Jerzy Morawski (polityk)

polski działacz państwowy i partyjny

Jerzy Morawski (ur. 11 sierpnia 1918 w Warszawie, zm. 4 lutego 2012 tamże[1]) – polski polityk komunistyczny, sekretarz Komitetu Centralnego PZPR w latach 1955–1956 i 1957–1960 (jeden z trzech tzw. "młodych sekretarzy"), członek Biura Politycznego KC PZPR w latach 1956–1960, ambasador PRL w Wielkiej Brytanii 1964–1969. Wiceprezes Najwyższej Izby Kontroli. Poseł do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I, II i III kadencji. Z wykształcenia ekonomista.

Jerzy Morawski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 11 sierpnia 1918
Warszawa, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 4 lutego 2012
Warszawa, Polska
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Ambasador PRL w Wielkiej Brytanii
Okres od 15 września 1964
do 12 lutego 1969
Poprzednik Witold Rodziński
Następca Marian Dobrosielski

ŻyciorysEdytuj

Syn Jerzego i Marii. W 1934 został członkiem Komunistycznego Związku Młodzieży Polski (w organizacji tej działał do jej rozwiązania w 1938)[2]. Ukończył ekonomię na Uniwersytecie Warszawskim[3]. W czasie studiów sekretarz zarządu głównego organizacji studenckiej "Życie". W czasie II wojny światowej członek PPR od jej powstania w 1942, redaktor podziemnego organu KC PPR "Trybuny Wolności"[3].

Od lutego do czerwca 1945 był przewodniczącym Zarządu Głównego Związku Walki Młodych. W latach 1946–1948 sprawował funkcję wiceprzewodniczącego ZWM. W latach 1948–1950 był z kolei wiceprzewodniczącym Zarządu Głównego Związku Młodzieży Polskiej[2]. W 1948 został członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.

Poseł do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I, II i III kadencji[3].

 
Jerzy Morawski w Berlinie w 1958

Od maja do lipca 1956 był redaktorem naczelnym "Trybuny Ludu". W latach 50. był uważany za jednego z nieformalnych przywódców puławian - grupy wewnątrz PZPR, która zamierzała dokonać w Polsce liberalizacji system stalinowskiego[4][5].

W latach 1964–1969 był ambasadorem PRL w Wielkiej Brytanii[3].

W latach 1955–1956 i 1957–1960 sekretarz KC PZPR. Wchodził do grupy tzw. "młodych sekretarzy" (obok Władysława Matwina i Jerzego Albrechta), opowiadających się za liberalizacją systemu. Od 21 października 1956 do października 1960 członek Biura Politycznego KC PZPR. Od grudnia 1956 do marca 1957 przewodniczący Komisji ds. Młodzieży KC PZPR. Od maja 1957 roku do lutego 1960 sekretarz KC PZPR i członek BP PZPR odpowiedzialnym za oświatę[6].

Pochowany na cmentarzu wojskowym na Powązkach[3] (kwatera A4-2-8)[7].

OdznaczeniaEdytuj

Uchwałą Prezydium Krajowej Rady Narodowej z 17 stycznia 1946 został odznaczony Medalem za Warszawę 1939–1945[8].

PrzypisyEdytuj

  1. Nekrolog w "Gazecie Wyborczej"
  2. a b Dane osoby z katalogu kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych PRL, katalog.bip.ipn.gov.pl [dostęp 2020-05-27].
  3. a b c d e Biogram na stronie Biblioteki Sejmowej
  4. Październik i „Mała stabilizacja". W: Jerzy Eisler: Zarys dziejów politycznych Polski 1944-1989. Warszawa: POW „BGW", 1992, s. 61-62. ISBN 83-7066-208-0.
  5. Jerzy Morawski (11 VIII 1918 - 4 II 2012), wyborcza.pl [dostęp 2020-05-27].
  6. Zbigniew Osiński, Nauczanie historii w szkołach podstawowych w Polsce w latach 1944-1989 : uwarunkowania organizacyjne oraz ideologiczno-polityczne, Lublin 2010, s. 90.
  7. Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
  8. Uchwała Prezydium Krajowej Rady Narodowej z dnia 17 stycznia 1946 r. w sprawie odznaczenia osób zasłużonych w walce o wyzwolenie i odbudowę stolicy, monitorpolski.gov.pl [dostęp 2017-11-24] (pol.).

BibliografiaEdytuj

  • Leksykon Historii Polski z 1995