Otwórz menu główne

Jerzy Stanisław Narbutt (ur. 12 października 1925 w Warszawie, zm. 30 maja 2011 w Warszawie[1]) – polski poeta, prozaik i felietonista.

Jerzy Narbutt
Data i miejsce urodzenia 12 października 1925
Warszawa
Data i miejsce śmierci 30 maja 2011
Warszawa
Zawód, zajęcie poeta, prozaik, felietonista
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
Grób poety, prozaika i felietonisty Jerzego Narbutta, na Cmentarzu Wolskim w Warszawie
Grób poety, prozaika i felietonisty Jerzego Narbutta, na Cmentarzu Wolskim w Warszawie

ŻyciorysEdytuj

Jego rodzicami byli Antoni Narbutt, dziennikarz – do wybuchu pierwszej wojny światowej, redaktor naczelny „Tygodnika Wileńskiego” – i Stanisława z Glińskich. Dziad pisarza Ferdynand Narbutt był uczestnikiem powstania styczniowego i walczył w oddziale swojego kuzyna Ludwika Narbutta.

Studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego na seminarium doktorskim u prof. Władysława Tatarkiewicza. Debiutował jako prozaik w 1957 na łamach „Tygodnika Powszechnego”. Współpracownik prasy katolickiej – z wyjątkiem paxowskiej. W grudniu 1975 roku był sygnatariuszem protestu przeciwko zmianom w Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (List 59)[2]. W latach 1975-1980 objęty zakazem druku, współpracował z prasą II obiegu. Publikował w emigracyjnym tygodniku „Wiadomości”[3]. Autorem słów pieśni „Solidarni” (Solidarni, nasz jest ten dzień...), która – z muzyką Stanisława Markowskiego – stała się oficjalnym hymnem „Solidarności”.

Wszedł w skład Komitetu Obrony Dobrego Imienia Polski i Polaków[4].

TwórczośćEdytuj

Był autorem powieści Ostatnia twarz portretu, kilku zbiorów opowiadań, paru tomów wierszy, licznych artykułów i esejów, wydawanych na łamach Ładu i tygodnika „Solidarność”.

  • Debiut i inne opowiadania
  • Znowu zakwitnie listopad
  • List nie wysłany pocztą (1975)
  • Ostatnia twarz portretu
  • Sól ziemi (1980)
  • Nasz jest ten dzień (1981)
  • Szkice historyczne (1984)
  • Druga twarz portretu (1982)
  • Z ziemi polskiej, z ziemi włoskiej (1983)
  • Uciec z wieży Babel (Arcana, Kraków 1999)
  • Awantury polemiczne (2000)
  • Od Kraszewskiego do Parnickiego (2000)
  • Spory o słowa, spory o rzeczy (2001)
  • Dwa bunty (2003)
  • Wyrzucony na brzeg życia (2005)[5]

OdznaczeniaEdytuj

W 2004 został uhonorowany Nagrodą Miasta Stołecznego Warszawy[6].

Postanowieniem z 14 czerwca 2006 roku prezydent Lech Kaczyński „za wybitne zasługi dla rozwoju niezależnego dziennikarstwa i wolnych mediów w Polsce, za działalność na rzecz przemian demokratycznych, za osiągnięcia w pracy w „Tygodniku Solidarność"” odznaczył Jerzego Narbutta Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[7].

PrzypisyEdytuj

  1. dzieje.pl - Historia Polski, dzieje.pl [dostęp 2017-11-24] (pol.).
  2. Kultura 1976/01/340 - 02/341 Paryż 1976, s. 236.
  3. Nasi autorzy. Jerzy Narbutt. „Wiadomości”, s. 6, Nr 26 (1631) z 3 lipca 1977. 
  4. Lista członków Komitetu Obrony Dobrego Imienia Polski i Polaków. bibula.com. [dostęp 25 grudnia 2017].
  5. Jerzy Biernacki: Wielki zamilczany. Gazeta Dziennik Polonii w Kanadzie, Nov 3, 2006. [dostęp 10/02/2010].
  6. Nagrody m.st. Warszawy przyznane w 2004 roku. W: Urząd m.st. Warszawy [on-line]. um.warszawa.pl. [dostęp 2014-04-08].
  7. Waldemar Żyszkiewicz: Prezydent i ludzie Tysola. Tygodnik Solidarność, nr 26 (927) 30 czerwca 2006. [dostęp 04/11/2010].

BibliografiaEdytuj