Otwórz menu główne

Jerzy Piotr Levittoux (ur. 7 stycznia 1897 w Chrzanówce, zm. 18 lipca 1944 koło Caen) – pułkownik dyplomowany broni pancernych Polskich Sił Zbrojnych.

Jerzy Piotr Levittoux
pułkownik dyplomowany broni pancernych pułkownik dyplomowany broni pancernych
Data i miejsce urodzenia 7 stycznia 1897
Chrzanówka
Data i miejsce śmierci 18 lipca 1944
Caen
Przebieg służby
Lata służby 1917 - 1944
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Dywizja Pancerna
Stanowiska attaché wojskowy
szef sztabu dywizji
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Zwycięstwa Order Krzyża Orła III Klasy (Estonia)

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Jerzy Piotr Levittoux urodził się 7 stycznia 1897 w Chrzanówce na Ukrainie. Był synem Jana i starszym bratem Henryka Juliana, majora lekarza WP zamordowanego w Charkowie.

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 79. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów, a jego oddziałem macierzystym był 1 pułk saperów[1]. W latach 1923–1924 pełnił służbę w Departamencie V Inżynierii i Saperów Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie, pozostając oficerem nadetatowym 1 pułku saperów w Modlinie[2][3]. 1 grudnia 1924 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 19. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów[4]. Następnie w Oficerskiej Szkole Inżynierii[5]. W latach 1925–1927 był słuchaczem École Supérieure de Guerre w Paryżu. Po ukończeniu studiów otrzymał dyplom naukowy oficera Sztabu Generalnego. W 1928 roku był w kadrze Szkoły Podchorążych Inżynierii w Warszawie[6]. 23 sierpnia 1929 roku przeniesiony został do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie na stanowisko wykładowcy[7]. Z dniem 15 maja 1931[8] do 1933 r. odbył praktykę liniową w 1 pułku czołgów w Poznaniu na stanowisku dowódcy batalionu[9][10]. W 1933 roku powierzono mu pełnienie obowiązków komendanta Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych[11], a w następnym roku wyznaczony został na stanowisko komendanta Centrum Wyszkolenia Czołgów i Samochodów Pancernych w Twierdzy Modlin[12]. 27 czerwca 1935 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 roku i 6. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów[13]. Obowiązki komendanta Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych pełnił do września 1937 roku[14]. W 1938 roku zastąpił podpułkownika Adama Przybylskiego na stanowisku attaché wojskowego przy Ambasadzie RP w Tokio[15].

3 listopada 1942 roku został mianowany pułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1943 roku w korpusie oficerów broni pancernych. 9 stycznia 1943 roku objął obowiązki na stanowisku szefa sztabu 1 Dywizji Pancernej. W lipcu 1944 roku został wysłany został przez gen. bryg. Maczka do Normandii razem z trzema innymi wojskowymi oraz dwoma kierowcami na rekonesans oraz w celu nawiązania łączności z brytyjską 1 Dywizją Pancerną. Dwa dni później, o drugiej w nocy 18 lipca 1944, wracającą jeepem do sztabu dywizji brytyjskiej grupę zaatakowały samoloty niemieckie zrzucając bomby i raniąc śmiertelnie Jerzego Levittoux. Pochowany na brytyjskim cmentarzu wojskowym w Ranville koło Caen, w departamencie Calvados (czwarty rząd po lewej od wejścia, dziewiąty grób). Jego następcą na stanowisku szefa sztabu dywizji został mjr dypl. Ludwik Antoni Stankiewicz[16].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 232.
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 20, 874, 907.
  3. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 20, 797, 829.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 737.
  5. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 115 z 30.10.1925 r., s. 620.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 583, 593.
  7. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 15 z 23.08.1929 r., s. 300.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 107
  9. Lista oficerów dyplomowanych 1931 ↓, s. 28.
  10. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 249, 731.
  11. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 11 z 28.09.1933 r., s. 201.
  12. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 11 z 07.06.1934 r., s. 166.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 28 czerwca 1935 roku, s. 66.
  14. Szubański 1993 ↓, s. 9.
  15. Stawecki 2004 ↓, s. 126, 132.
  16. Internetowy Polski Słownik Biograficzny. Ludwik Antoni Stankiewicz. ipsb.nina.gov.pl. [dostęp 2015-09-25].
  17. Wiadomości bieżące. Z miasta. Nowi kawalerowie Virtuti militari. „Kurjer Warszawski”, s. 5, Nr 147 z 31 maja 1922. 
  18. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2033 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 40, poz. 1854, s. 1555)
  19. Eesti tänab 1919-2000, Tallinn: Eesti Vabariigi Riigikantselei, 2000, ISBN 9985-60-778-3 [dostęp 2014-10-23] [zarchiwizowane z adresu 2011-08-27] (est.).
  20. Zarządzenia Ministra Spraw Wojskowych. Zezwolenie na przyjęcie i noszenie orderów. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 55, 11 listopada 1937. 

BibliografiaEdytuj