Jerzy Podracki

Jerzy Podracki (ur. 1942) – polski językoznawca, polonista[1].

W 1965 r. ukończył studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim, uzyskując tytuł magistra. W tymże roku rozpoczął pracę naukowo-dydaktyczną na Uniwersytecie Warszawskim, początkowo jako asystent, później jako adiunkt i docent. W 1971 r. obronił rozprawę doktorską pt. Z historii rozwoju polskiej teorii i praktyki syntaktycznej, od O. Kopczyńskiego do A. Małeckiego. Profesorem nadzwyczajnym stał się 1 czerwca 1992, profesorem zwyczajnym zaś został mianowany w 2005 r.[1]

W swojej działalności naukowej koncentrował się pierwotnie na zagadnieniach składni i historii językoznawstwa polskiego oraz dydaktyki języka polskiego. Później poświęcił się problematyce kultury języka i zróżnicowania współczesnej polszczyzny[1].

Wybrana twórczośćEdytuj

  • Koncepcje składniowe w gramatykach języka polskiego (Warszawa 1982)
  • Konstrukcje złożone w gramatykach języka polskiego (Warszawa 2007)
  • Polszczyzna płata nam figle. Poradnik językowy dla każdego (1993, II wyd. 1996)
  • Jak się mówi…? Jak się pisze…? Poradnik językowy dla dziennikarzy (Warszawa 2007)

PrzypisyEdytuj

  1. a b c prof. zw. dr hab. Jerzy Podracki, Instytut Polonistyki Stosowanej [dostęp 2019-11-15] (pol.).