Jerzy Orski

wojskowy polski, generał

Jerzy Marian Paweł Orski (ur. 25 marca 1894 we Lwowie, zm. ?) – generał brygady Wojska Polskiego.

Jerzy Marian Paweł Orski
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 25 marca 1894
Lwów
Przebieg służby
Siły zbrojne c. k. Obrona Krajowa
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpgPolskie Siły Zbrojne
Jednostki Ministerstwo Spraw Wojskowych
Sztab Generalny Wojska Polskiego
4 Kujawski Pułk Artylerii Lekkiej
24 Dywizja Piechoty
17 Pułk Artylerii Lekkiej
Centrum Wyszkolenia Piechoty
Samodzielna Brygada Strzelców Karpackich
10 Pułk Artylerii Ciężkiej
5 Kresowa Dywizja Piechoty
I Korpus Polski
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami

ŻyciorysEdytuj

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej. 1 sierpnia 1916 został mianowany na stopień podporucznika rezerwy artylerii. Jego oddziałem macierzystym był Pułk Ciężkiej Artylerii Polowej Nr 13[1].

W grudniu 1918 przyjęty został do Wojska polskiego i przydzielony do 1 pułku artylerii polowej na stanowisko oficera baterii. W styczniu 1919 przeniesiony został do Departamentu VI Artyleryjskiego Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko referenta Referatu Wyszkolenia. W latach 1921–1923 był słuchaczem Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Równocześnie pozostawał oficerem nadetatowym 1 dywizjonu artylerii konnej. Z dniem 1 października 1923, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, przydzielony został do Oddziału III Sztabu Generalnego[2]. We wrześniu 1926, po ukończeniu czteromiesięcznego kursu dowódców dywizjonów w Szkole Strzelania Artylerii w Toruniu, wyznaczony został na stanowisko dowódcy dywizjonu w 4 pułku artylerii polowej w Inowrocławiu. W listopadzie 1927 przeniesiony został do garnizonu Jarosław, w którym objął stanowisko szefa sztabu 24 Dywizji Piechoty[3]. W styczniu 1930 powrócił do Oddziału III Sztabu Głównego. W październiku 1931 został przeniesiony ze składu osobowego II zastępcy szefa Sztabu Głównego do dyspozycji szefa Biura Personalnego MSWojsk.[4] z zachowaniem dotychczasowego dodatku służbowego[5]. W marcu 1932 został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 17 pułku artylerii lekkiej w Gnieźnie[6]. W maju 1934 przeniesiony został do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisko wykładowcy artylerii[7]. Od sierpnia 1935 roku do września 1939 był oficerem do zleceń szefa Sztabu Głównego i zastępcą kierownika Sekretariatu Komitetu Obrony Rzeczypospolitej[8]. W kampanii wrześniowej w Sztabie Naczelnego Wodza.

Od maja 1941 roku do maja 1942 w Palestynie był szefem sztabu Ośrodka Zapasowego Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich. Następnie dowodził 10 pułkiem artylerii ciężkiej. W grudniu 1943 wyznaczony został na stanowisko dowódcy artylerii 5 Kresowej Dywizji Piechoty. Walczył w kampanii włoskiej 1944–1945 . W kwietniu 1945 przeniesiony został do Wielkiej Brytanii gdzie objął stanowisko szefa sztabu I Korpusu Polskiego. Pracami sztabu kierował do września 1946. Po demobilizacji Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie osiedlił się w Republice Południowej Afryki.

AwanseEdytuj

  • kapitan - zweryfikowany ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919
  • major - 1 grudnia 1924 ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 86. lokatą w korpusie oficerów artylerii
  • podpułkownik - ze starszeństwem z dniem 19 marca 1936 i 5. lokatą korpusie oficerów artylerii[9]
  • pułkownik - ze starszeństwem z dniem 3 maja 1943 korpusie oficerów artylerii
  • generał brygady - ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1964 w korpusie generałów (awansowany przez Naczelnego Wodza)

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Ranglisten 1918 ↓, s. 460, 511.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 63 z 27 września 1923 roku, s. 585.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 25 z 31 października 1927 roku, s. 305.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 23 października 1931 roku, s. 331.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 272.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 237.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 163.
  8. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 420.
  9. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 159.

BibliografiaEdytuj