Jerzy Younga de Lenie

Oficer dyplomowany Wojska Polskiego

Jerzy Janusz Younga de Lenie[a] (ur. 19 lutego 1899 w Wiedniu, zm. 3 lutego 1958 w Warszawie) – podpułkownik dyplomowany artylerii Wojska Polskiego.

Jerzy J. Younga de Lenie
Ilustracja
Jerzy Younga z żoną, Anglia, 1946
podpułkownik dyplomowany artylerii podpułkownik dyplomowany artylerii
Data i miejsce urodzenia 19 lutego 1899
Wiedeń, Austria
Data i miejsce śmierci 3 lutego 1958
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki 11 Pułk Artylerii Ciężkiej
4 Dywizjon Artylerii Konnej
Grupa Operacyjna Koło
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Odznaka honorowa za Rany i Kontuzje
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Krzyż Oficerski Węgierskiego Orderu Zasługi (wojskowy)
Odznaka Pamiątkowa Artylerii Konnej Odznaka Pamiątkowa Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych
Książeczka wojskowa Jerzego Younga de Lenie, 1934[1]

ŻyciorysEdytuj

Polski patriota i żołnierz Legionów Polskich. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1918–1921. Służył w 11 pułku artylerii ciężkiej[4].

Pełnił służbę w 4 dywizjonie artylerii konnej w Suwałkach[5]. W lipcu 1924 roku został przeniesiony do 11 dywizjonu artylerii konnej w Bydgoszczy[6]. W listopadzie tego roku powrócił do 4 dak[7][8][9]. 19 marca 1928 roku awansował na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 10. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W listopadzie 1928 roku został przeniesiony macierzyście do kadry oficerów artylerii z równoczesnym przeniesieniem do składu osobowego inspektora armii, generała dywizji Juliusza Rómmla na stanowisko oficera ordynansowego[10]. W styczniu 1929 roku został przeniesiony do składu osobowego I wiceministra spraw wojskowych[11]. 5 stycznia 1931 roku został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu Normalnego[12]. Z dniem 1 listopada 1932 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do dowództwa 27 Dywizji Piechoty w Kowlu na stanowisko I oficera sztabu[13][1]. 22 października 1935 roku został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu[1]. W 1936 roku awansowany na majora[1]. W tym okresie był również wykładowcą w Wyższej Szkole Wojennej.

Latem 1939 roku po utworzeniu Grupy Operacyjnej „Koło” Jerzy Younga został przydzielony do jej sztabu, a po jej rozwiązaniu do zgrupowania Grupy Operacyjnej gen. Knoll-Kownackiego. Jako oficer sztabu, w czasie kampanii wrześniowej opracowywał plan bitwy nad Bzurą[14]. Po przedarciu GO do Warszawy wziął udział w obronie miasta. Rozkazem z dnia 29 września 1939 roku awansowany na podpułkownika przez dowódcę Armii „Warszawa”, generała dywizji Rómmla[1].

W niewoli niemieckiej do końca II wojny światowej w Oflagu VII A Murnau. Po wyzwoleniu, wcielony do 2 Korpusu Polskiego we Włoszech.

W 1947 roku powrócił z żoną, Ireną z domu Belina-Prażmowską, do kraju. Jako przedwojenny oficer zawodowy miał ciągłe trudności w znalezieniu pracy. Zmarł w 1958 roku w Warszawie. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim (cywilnym) w Warszawie w kwaterze nr 110 4 9.

Brat Marii Younga de Lenie, pierwszej polskiej instruktorki szybownictwa. Wraz z jego śmiercią wygasła męska linia rodu Younga de Lenie.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

UwagiEdytuj

  1. W ewidencji Wojska Polskiego figurował również inny oficer artylerii o tym samym imieniu i nazwisku, a mianowicie ppor. dr Jerzy Younga (ur. 1869), posiadajacy przydział w rezerwie, a następnie w pospolitym ruszeniu do 6 pap w Krakowie[2][3].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h Legitymacja osobista Nr 457 – Ministerstwo Spraw Wojskowych
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 726, 862.
  3. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 649, 795.
  4. a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 43 z 27 grudnia 1921 roku, s. 1723.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 804, 825.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 65 z 11 lipca 1924 roku, s. 381.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 119 z 7 listopada 1924 roku, s. 663.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 723, 749.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 421, 471.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 343.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 29 stycznia 1929 roku, s. 26.
  12. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 193, 800.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 406.
  14. Waldemar Rezmer, „Armia Poznań 1939”
  15. a b Na podstawie fotografii [1]
  16. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 19 marca 1931 roku, s. 68.

BibliografiaEdytuj