Otwórz menu główne

Jerzy Kamiński (powstaniec)

Jerzy Kamiński, pseud. „Światowid-Byczyński” (ur. 5 lutego 1924, zm. 30 sierpnia 2018[1] w Warszawie) – polski inżynier i żołnierz AK, major Wojska Polskiego w stanie spoczynku, jako ppor. ostatni dowódca 3 plutonu 4 kompanii Zgrupowania Bartkiewicza w powstaniu warszawskim[2], odznaczony m.in. orderem Virtuti Militari[3] i Krzyżem Walecznych.

Jerzy Kamiński
„Światowid-Byczyński”
Ilustracja
Jerzy Kamiński podczas odznaczania Krzyżem Srebrnym Virtuti Militari
major major
Data i miejsce urodzenia 5 lutego 1924
Kalisz
Data i miejsce śmierci 30 sierpnia 2018
Warszawa
Przebieg służby
Stanowiska dowódca Zgrupowania Bartkiewicza
Główne wojny i bitwy powstanie warszawskie
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Krzyż Armii Krajowej Krzyż Partyzancki Warszawski Krzyż Powstańczy Medal Wojska (dwukrotnie) Medal za Warszawę 1939–1945 Medal Zwycięstwa i Wolności 1945
Odznaka Pamiątkowa „Akcji Burza”

ŻyciorysEdytuj

Przed wojnąEdytuj

Jerzy Kamiński urodził się w Kaliszu z ojca Wacława Kamińskiego i matki Marii (z domu Mejer) jako najstarszy z trójki dzieci. Dorastał mieszkając z rodzicami w ich kamienicy na ulicy Sukienniczej 9.

Po wybuchu wojnyEdytuj

Działał w konspiracji od 1942 roku. Do Narodowych Sił Zbrojnych został zaprzysiężony w Leszczynach koło Garwolina pod pseudonimem "Światowid-Byczyński". W maju 1944 roku walczył w partyzantce NSZ w okolicach Ćmielowa w Górach Świętokrzyskich[4].

Powstanie warszawskieEdytuj

W trakcie Godziny „W” przebywał z plutonem OS NSZ pod dowództwem kpt. "Romana" na placu Dąbrowskiego 5, skąd rozpoczął atak. W pierwszych godzinach powstania zdobył swój pierwszy pistolet maszynowy. Następnie brał udział w szturmie na budynek PAST-y, a także uczestniczył w obronie ulicy Królewskiej, na której po wojnie pracował. Pod koniec września został awansowany na dowódcę 3 plutonu, a jeszcze przed upadkiem powstania do stopnia podporucznika. Został odznaczony Krzyżem Walecznych, a także Krzyżem Srebrnym orderu Virtuti Militari przez gen. Tadeusza "Bora"-Komorowskiego, jednak z powodu zaginięcia dokumentacji odznaczenia, nie zostało ono oficjalnie uznane. Po upadku powstania trafił do niewoli wraz z 4 kompanią do obozu Stalag XIB w Fallingbostel, skąd następnie był przenoszony do oflagów: Bergen-Belsen, Grossborn-Westfalenhof, Sandbostel, Lubeka.

Po wojnieEdytuj

Po zakończeniu wojny powrócił do rodzinnego Kalisza (7.09.1945), gdzie ponownie zamieszkał z rodzicami w kamienicy przy ulicy Sukienniczej. Ukończył Politechnikę Warszawską ze stopniem magistra inżyniera budownictwa, a następnie rozpoczął pracę jako konstruktor budowlany w biurze projektów mieszczącym się przy ulicy Królewskiej. Jeszcze podczas pobytu w Niemczech po zakończeniu wojny poznał Waleriana Klimowicza, ojca swojej przyszłej żony, Teresy z którą miał dwóch synów. Po ślubie przeprowadzili się na ulicę Sulkiewicza w Warszawie, jednak wkrótce zostali stamtąd eksmitowani ze względu na budowę inwestycji rządowej na ich działce. Następnie przeprowadzili się na Bielany. Nie ujawnił wobec władz PRL swojej przeszłości wojennej, skutkiem czego został wezwany w trakcie studiów na obowiązkowe szkolenie wojskowe. W 2012 został oficjalnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari przez prezydenta Bronisława Komorowskiego.

PrzypisyEdytuj

  1. Jerzy Kamiński. 1944.pl. [dostęp 2016-05-30].
  2. Zgrupowanie "Bartkiewicz". [dostęp 2016-05-30].
  3. Prezydent wręczył odznaczenia powstańcom warszawskim. wiadomosci.onet.pl. [dostęp 2016-05-30].
  4. Maciej Kledzik: Zgrupowanie AK majora Bartkiewicza. Warszawa: Środowisko Zgrupowania mjr Bartkiewicza, 2002, s. 587-588.