Jewgienij Iwanowski

radziecki generał

Jewgienij Filippowicz Iwanowski (ros. Евге́ний Фили́ппович Ивано́вский, ur. 7 marca 1918 we wsi Czareja w guberni witebskiej, zm. 22 listopada 1991 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, generał armii, Bohater Związku Radzieckiego (1985).

Jewgienij Iwanowski
Евге́ний Ивано́вский
ilustracja
generał armii generał armii
Data i miejsce urodzenia

7 marca 1918
Czareja, gubernia witebska

Data i miejsce śmierci

22 listopada 1991
Moskwa

Przebieg służby
Lata służby

1936–1989

Siły zbrojne

Armia Czerwona
Armia Radziecka

Stanowiska

dowódca Grupy Wojsk Radzieckich w Niemczech, dowódca Białoruskiego Okręgu Wojskowego, dowódca Wojsk Lądowych ZSRR

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa:

Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Rewolucji Październikowej Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Kutuzowa I klasy (ZSRR) Order Suworowa II klasy (ZSRR) Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Wojny Ojczyźnianej II klasy Order Czerwonej Gwiazdy Order Czerwonej Gwiazdy Order „Za służbę Ojczyźnie w Siłach Zbrojnych ZSRR” III klasy (ZSRR) Medal „Za zasługi bojowe” Medal jubileuszowy „W upamiętnieniu 100-lecia urodzin Władimira Iljicza Lenina” Medal „Za obronę Moskwy” Medal „Za obronę Stalingradu” Medal „Za rozwój dziewiczych ziem” Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Medal jubileuszowy „Dwudziestolecia zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Medal jubileuszowy „Trzydziestolecia zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Medal jubileuszowy „Czterdziestolecia zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Medal „Za zdobycie Królewca” Medal „Weteran Sił Zbrojnych ZSRR” Medal jubileuszowy „30 lat Armii Radzieckiej i Floty” Medal jubileuszowy „40 lat Sił Zbrojnych ZSRR” Medal jubileuszowy „50 lat Sił Zbrojnych ZSRR” Medal jubileuszowy „70 lat Sił Zbrojnych ZSRR” Order Scharnhorsta Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1943–1989)

Życiorys

edytuj

Urodzony w rosyjskiej rodzinie chłopskiej, która w 1925 przeniosła się do Krasnego Łymanu, gdzie ojciec pracował na kolei. Do 1935 uczył się w szkole średniej, potem do 1936 studiował w Kijowie i równocześnie był dyżurnym technikiem w radiowęźle na stacji kolejowej. Od 1936 w Armii Czerwonej, do 1938 słuchacz wojskowej szkoły broni pancernej w Saratowie, następnie dowódca kompanii pancernej w Moskiewskim Okręgu Wojskowym, 1939 uczestnik agresji ZSRR na Polskę. XII 1939 - III 1940 uczestnik agresji ZSRR na Finlandię w stopniu starszego porucznika, gdzie wyróżnił się podczas walk na Przesmyku Karelskim, za co został odznaczony. IX 1940 - X 1941 słuchacz Wojskowej Akademii Mechanizacji i Motoryzacji Armii Czerwonej, następnie na froncie II wojny światowej. Walczył w bitwie pod Moskwą jako szef sztabu i następnie dowódca 27. batalionu czołgów 82 Dywizji Strzeleckiej, pod Stalingradem jako szef wydziału 2 Korpusu Pancernego (V 1942 mianowany majorem, a IX 1942 podpułkownikiem), na Froncie Briańskim, w bitwie pod Kurskiem i o Dniepr jako szef wydziału operacyjnego 2 Korpusu Pancernego, następnie w walkach na Ukrainie i w Polsce jako szef wydziału operacyjnego 8 Gwardyjskiego Korpusu Pancernego i dowódca 62 gwardyjskiego ciężkiego pułku czołgów. Podczas operacji wschodniopruskiej i pomorskiej wyróżnił się podczas szturmu na Starogard Gdański i Gdynię.

Po wojnie dowódca pułku czołgów, od 1946 szef wydziału sztabu armii, od 1952 zastępca dowódcy wojsk pancernych i zmechanizowanych ds. artylerii samobieżnej Białoruskiego Okręgu Wojskowego, od 1953 szef sztabu, a od 1954 dowódca dywizji pancernej w Białoruskim Okręgu Wojskowym. 8 VIII 1955 mianowany generałem majorem wojsk pancernych. 1958 ukończył Wojskową Akademię Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa, po czym został I zastępcą szefa sztabu Dalekowschodniego Okręgu Wojskowego. Od 1961 dowódca armii, od 1956 I zastępca dowódcy, a od 1968 dowódca wojsk Moskiewskiego Okręgu Wojskowego. Od 27 IV 1962 generał porucznik, a od 25 X 1967 generał pułkownik. VII 1972 - XII 1980 dowódca Grupy Wojsk Radzieckich w Niemczech. 3 XI 1972 mianowany generałem armii. Od XII 1980 dowódca wojsk Białoruskiego Okręgu Wojskowego. 21 II 1985 „za męstwo i odwagę przejawiane w walce z niemiecko-faszystowskim najeźdźcą w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej, umiejętne dowodzenia wojskami w okresie powojennym, poprawienie ich gotowości bojowej” został uhonorowany tytułem Bohatera ZSRR. Od II 1985 głównodowodzący Wojsk Lądowych ZSRR - zastępca ministra obrony ZSRR, od 1989 w Grupie Generalnych Inspektorów Ministerstwa Obrony ZSRR. 1971-1989 członek KC KPZR. Pochowany na cmentarzu Nowodziewiczym.

Odznaczenia

edytuj

Bibliografia

edytuj