Otwórz menu główne

Jerzy Ignacy Lubomirski

książę, generał polski
Ten artykuł dotyczy chorążego koronnego. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.

Jerzy Ignacy Lubomirski herbu Szreniawa bez Krzyża (ur. 15 marca 1691 w Krakowie, zm. 19 lipca 1753 w Rzeszowie) – chorąży wielki koronny od 1746, pisarz polny koronny w latach 1726–1732, książę, generał wojsk polskich i saskich. Kandydat do korony siedmiogrodzkiej i polskiej po śmierci Augusta II Mocnego, fundator klasztoru dla zakonu kapucynów w Rozwadowie.

Jerzy Ignacy Lubomirski
Ilustracja
Jerzy Ignacy Lubomirski (portret autorstwa nieznanego artysty)
Herb
Szreniawa bez Krzyża
Data i miejsce urodzenia 15 marca 1691
Kraków
Data i miejsce śmierci 19 lipca 1753
Rzeszów
Ojciec Hieronim Augustyn Lubomirski
Żona

Marianna Denhoff
Joanna Lubomirska

Dzieci

Teodor Hieronim Lubomirski
Marianna Jordan
Adolf Lubomirski
Józefa Zofia Ponińska
Barbara Ponińska
Franciszek Grzegorz Lubomirski

Odznaczenia
Order Orła Białego Order Wojskowy św. Henryka (Saksonia)

ŻyciorysEdytuj

Syn Hieronima Augustyna Lubomirskiego, zamieszkały w Rzeszowie. Żonaty z Marianną Bielińską, następnie z Joanną von Stein zu Jettingen. Pierwsza żona urodziła mu dwoje dzieci: Teodora i Mariannę a druga czworo: Adolfa, Józefę, Barbarę i Franciszka)[1].

W 1723 wykupił od rodziny Rozwadowskich ich nadsańskie dobra, na bazie których zorganizował dwa klucze dóbr ziemskich: rozwadowski i długorzeczycki. Pałac w Charzewicach stał się rodową siedzibą linii rzeszowsko-charzewskiej.

Klasztor w Rozwadowie ufundował dla zakonu kapucynów w ramach ekspiacji za zabójstwo. Według anegdoty nad ranem po balu na zamku rzeszowskim, książę dostrzegł idącego z kobiałką na targ ubogiego szlachcica. W pewnej chwili z kobiałki wychylił głowę kogut, który głośno zapiał. W Lubomirskim odezwała się pasja myśliwska; zakład, że zastrzelę tego koguta – zawołał. Podano mu pistolet. Strzał był tak celny, że zginął nie tylko kogut, ale i jego właściciel. W rzeczywistości jednak książę zabił w pojedynku chorążego sanockiego Józefa Jelca, swojego wierzyciela, gdy ten gościł na zamku rzeszowskim. Już pierwsze złożenie szabel doprowadziło do śmierci Józefa Jelca, za co Lubomirski został skazany na dwa lata wieży w zamku w Sanoku, stanowiącym więzienie sanockie, i formalnie karę tę odbył (z przerwami)[2]. W 1727 roku został odznaczony Orderem Orła Białego, a w 1736 saskim Orderem św. Henryka[3]. Pochowany w krypcie klasztoru zakonu kapucynów w Rozwadowie.

PrzypisyEdytuj

  1. Jerzy Ignacy Lubomirski na geni.com.
  2. Stanisław Milewski: Sekrety starych więzień. Warszawa: Wydawnictwo Prawnicze, 1984, s. 96.
  3. Marta Męclewska (oprac.): Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705–2008. Zamek Królewski w Warszawie, 2008, s. 154.