Otwórz menu główne

Jerzy Kulczycki (ur. 5 września 1882 w Krakowie, zm. 21 października 1919 w Witerży) – podporucznik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Jerzy Kulczycki
podporucznik piechoty podporucznik piechoty
Data i miejsce urodzenia 5 września 1882
Brzozów
Data i miejsce śmierci 21 października 1919
Witerża
Przebieg służby
Lata służby 1914–1919
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 5 Pułk Piechoty
36 Pułk Piechoty Legii Akademickiej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
bitwa pod Kostiuchnówką
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 5 września 1895 jako syn Ludwika (1866-1941) i Natalii (zm. 1952)[1][2][3]. Przed 1914 podjął studia prawa[2].

Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich[1][2]. Służył w 5 pułku piechoty w składzie I Brygady[1][2]. W połowie 1916 został ranny w bitwie pod Kostiuchnówką[1]. Po wyleczeniu nadał walczył[1]. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego i awansowany do stopnia podporucznika[1]. Od początku 1919 brał udział w obronie Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej[1]. 26 stycznia 1919 został dwukrotnie ranny, zaś po rekonwalescencji od 10 marca ponownie przebywał na froncie[1]. Następnie uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 36 pułku piechoty[1]. Dowodził 5 kompanią szturmową w II batalionu [1][3]. W tej funkcji we wrześniu 1919 w walkach między jeziorami Długiem i Szo dokonał odebrania nieprzyjacielowi utraconych wcześniej pozycji[4]. Jako chluba II batalionu 36 Pułku Piechoty 21 października 1919 poległ od wybuchu granatu ręcznego we wsi Witerża pod Połockiem u ujścia rzeki Uszacz do Dźwiny[5][6][1].

14 lutego 1920 Naczelny Wódz w uznaniu nadzwyczajnych zasług, położonych na polu bitew, okupionych bohaterską śmiercią mianował go pośmiertnie kapitanem[7][1].

Symbolicznie został upamiętniony na grobowcu rodziców na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie[3].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i j k l Franciszek Sas Kędzierski. Kulczyccy herbu Sas. „Pobudka”. 20, s. 7, 15 października 1938. 
  2. a b c d Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918. Jerzy Kulczycki. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2019-07-10].
  3. a b c Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne. Cmentarz Stare Powązki. Kulczyccy. um.warszawa.pl. [dostęp 2017-10-06].
  4. Pomarański 1930 ↓, s. 27, 32.
  5. Pomarański 1930 ↓, s. 32.
  6. Lista strat Wojska Polskiego. Polegli i zmarli w wojnach 1918-1920. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1934, s. 449.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 21 lutego 1920 roku, s. 106.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 2 kwietnia 1921 roku, s. 608.
  9. Pomarański 1930 ↓, s. 60.
  10. M.P. z 1937 r. nr 259, poz. 409.

BibliografiaEdytuj