Otwórz menu główne

Jerzy Juliusz Kijowski

polski fizyk

Jerzy Juliusz Kijowski (ur. 4 maja 1943 w Lublinie[2]) – polski fizyk, profesor nauk fizycznych, popularyzator[3] specjalizujący się w fizyce matematycznej, klasycznej i kwantowej teorii pola i teorii grawitacji.

Jerzy Juliusz Kijowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 4 maja 1943
Lublin
Zawód, zajęcie fizyk
Tytuł naukowy profesor nauk fizycznych
Rodzice Józef Kijowski i Jolanta z domu Budzyńska
Małżeństwo Krystyna Stupkiewicz (1942–2018)[1]
Dzieci Marta, Paweł i Mateusz
Krewni i powinowaci Janusz Kijowski (brat)

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Jest absolwentem liceum im. Reytana w Warszawie. W 1965 ukończył studia w dziedzinie fizyki na Uniwersytecie Warszawskim. Następnie na tej samej uczelni uzyskał stopnie naukowe doktora w roku 1969 i doktora habilitowanego w 1973, a 17 września 1982 otrzymał tytuł profesora nauk fizycznych[4]. Jest fizykiem teoretycznym, zawodowo związanym z Centrum Fizyki Teoretycznej PAN, był też profesorem zwyczajnym Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie oraz profesorem wizytującym na uniwersytetach w Kolonii, Lipsku, Turynie, Mediolanie, Rzymie (La Sapienza), Marsylii, Tours, Louvain-la-Neuve oraz na politechnikach w Akwizgranie (RWTH, Rheinisch-Westfälische Technische Hochschule Aachen) oraz Claushal (Technische Universität Clausthal)[5].

W latach 1980–1985 był zastępcą dyrektora CFT PAN, a w latach 1991–1992 dyrektorem tegoż Centrum, w latach 1996–1999 był kierownikiem Katedry Metod Matematycznych Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego.

Osiągnięcia naukowe profesora to m.in.: wprowadzenie pojęcia geometrii wielosymplektycznej do opisu struktury kanonicznej teorii pola, wprowadzenie operatora „czasu przejścia” w mechanice kwantowej i podanie przy jego pomocy nowej interpretacji zasady nieoznaczoności dla czasu i energii, podanie nowej, całkowicie oryginalnej zasady wariacyjnej dla równań Einsteina i odkrycie tzw. afinicznego sformułowania Ogólnej Teorii Względności, podanie nowego opisu pól z cechowaniem na kracie, a także podanie nowego, oryginalnego dowodu dodatniości energii grawitacyjnej[6].

Jest zdobywcą wielu prestiżowych nagród naukowych, w tym m.in.: Nagrody Młodych Polskiego Towarzystwa Matematycznego (1969), Głównej Nagrody im. Stanisława Zaremby PTM za prace z matematyki stosowanej (1972), Nagrody Wydziału III PAN (1980), jest także laureatem[7] programu „Mistrz” Fundacji Nauki Polskiej (1999–2003)[6].

W latach 1976–1977 był stypendystą Fundacji Humboldta w RFN.

Członek redakcji Reports on Mathematical Physics[8], Acta Physica Polonica[9], współzałożyciel i członek rady redakcyjnej Journal of Geometry and Physics[10].

Działalność pozazawodowaEdytuj

W latach 1962–1973 działał w „Czarnej Jedynce” – jednej z najstarszych polskich drużyn harcerskich założonej w 1911 roku, którą (po rocznej przerwie w działalności) reaktywował w 1962 wspólnie z Markiem Barańskim i współprowadził do 1965 roku[11]. W 1969 roku wraz z bratem Januszem, Michałem Kuleszą, Antonim Macierewiczem, Andrzejem Celińskim, Wojciechem Onyszkiewiczem i innymi powołali „Gromadę Włóczęgów” – działający w formie klubu dyskusyjnego przy 1 Warszawskiej Drużynie Harcerskiej krąg instruktorski, skupiający instruktorów i byłych harcerzy z „Czarnej Jedynki”[12]. Założył w 1968 roku w ramach Szczepu 1-WDH drużynę żeglarską, o nazwie Viking Valparaiso (dodatek Valaparaiso, czyli nazwa portu w Chile, który znajduje się najbardziej na antypodach w stosunku do Warszawy, symbolizował marzenie Wikingów by tam, na te antypody kiedyś dotrzeć)[13], która wyremontowała jacht pełnomorski Zjawa II (nazwa za zgodą Władysława Wagnera) oraz m.in. odbyła na nim rejs po Morzu Śródziemnym[14].

Jego hobby to muzyka, gra na pianinie, gitarze i klarnecie[15]. Był założycielem i dyrygentem Chóru Flaminae[16], który powstał ze scholi młodzieżowej śpiewającej w kościele Opatrzności Bożej przy ul. Dickensa w Warszawie. Prowadził ten chór w latach 1978–2003, kiedy to przejęła prowadzenie jego córka Marta. W roku 1985 chór otrzymał II nagrodę na festiwalu Sacrosong w Mistrzejowicach, a dwukrotnie był wyróżniony na festiwalu Cantate Deo[17] w Gliwicach.

Jest członkiem honorowym Przymierza Rodzin, którego był współzałożycielem w 1983 roku[18].

PrzypisyEdytuj

  1. Krystyna Kijowska, Warszawa, 02.02.2018 – nekrolog, nekrologi.wyborcza.pl [dostęp 2018-02-20].
  2. Jerzy Juliusz Kijowski, Sejm-Wielki.pl [dostęp 2016-01-06].
  3. Jerzy Kijowski: Prawdopodobieństwo, zasób filmowy w serwisie YouTube
  4. Jerzy Juliusz Kijowski w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  5. Jerzy Kijowski, Strona domowa CFT PAN [dostęp 2016-01-06].
  6. a b Teoria względności dla humanistów, www.perspektywy.pl [dostęp 2016-01-06].
  7. Laureaci MISTRZ edycja 1999, Fundacja na rzecz Nauki Polskiej [dostęp 2016-01-07].
  8. Reports on Mathematical Physics Editorial Board, Elsevier [dostęp 2016-01-06].
  9. Acta Physica Polonica, info.ifpan.edu.pl [dostęp 2016-01-06].
  10. Journal of Geometry and Physics, Elsevier [dostęp 2016-01-06].
  11. Andrzej Friszke, Czas KOR-u. Jacek Kuroń a geneza Solidarności, Kraków: Społeczny Instytut Wydawniczy „Znak”, 2011, ISBN 978-83-240-1910-6 [dostęp 2016-01-06].
  12. Marcin Gugulski, „Czarna Jedynka” – 1 Warszawska Drużyna Harcerzy im. Romualda Traugutta – DZIŚ obchodzi stulecie swego istnienia, wpolityce.pl [dostęp 2016-01-06].
  13. Lista obozów i zimowisk Czarnej Jedynki, „Szczep 1 WDH „Czarna Jedynka”” [dostęp 2016-10-11] (pol.).
  14. Stanisław Stupkiewicz, Niezapomniana Czarna Jedynka (rozmowa z prof. Jerzym Kijowskim), Studio Opinii, 4 lutego 2016 [dostęp 2016-02-05].
  15. Jerzy Juliusz Kijowski, prabook.com [dostęp 2016-01-06].
  16. Chór Flaminae, Duszpasterstwo Środowisk Twórczych Archidiecezji Warszawskiej [dostęp 2016-01-06].
  17. Cantate Deo – Ogólnopolski Festiwal Piosenki Religijnej, www.cantate.pl [dostęp 2016-01-06].
  18. Przymierze Rodzin – Członkowie Honorowi – 2007 r., www.przymierze.org.pl [dostęp 2016-01-06] [zarchiwizowane z adresu 2016-10-12].

Linki zewnętrzneEdytuj