Jerzy Bafia

polski prawnik i polityk
Ten artykuł dotyczy prawnika. Zobacz też: inne znaczenia tej nazwy.

Jerzy Mieczysław Bafia (ur. 5 maja 1926 w Płocicznie, zm. 4 lipca 1991 w Warszawie) – polski prawnik, polityk, profesor nauk prawnych, szef Kancelarii Sejmu (1969–1972), pierwszy prezes Sądu Najwyższego (1972–1976), minister sprawiedliwości (1976–1981), poseł na Sejm PRL VI i VII kadencji.

Jerzy Bafia
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 5 maja 1926
Płociczno
Data i miejsce śmierci 4 lipca 1991
Warszawa
Minister sprawiedliwości
Okres od 27 marca 1976
do 12 czerwca 1981
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Włodzimierz Berutowicz
Następca Sylwester Zawadzki
Pierwszy prezes Sądu Najwyższego
Okres od 21 stycznia 1972
do 1 kwietnia 1976
Poprzednik Zbigniew Resich
Następca Włodzimierz Berutowicz
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej Krzyż Wielki I Klasy Odznaki Honorowej za Zasługi
Grób Jerzego Bafii na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

ŻyciorysEdytuj

Kariera prawniczaEdytuj

W 1950 ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego[1], po czym do 1953 był asystentem na tej uczelni, a następnie do 1954 adiunktem w Wyższej Szkoły Prawniczej im. Teodora Duracza. Po 1950 został sędzią Sądu Powiatowego w Krakowie, później awansował do tamtejszego Sądu Wojewódzkiego, następnie został prezesem Sądu Wojewódzkiego w Warszawie. Oficjalnie w 1954 delegowany do Sądu Najwyższego, w rzeczywistości już rok wcześniej orzekał w tajnej sekcji Sądu Najwyższego wydającej m.in. wyroki śmierci wobec przeciwników politycznych władzy komunistycznej. W 1955 został skierowany do pracy w Ministerstwie Sprawiedliwości, gdzie od 1958 do 1969 pełnił funkcję dyrektora departamentu prawno-organizacyjnego[2]. Ponadto w latach 1955–1966 był adiunktem i docentem na Wydziale Prawa UW, następnie pracował na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach (do 1969 jako kierownik Zakładu Prawa Karnego, potem do 1970 jako dziekan Wydziału Prawa). W 1963 został sekretarzem generalnym Zrzeszenia Prawników Polskich, zasiadał w Międzynarodowym Stowarzyszeniu Prawa Karnego, w 1970 wiceprezydentem Międzynarodowego Zrzeszenia Prawników Demokratów[3]. Od 1970 był także profesorem prawa na Uniwersytecie Warszawskim, w 1971 został kierownikiem tamtejszego Zakładu Kryminalistyki. W latach 1972–1976 był pierwszym prezesem Sądu Najwyższego.

Autor komentarza do Kodeksu karnego z 1969 oraz innych publikacji, publikowanych m.in. w Wydawnictwie Prawniczym.

Działalność politycznaEdytuj

W kwietniu 1945 przystąpił do Organizacji Młodzieży Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego, z którą w lipcu 1948 wszedł w skład Związku Młodzieży Polskiej[3] (działał w nim do 1953). Od maja 1954 pełnił przez rok funkcję I sekretarza Podstawowej Organizacji Partyjnej Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej w Sądzie Najwyższym.

W latach 1969–1972 szef Kancelarii Sejmu, a następnie (w latach 1972–1980) poseł na Sejm PRL VI i VII kadencji. Od 1975 do 1981 zasiadał w Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej PZPR. Był delegatem na VII i VIII Zjazd partii. Od marca 1976 do czerwca 1981 minister sprawiedliwości w rządach Piotra Jaroszewicza i Edwarda Babiucha oraz Edwarda Babiucha, Józefa Pińkowskiego i Wojciecha Jaruzelskiego.

Rodzina i pochówekEdytuj

Syn Franciszka i Marii, jego bratem był Lech Bafia.

Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera 39C-10-6)[4].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Jerzy Bafia w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  2. Maria Stanowska, Adam Strzembosz, Sędziowie warszawscy w czasie próby 1981–1988, Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, 2005, s. 30, ISBN 83-89078-83-X, OCLC 69462861.
  3. a b c Profil na stronie Biblioteki Sejmowej. [dostęp 2020-01-05].
  4. Lista pochowanych. Jerzy Bafia. um.warszawa.pl. [dostęp 2017-03-29].
  5. M.P. z 1955 r. nr 22, poz. 213
  6. Anfragebeantwortung des Bundeskanzlers (niem.). parlament.gv.at, 23 kwietnia 2012. s. 553. [dostęp 2014-12-07].

BibliografiaEdytuj