Otwórz menu główne
Ten artykuł dotyczy senatora II Rzeczypospolitej. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.

Jerzy Antoni Potocki herbu Pilawa (ur. 21 stycznia 1889 w Wiedniu, zm. 20 września 1961 w Genewie) – hrabia[2], dyplomata, senator i ziemianin, rotmistrz Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej (3 pułk Ułanów Śląskich).

Jerzy Antoni Potocki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 21 stycznia 1889
Wiedeń, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 20 września 1961
Genewa, Szwajcaria
Ambasador RP w Turcji
Okres od 1 czerwca 1933
do 15 maja 1936
Poprzednik Kazimierz Olszowski
Następca Michał Sokolnicki
Ambasador RP w USA[1]
Okres od 15 maja 1936
do 15 grudnia 1940
Poprzednik Stanisław Patek
Następca Jan Ciechanowski
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Komandor Orderu Korony Rumunii Kawaler/Dama Honoru i Dewocji

Był synem Romana, trzeciego ordynata Łańcuta, i Elżbiety Matyldy Radziwiłł, wnukiem Alfreda Józefa Potockiego i bratem Alfreda Antoniego.

Ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego, Oxford University, następnie rolnictwo w Halle. W czasie I wojny światowej w Armii Austro-Węgier. 8 stycznia 1919 przyjęty do Wojska Polskiego, przydzielony do Sztabu Generalnego WP. W 1919 szef Polskiej Misji Wojskowej w Budapeszcie. Następnie w latach 1919–20 adiutant Józefa Piłsudskiego. Zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919.

Po traktacie ryskim administrował odziedziczonym majątkiem Pomorzany w powiecie zborowskim i dużo podróżował. Członek rad nadzorczych spółek: Polskie Rafinerie Olejów Skalnych SA, „Premier” Polska Naftowa SA, Pierwsza Galicyjska SA dla Przemysłu Naftowego, dawniej S. Szczepanowski i Ska, Zachodnio-Galicyjska Akcyjna Spółka Naftowa i Gazowa. W 1926 uczestniczył w safari w Afryce, w 1927 odbył podróż w Himalaje. Prezes zarządu powiatowego Federacji Polskich Związku Obrońców Ojczyzny w Zborowie i prezes zarządu wojewódzkiego organizacji w Tarnopolu.

W wyborach parlamentarnych 1930 roku (tzw. wybory brzeskie) wybrany na senatora z listy Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem z województwa tarnopolskiego. W Senacie RP (1930–1935) członek komisji spraw zagranicznych i sekretarz komisji spraw wojskowych.

Od 1933 w służbie dyplomatycznej. W początku 1933 wyjechał z tajną misją do Paryża, sondując w imieniu Piłsudskiego rząd francuski w sprawie projektu tzw. wojny prewencyjnej przeciwko Niemcom. 3 marca 1933 uzyskał nominację na ambasadora RP w Rzymie, za sugestią Piłsudskiego odmówił objęcia placówki wobec udziału Włoch w Pakcie Czterech. 3 czerwca 1933 mianowany na ambasadora RP w Ankarze, od 1936 ambasador w Waszyngtonie, z jednoczesną akredytacją na Kubie. Zmuszony do podania się do dymisji w związku z publikacją przez III Rzeszę w tzw. Białej Księdze przechwyconych przez Niemców po zajęciu Warszawy kilku raportów dyplomatycznych Potockiego z Waszyngtonu, co uniemożliwiło mu dalsze sprawowanie misji.

Po zakończeniu misji osiadł w Limie. Żonaty z Susaną Iturri, Peruwianką, z którą miał syna Stanisława. Od 1953 był kawalerem maltańskim, który reprezentował Zakon Maltański jako poseł nadzwyczajny i minister pełnomocny w Peru.

Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Walecznych, Orderem Korony Rumunii III kl.

Pochowany w krypcie rodzinnej w podziemiach kościoła parafialnego w Łańcucie.

PrzypisyEdytuj

  1. Z jednoczesną akredytacją na Kubie
  2. Jerzy Sewer Dunin-Borkowski: Almanach Błękitny. Warszawa: 1908, s. 743.

Bibliografia, literatura, linkiEdytuj