Otwórz menu główne

Jerzy Lutowski

polski pisarz i scenarzysta

Jerzy Lutowski (ur. 23 czerwca 1918[1] lub 1923[2] we Lwowie, zm. 3 stycznia 1985 w Paryżu) – polski prozaik, autor sztuk scenicznych oraz scenarzysta filmowy.

ŻyciorysEdytuj

W 1938 rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. We wrześniu 1939 walczył jako ochotnik w obronie Lwowa, a następnie służył w szpitalu wojskowym. Od 1941 pracował fizycznie: w warsztatach samochodowych we Lwowie, jako robotnik kolejowy na Dworcu Zachodnim w Warszawie. Po przeniesieniu do Warszawy służył w Armii Krajowej. Brał udział w powstaniu warszawskim, w kompanii sanitarnej Batalionu „Kiliński”. Studia dokończył na Wydziale Lekarskim UMCS (1945–1949). Debiutował na łamach gazety „Rzeczpospolita” (Lublin) jako publicysta. W latach 1957–1963 był kierownikiem artystycznym Wytwórni Filmowej „Czołówka”. Od 1966 był starszym asystentem Akademii Medycznej (Warszawa). Był przewodniczącym Unii Polskich Pisarzy Medyków i wiceprezesem Światowej Unii Pisarzy Lekarzy.

TwórczośćEdytuj

Proza:

  • Próba sił (1950)
  • Wzgórze 35 (1951)
  • Drzwi pancerne „B” (1952)
  • Kret (1954)
  • Ostry dyżur (1956)
  • Szkoła dobroczyńców (1957–1965)
  • Ostatni po Bogu (1968)

Utwory sceniczne:

Scenariusze filmowe:

Varia:

Odznaczenia i nagrodyEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Wg. ankiety personalnej członka Związku Literatów Polskich z 1951 roku, por. Współcześni polscy pisarze i badacze literatury. Słownik biobibliograficzny. Jadwiga Czachowska, Alicja Szałagan (red.). T. 5. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1997, s. 145–147. ISBN 83-02-06694-X. [dostęp 2019-06-16].
  2. Lesław M. Bartelski: Polscy pisarze współcześni, 1939–1991: Leksykon. Wydawn. Nauk. PWN, s. 244. ISBN 83-01-11593-9.

BibliografiaEdytuj