Otwórz menu główne

Jerzy Adamski (krytyk)

polski krytyk literacki i teatralny, pisarz, tłumacz

Jerzy Adamski (ur. 23 stycznia 1922 w Gdańsku, zm. 18 listopada 2001 w Warszawie) – polski krytyk literacki i teatralny, także tłumacz literatury włoskiej i francuskiej, eseista, pisarz, pedagog oraz pracownik naukowy[1]. Członek Klubu Krytyki Teatralnej. Recenzent m.in. „Kultury” i „Expressu Wieczornego”.

Jerzy Adamski
Data i miejsce urodzenia 23 stycznia 1922
Gdańsk
Data i miejsce śmierci 18 listopada 2001
Warszawa
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Dziedzina sztuki literatura
Ważne dzieła

Historia literatury francuskiej. Zarys

Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski
Zasłużony Działacz Kultury

Spis treści

Rys biograficznyEdytuj

Absolwent filologii romańskiej na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie uzyskał tytuł doktora. Odbył też studia za granicą (Rzym, Londyn, Paryż).

W czasie wojny działał jako żołnierz Armii Krajowej, brał udział w powstaniu warszawskim, trafił do niewoli w stalagu. Po zakończeniu działań wojennych prowadził działalność pedagogiczną – na Uniwersytetach Wrocławskim i Warszawskim oraz w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Łodzi. Później, w latach 1961–1989, był wykładowcą w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie. W okresie PRL był członkiem PZPR[2].

Krytyką literacką zajął się w roku 1946 na łamach prasy literackiej. W roku 1952 został członkiem zespołu redakcyjnego tygodnika „Przegląd Kulturalny”. Na stanowisku tym pracował do 1961. Udzielał się też jako krytyk teatralny w rozmaitych gazetach i czasopismach.

Współpracował też z wieloma polskimi teatrami jako tłumacz, autor adaptacji oraz konsultant dramaturgiczny. Brał udział w przygotowywaniu inscenizacji m.in.: Adama Hanuszkiewicza, Romana Kłosowskiego, Jerzego Rakowieckiego, Olgi Koszutskiej, Augsta Kowalczyka, Stefanii Domańskiej, Mieczysława Górkiewicza. W roku 1988 wystąpił w spektaklu Teatru Telewizji Samobójca w reżyserii Kazimierza Kutza.

PublikacjeEdytuj

Zbiory szkiców i esejówEdytuj

  • Dramat i scena francuska wieku Oświecenia (Zarys historii teatru starożytnego i zachodnio-europejskiego, z. 9 - Państwowy Instytut Sztuki, 1953)[1]
  • Świat wolteriański (Szkice literackie - Spółdzielnia Wydawnicza Czytelnik, 1957)
  • Poszukiwanie ideału kultury (Szkice - Wydawnictwo Literackie, 1964)
  • Modele miłości i wzory człowieczeństwa. Szkice z literatury włoskiej (1974)
  • Teatr z bliska – pamiętnik teatralny z lat 1971-1981 (1981)
  • Dno oka (1984)
  • Obrona teatru dramatycznego (1986)
  • Amen (1989)
  • Katastrofa kultury (1989)
  • Samopoczucie kulturalne Polaków (1990)
  • Szkice wytworne, czyli Tematy konwersacji salonowej (1990)
  • Inteligencja bez maski: paradoksy inteligenckiej mentalności (1997)
  • Świat jako niespełnienie albo Samobójstwo Don Juana (2000)

InneEdytuj

  • podręcznik Historia literatury francuskiej. Zarys (Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1966)[1]
  • powieść Uciekinier (pośm., 2002)

Nagrody i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Leszek M. Bartelski: Polscy pisarze współcześni. Warszawa: Agencja Autorska, 1970, s. 9.
  2. Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 11. ISBN 83-223-2073-6.
  3. M.P. z 1997 r. nr 57, poz. 554

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj