m.in. Encyklopedii Solidarności od 1977 do 1979 był członkiem PZPR[5][6]. Janusz Sanocki w udzielonym w 2016 wywiadzie stwierdził natomiast, że aplikował do PZPR, jednak ostatecznie nie został przyjęty[7]. W 1980 należał do założycieli NSZZ „Solidarność” w Nysie. Kierował MKZ Ziemi Nyskiej, był delegatem na I Krajowy Zjazd Delegatów związku w Gdańsku. We wrześniu 1981 współtworzył i stanął na czele nyskiego Klubu Służby Niepodległości. Po wprowadzeniu stanu wojennego 13 grudnia 1981 został internowany, przebywał w obozach internowania w Opolu, Grodkowie, Kamiennej Górze, Głogowie, Nysie, Uhercach. Zwolniony został 10 grudnia 1982, zaangażował się w podziemną działalność wydawniczą i samokształceniową.

W 1985 za działalność opozycyjną aresztowany, skazano go na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. W 1986 inicjował powstanie jawnej regionalnej struktury związkowej – Tymczasowej Rady Regionalnej NSZZ „Solidarność” Śląska Opolskiego. W 1989 brał udział w obradach Okrągłego Stołu w zespole polityki mieszkaniowej, w tym samym roku w okresie wyborów współorganizował kampanię „Solidarności” w województwie opolskim (jako wiceprzewodniczący wojewódzkiego KO). Wycofał się następnie z działalności związkowej.

W 1990 utworzył nyski Komitet Obywatelski, który wygrał pierwsze wybory samorządowe w Nysie. W 1991 został członkiem Kongresu Liberalno-Demokratycznego, w latach 1992–1993 należał do Unii Polityki Realnej. W 1993 wycofał się z partyjnej aktywności i założył lokalne stowarzyszenie Liga Nyska. Od 1995 związany z organizacjami działającymi na rzecz jednomandatowych okręgów wyborczych.

W 2000 został wybrany na prezesa Stowarzyszenia na rzecz Zmiany Systemu Wyborczego „JOW”. Pełnił tę funkcję do 2008. Od 1994 do 2006 był radnym rady miejskiej w Nysie, a w latach 1998–2001 sprawował urząd burmistrza Nysy (odwołany w trakcie kadencji przez radę miejską po nieuzyskaniu przez zarząd miasta absolutorium). W 2006 został wybrany do rady powiatu nyskiego. Od listopada 2006 do marca 2007 był członkiem jego zarządu.

W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009 jako bezpartyjny bez powodzenia ubiegał się o mandat europosła z ramienia Prawicy Rzeczypospolitej w okręgu wyborczym Katowice. Pełnił funkcję pełnomocnika okręgowego tej partii w Opolu. W wyborach samorządowych w 2010 i w 2014 uzyskiwał reelekcję do rady powiatu z listy Ligi Powiatu Nyskiego[8][9]. W wyborach parlamentarnych w 2011 został kandydatem Prawa i Sprawiedliwości do Senatu w okręgu nr 51 (jako bezpartyjny)[10]. Po ujawnieniu przez media wypowiedzi dla białoruskiej telewizji, w których Janusz Sanocki miał zarzucać polskim mediom kreowanie nieprawdziwego obrazu Białorusi, poparcie PiS jeszcze przed wyborami zostało wycofane[11][12].

Zaangażował się w działalność ruchu związanego z Pawłem Kukizem oraz w jego kampanię przed wyborami prezydenckimi w 2015. W wyborach parlamentarnych w tym samym roku otworzył listę wyborczą zorganizowanego przez niego komitetu wyborczego wyborców w okręgu opolskim. Uzyskał mandat posła VIII kadencji, otrzymując 15 705 głosów[13]. Nie został przyjęty do klubu parlamentarnego Kukiz’15 i pozostał posłem niezrzeszonym[14]. W sierpniu 2019 objął funkcję przewodniczącego nowo powstałego koła poselskiego Przywrócić Prawo[15].

W wyborach parlamentarnych w 2019 bezskutecznie ubiegał się o mandat senatora X kadencji z okręgu wyborczego nr 51[16].

W 2020 prokurator w Opolu przedstawił mu zarzuty związane z incydentami z sierpnia i października 2019: zniszczenia mienia Urzędu Wojewódzkiego w Opolu, naruszenia nietykalności funkcjonariuszy publicznych oraz naruszenia miru domowego w związku z odmową opuszczenia biura delegatury Krajowego Biura Wyborczego w Opolu. Polityk nie przyznał się do ich popełnienia[17].

OdznaczeniaEdytuj

W 2001, za zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce, został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi[18]. W 2017 został odznaczony przez minister edukacji narodowej Annę Zalewską Medalem Komisji Edukacji Narodowej, co uzasadniono udziałem w obronie nauczania historii w szkołach w 2012[19]. W 2016 otrzymał Krzyż Wolności i Solidarności[20].

Życie prywatneEdytuj

Jest żonaty z Elżbietą. Ma trzy córki: Magdalenę, Joannę i Natalię.

PrzypisyEdytuj

  1. Dane osoby z katalogu osób „rozpracowywanych”. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2020-04-20].
  2. O mnie. januszsanocki.com. [dostęp 2020-04-21].
  3. Janusz Sanocki, WoJOWnicy, NTSK, Nysa 2005, ​ISBN 83-908958-3-8
  4. Janusz Sanocki, Za oknem mur, kolczasty drut, NTSK, Nysa 2008, ​ISBN 978-83-928121-0-4
  5. Zbigniew Bereszyński: Janusz Antoni Sanocki. encyklopedia-solidarnosci.pl. [dostęp 2015-11-21].
  6. Wybory 2015 Wrocław. Zaufany człowiek Kukiza, który lubi przeciwnikom dokopać, także fizycznie. gazeta.pl, 7 lipca 2015. [dostęp 2015-11-21].
  7. Janusz Sanocki: To cud! Nie musiałem chodzić i całować prezesa po rękach, podawać mu kapci. onet.pl, 18 stycznia 2016. [dostęp 2016-01-18].
  8. Serwis PKW – Wybory 2010. [dostęp 2015-05-02].
  9. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 2015-05-02].
  10. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2015-05-02].
  11. PiS wycofuje poparcie dla Sanockiego. tvp.info, 7 września 2011. [dostęp 2015-11-21].
  12. Wybory 2011. Chwalił Łukaszenkę. PiS wycofuje swoje poparcie. gazeta.pl, 7 września 2011. [dostęp 2015-11-21].
  13. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-10-28].
  14. Strona posła VIII kadencji. [dostęp 2015-11-13].
  15. Powstało nowe koło poselskie Przywrócić Prawo. Tworzą je byli posłowie Kukiz’15. polsatnews.pl, 9 sierpnia 2019. [dostęp 2019-08-09].
  16. Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-10-14].
  17. Daniel Klimczak: Janusz Sanocki usłyszał prokuratorskie zarzuty za incydenty w gmachu urzędu wojewódzkiego. radio.opole.pl, 2 lipca 2020. [dostęp 2020-08-04].
  18. M.P. z 2001 r. nr 13, poz. 2008
  19. Odznaczenia dla uczestników strajku w obronie nauczania historii. men.gov.pl, 17 maja 2017. [dostęp 2017-05-18].
  20. M.P. z 2016 r. poz. 884

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj