Otwórz menu główne

Jerzy Zubrzycki

socjolog australijski pochodzenia polskiego

Jerzy Benedykt Zubrzycki (ur. 12 stycznia 1920 w Krakowie, zm. 20 maja 2009 w Canberze) – porucznik kawalerii Wojska Polskiego, socjolog, „ojciec” australijskiej polityki wielokulturowości[1].

Jerzy Zubrzycki
Imię przy narodzeniu Jerzy Benedykt Zubrzycki
Data i miejsce urodzenia 12 stycznia 1920
Kraków
Data i miejsce śmierci 20 maja 2009
Canberra
Zawód socjolog
Narodowość polska
Tytuł naukowy profesor
Edukacja Centrum Wyszkolenia Kawalerii
Alma Mater London School of Economics
Uczelnia Australian National University
Wydział Socjologii
Stanowisko dziekan
Wyznanie rzymskokatolickie
Rodzice Józef Zubrzycki
Zofia z d. Madeyska
Małżeństwo Aleksandra Zubrzycka
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami Kawaler Orderu Imperium Brytyjskiego Komandor Orderu Imperium BrytyjskiegoOficer Orderu Australii

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Był synem Józefa i Zofii z Madeyskich[2]. Ukończył II Liceum im. Sobieskiego w Krakowie.

 
Grupa instruktorów cichociemnych, od lewej: por. Mieczysław Różański, kpt. Maksymilian Kruczała, por. Eugeniusz Janczyszyn, ppor. Jerzy Zubrzycki, por. Aleksander Ihnatowicz, mjr Józef Hartman, Jan Kazimierski, por. Antoni Pospieszalski, ppłk Stefan Piotrowski

W okresie od 30 września 1938 do 15 lipca 1939 był słuchaczem Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po ukończeniu szkolenia, w stopniu plutonowego podchorążego skierowany został na praktykę w 8 pułku Ułanów księcia Józefa Poniatowskiego. W składzie pułku wziął udział w kampanii wrześniowej, podczas której dostał się do niewoli i zbiegł z transportu jeńców wojennych. Uczestniczył w organizowaniu Polski Podziemnej. Pełnił odpowiedzialne funkcje w VI Oddziale Sztabu Wodza Naczelnego oraz Głównej Komendzie Armii Krajowej. Był pierwszym oficerem łącznikowym, który dotarł z kraju do Wielkiej Brytanii, gdzie służył w SOE. Nadzorował wysyłanie cichociemnych nad Polskę. Uczestniczył w przerzucie z Polski do Londynu rakiety V-2, za co otrzymał Order Imperium Brytyjskiego. Koordynował w 1944 z Brindisi loty alianckie nad powstańczą Warszawę[3].

W latach 1949-1952 wykładał socjologię i historię gospodarczą w Polish University College w Londynie. W latach 1952-1955 był pracownikiem naukowo-badawczym w Dziale Studiów w British Foreign Office[2]. Do Australii przybył w 1956. Wykładał demografię i socjologię na Australijskim Uniwersytecie Narodowym w Canberze. W 1970 założył i zorganizował wydział socjologii, którym kierował aż do przejścia na emeryturę w 1986. Przyczynił się do zorganizowania lektoratu języka polskiego na tej uczelni[4]. Przewodniczył Australian Ethnic Council i miał miejsce w radzie Australian Institute of Multicultural Affairs[3]. Był członkiem Papieskiej Akademii Nauk Społecznych oraz założycielem czasopisma "The Australian and New Zeland Journal of Sociology"[2].

Członek Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie (od 1957). W 1998 został doktorem honoris causa poznańskiego Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza.

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj