Jerzy Kłosiński

polski dziennikarz

Jerzy Kłosiński (ur. 29 września 1953 w Lubawie) – polski dziennikarz, działacz opozycji w PRL, w latach 2002–2016 redaktor naczelny Tygodnika Solidarność. Od 2016 wiceprezes Polskiego Radia[1].

ŻyciorysEdytuj

Do 1989Edytuj

Ukończył technikum mechaniczne w Ursusie (1973). Następnie odbywał zasadniczą służbę wojskową. Po jej ukończeniu studiował polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim. Po ukończeniu studiów w 1979, pracował krótko jako nauczyciel w szkole podstawowej nr 130 w Warszawie. Od września 1980 zaangażował się w działalność NSZZ „Solidarność”, m.in. założył komisję zakładową związku w swoim miejscu pracy. Od początku 1981 poświęcił się dziennikarstwu, w czerwcu 1981 został członkiem redakcji gazety codziennej Regionu Mazowsze NSZZ Solidarność – "Niezależność" i pracował w nim do likwidacji pisma w listopadzie 1981. Po ogłoszeniu stanu wojennego współpracował do końca 1982 z Ewą Kulik przy organizowaniu prac Regionalnego Komitetu Wykonawczego Mazowsze - podziemnej struktury „Solidarności”. Od 1983 do 1988 był członkiem redakcji i jednym z faktycznych szefów pisma "CDN - Głos Wolnego Robotnika" związanego z MRK „Solidarności”. Równocześnie od 1983 pracował jako nauczyciel w liceach warszawskich, a od 1986 do 1989 był redaktorem comiesięcznego magazynu dźwiękowego redakcji "Niewidomy Spółdzielca" kolportowanego w formie kaset dla spółdzielni niewidomych.

Od 1989Edytuj

W 1989 został członkiem Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. W latach 1990-91 sprawował funkcję redaktora naczelnego tygodnika "Wiadomości Skierniewickie", pracował również jako dziennikarz Programu I PR, W maju 1991 został członkiem redakcji "Tygodniku Solidarność": kolejno jako szef działu krajowego (1991-1994), zastępca redaktora naczelnego (1994-2002), redaktor naczelny (od stycznia 2002 do 16 sierpnia 2015). W latach 2005-2011 był wiceprezesem SDP. W styczniu 2016 został mianowany wiceprezesem Polskiego Radia[1].

Jest współautorem wywiadu-rzeki Olszewski - przerwana premiera (1992 - wspólnie z Radosławem Januszewskim i Janem Strękowskim), autorem książki "Drogi do Solidarności" (2014), wyd. Patria Media. W październiku 2019 r. ukazała się biografia Antoniego Macierewicza autorstwa Jerzego Kłosińskiego pt. "Macierewicz. Człowiek do zadań niemożliwych" wydawnictwa Biały Kruk. Podczas premiery książki Kłosiński powiedział: "Polakom należy się prawda o Antonim Macierewiczu, bo odgrywał kluczową rolę w przełomowych dziejach Polski, od czasów KOR-u aż po czas katastrofy smoleńskiej. A powstają książki, które są stekiem kłamstw czy wręcz horrendalną aberracją wokół Antoniego Macierewicza – tymczasem jest on jedną z najbardziej istotnych postaci polskiej sceny politycznej."[2]

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Barbara Stanisławczyk nową prezes Polskiego Radia, PolskieRadio.pl [dostęp 2016-01-11].
  2. Adam Sosnowski, Antoni Macierewicz podczas premiery swojej biografii: Naród czy samozwańcze elity? Kto ma decydować o Polsce?, bialykruk.pl, 10 października 2019.
  3. M.P. z 2006 r. nr 62, poz. 647
  4. Waldemar Żyszkiewicz: Prezydent i ludzie Tysola. Tygodnik Solidarność, nr 26 (927) 30 czerwca 2006. [dostęp 04/11/2010].zły zapis daty dostępu

BibliografiaEdytuj

  • Grzegorz Eberhardt, Marzanna Stychlerz-Klucińska, Bernadeta Waszkielewicz-Glica, Ewa Zarzycka Ludzie Tygodnika Solidarność, wyd. TYSOL, Gdańsk, b.d. wydania (tam Romantyk, który skończył szkołę biznesu. Jerzy Kłosiński (s. 203-207))