Otwórz menu główne

ŻyciorysEdytuj

W 1968 roku ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Żeromskiego w Kielcach. W latach 1968–1973 odbył studia z zakresu historii na Uniwersytecie Jagiellońskim. Doktoryzował się w 1984 w Instytucie Historii PAN[1], natomiast stopień naukowy doktora habilitowanego uzyskał w 1997 roku na Uniwersytecie Łódzkim w oparciu o dorobek naukowy oraz rozprawę Modernizacja górnictwa i hutnictwa w Królestwie Polskim w I połowie XIX w. Rola specjalistów niemieckich i brytyjskich[2]. Postanowieniem Prezydenta RP z 7 października 2010 otrzymał tytuł naukowy profesora[3].

Od 1973 do 1975 był asystentem w Instytucie Historii Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Kielcach. Następnie pracował jako asystent naukowo-badawczy w Wojewódzkim Archiwum Państwowym w Kielcach (1975–1981). W latach 80. był specjalistą, a później głównym specjalistą w Pracowni Dokumentacji Naukowo-Historycznej oraz w kieleckim oddziale Pracowni Konserwacji Zabytków. W 1989 roku podjął pracę na stanowisku adiunkta w WSP w Kielcach[1], przekształconej następnie w Akademię Świętokrzyską i Uniwersytet Jana Kochanowskiego. Związany był początkowo z Zakładem Historii XIX stulecia w Instytucie Historii na Wydziale Humanistycznym, następnie został kierownikiem Zakładu Historii Myśli Społeczno-Gospodarczej w Instytucie Ekonomii i Administracji na Wydziale Zarządzania i Administracji. Pracował również w Wyższej Szkole Handlowej im. Bolesława Markowskiego w Kielcach i Instytucie „ORGMASZ"[2].

Specjalizuje się w dziejach kultury i architektury XIX i XX w., historii gospodarczej, historii myśli ekonomicznej oraz historii społecznej XIX w.[2] Jego zainteresowania badawcze obejmują: biografistykę, Staropolski Okręg Przemysłowy, stosunki polsko-rosyjskie w XIX w., a także życie społeczne emigracji polskiej we Francji w XIX w.[4] Za działalność zawodową został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi[1].

Wybrane publikacjeEdytuj

  • Cmentarze kieleckie, Kielce 1982
  • Park miejski w Kielcach, Kielce 1983 (współautor Jan Leszek Adamczyk)
  • Wójtostwo w Kielcach, Kielce 1984
  • Architekci i budowniczowie. Materiały, Warszawa–Kraków 1990
  • Modernizacja górnictwa i hutnictwa w Królestwie Polskim w I połowie XIX w. Rola specjalistów niemieckich i brytyjskich, Kielce 1997
  • Dzieje wodociągów i kanalizacji w Kielcach w latach 1929–1999, Kielce 1999
  • Książę Ksawery Drucki-Lubecki (1778–1846), Warszawa 2008
  • Świętokrzyski słownik biograficzny, t. 2, 1795–1918, pod red. J. Szczepańskiego, Kielce 2009
  • Weterani powstań narodowych w Zakładzie św. Kazimierza w Paryżu, Warszawa 2011
  • Cmentarze Kielc, Kielce 2012 (współautor Urszula Oettingen)
  • Działalność społeczna rodziny Gałęzowskich na emigracji polskiej we Francji na przełomie XIX i XX wieku, Warszawa 2013

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Z. Judycki, J. Siwek, Kto jest kim w Kielcach. Informator biograficzny, t. 1, Toruń 2002, s. 170.
  2. a b c Jerzy Szczepański w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  3. M.P. z 2010 r. nr 96, poz. 1111
  4. Prof. zw. dr hab. Jerzy Szczepański (pol.). ujk.edu.pl. [dostęp 2014-08-28].