Otwórz menu główne

Jerzy Rayski (ur. 6 kwietnia 1917 w Warszawie, zm. 14 października 1993[1] w Krakowie) – polski fizyk teoretyk.

ŻyciorysEdytuj

Studiował Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, gdzie był członkiem korporacji akademickiej K! Corolla . W czasie okupacji uczestniczył w tajnych kompletach: był studentem Jana Weyssenhoffa, a magisterium zrobił u Arkadiusza Piekary. Po wojnie doktoryzował się na Uniwersytecie Warszawskim. Profesor UMK w Toruniu (od 1947) i UJ w Krakowie (od 1958). Na początku lat 50. wykładał też w WSI w Bydgoszczy.

Współpracował z Wolfgangiem Paulim i Feliksem Villarsem przy opracowaniu metody regularyzacji pól kwantowych na Politechnice Federalnej w Zurychu. Autor pierwszych w Polsce prac teoretycznych z fizyki cząstek i wysokich energii, sformułował nową interpretację mechaniki kwantowej, uogólnił unifikacyjną teorię Kaluzy na więcej niż 5 wymiarów czasoprzestrzeni i na siły jądrowe (1960-65), opracował metodę kwantowania pól nielokalnych. Zajmował się głównie kwantową teorią pola i teorią cząstek elementarnych. Od 1978 r. pracował nad kanoniczną teorią grawitacji.

Pochowany na Cmentarzu Rakowickim[2].

PublikacjeEdytuj

  • Über die Renormierungstechnik in der Quantenelektrodynamik (1953)
  • Symfonia atomowa (1959)
  • Czas, przestrzeń, kwanty (1964)
  • Kwarki: hipotetyczne, najprostsze składniki materii (tom 204 serii wydawniczej Omega, 1971)
  • Foundations of modern theoretical physics (1983)
  • Essays on Physical Ideas (1995)
  • Evolution of physical ideas towards unification

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj