Otwórz menu główne

Jim Courier

tenisista amerykański

James Spencer "Jim" Courier (ur. 17 sierpnia 1970 w Sanford) – amerykański tenisista, zwycięzca 4 turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej, przez 58 tygodni lider rankingu światowego w grze pojedynczej, 2–krotny zdobywca Pucharu Davisa, olimpijczyk.

Jim Courier
Ilustracja
Państwo  Stany Zjednoczone
Data i miejsce urodzenia 17 sierpnia 1970
Sanford
Wzrost 185 cm
Masa ciała 82 kg
Gra praworęczny, oburęczny bekhend
Status profesjonalny 1988
Zakończenie kariery 2000
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 23
Najwyżej w rankingu 1 (10 lutego 1992)
Australian Open W (1992, 1993)
Roland Garros W (1991, 1992)
Wimbledon F (1993)
US Open F (1991)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 6
Najwyżej w rankingu 20 (9 września 1989)
Australian Open 1R (1990)
Roland Garros 2R (1989)
Wimbledon 3R (1989, 1991)
US Open 1R (1989, 1990)

Kariera tenisowaEdytuj

W ciągu kilkunastu lat kariery zawodowej (od 1988 do 2000) wygrał 23 turnieje w singlu i 6 w deblu rangi ATP World Tour. U progu kariery osiągał sukcesy w grze podwójnej, m.in. w parze z Pete’em Samprasem awansując do turnieju ATP Finals w sezonie 1989. W deblu wygrywał tak prestiżowe turnieje, jak zawody ATP Masters Series w Rzymie, Hamburgu, Montrealu i Indian Wells. Przede wszystkim przeszedł jednak do historii tenisa jako singlista.

W 1989 wygrał turniej w Bazylei, pokonując w finale Stefana Edberga. W 1991 roku awansował na pozycję nr 2. w rankingu światowym po wielu udanych startach turniejowych, w tym zwycięstwie w wielkoszlemowym French Open. Pokonał w pierwszym od 1954 amerykańsko–amerykańskim finale Andre Agassiego[1]. Również w 1991 dotarł do finału US Open (przegrał z Edbergiem; w półfinale pokonał Jimmy’ego Connorsa) i turnieju Tennis Masters Cup. Dnia 10 lutego 1992 roku Courier został liderem rankingu światowego po zdobyciu drugiego tytułu wielkoszlemowego – Australian Open. W pierwszej połowie roku osiągnął serię 25 zwycięstw z rzędu (wygrywając w Tokio, Hongkongu, Rzymie i French Open), którą przerwała dopiero porażka w 3 rundzie Wimbledonu z Andriejem Olchowskim[2]. Druga połowa sezonu 1992 nie była dla Couriera tak udana, ale ponownie osiągnął finał ATP Finals oraz przyczynił się do zdobycia przez USA Pucharu Davisa. Zapewnił sobie także pozycję lidera rankingu na koniec roku.

 
Jim Courier i Andre Agassi

Sezon 1993 Courier zaczął od triumfu w Australian Open (po 4–setowym zwycięstwie nad Edbergiem w finale), wygrywał kolejne turnieje, ale wiosną oddał pozycję lidera rankingu Samprasowi, a na kortach Rolanda Garrosa uległ w finale Sergiemu Bruguerze. Ostatni wielkoszlemowy finał w karierze Courier osiągnął podczas Wimbledonu 1993, ponosząc porażkę z Samprasem.

W 1994 roku klasyfikowany był już poza czołową "dziesiątką" w rankingu, do której powrócił jeszcze rok później i po raz ostatni wystąpił w turnieju ATP Finals. W 1995 ponownie wygrał z reprezentacją Puchar Davisa. Ostatni tytuł zdobył w 1998 w Orlando.

W 1992 roku zagrał na igrzyskach olimpijskich w Barcelonie. Z rozgrywek singlowych wyeliminowany został w 3 rundzie, natomiast w grze podwójnej w 2 rundzie[3].

Mocną stroną w grze Couriera był forhend, szczególnie tzw. wychodzący (tj. grany wzdłuż linii na stronę bekhendową praworęcznego rywala)[4]. Uważano go za gracza, który sukcesy zawdzięczał nie tyle wybitnemu talentowi, co solidnemu przygotowaniu; na korcie wyróżniał się także m.in. charakterystyczną czapką baseballową.

W 2005 roku został przyjęty do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy[5]. Od października 2010 do września 2018 Courier pełnił funkcję kapitana reprezentacji USA w Pucharze Davisa, osiągając z zespołem półfinał turnieju w sezonach 2012 i 2018[6].

Finały w turniejach ATP World TourEdytuj

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP Finals
ATP Masters Series /
ATP Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP Tour 500
ATP International Series /
ATP Tour 250

Gra pojedyncza (23–14)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Zwycięzca 1. 8 października 1989 Bazylea Twarda (hala)   Stefan Edberg 7:6, 3:6, 2:6, 6:0, 7:5
Zwycięzca 2. 10 marca 1991 Indian Wells Twarda   Guy Forget 4:6, 6:3, 4:6, 6:3, 7:6(4)
Zwycięzca 3. 23 marca 1991 Miami Twarda   David Wheaton 4:6, 6:3, 6:4
Zwycięzca 4. 9 czerwca 1991 French Open, Paryż Ceglana   Andre Agassi 3:6, 6:4, 2:6, 6:1, 6:4
Finalista 1. 8 września 1991 US Open, Nowy Jork Twarda   Stefan Edberg 2:6, 4:6, 0:6
Finalista 2. 17 listopada 1991 ATP Finals, Frankfurt Dywanowa (hala)   Pete Sampras 6:3, 6:7(5), 3:6, 4:6
Zwycięzca 5. 26 stycznia 1992 Australian Open, Melbourne Twarda   Stefan Edberg 6:3, 3:6, 6:4, 6:2
Finalista 3. 9 lutego 1992 San Francisco Twarda (hala)   Michael Chang 3:6, 3:6
Finalista 4. 16 lutego 1992 Bruksela Dywanowa (hala)   Boris Becker 7:6(5), 6:2, 6:7(10), 6:7(5), 5:7
Zwycięzca 6. 12 kwietnia 1992 Tokio Twarda   Richard Krajicek 6:4, 6:4, 7:6(3)
Zwycięzca 7. 19 kwietnia 1992 Hongkong Twarda   Michael Chang 7:5, 6:3
Zwycięzca 8. 17 maja 1992 Rzym Ceglana   Carlos Costa 7:6(3), 6:0, 6:4
Zwycięzca 9. 7 czerwca 1992 French Open, Paryż Ceglana   Petr Korda 7:5 6:2, 6:1
Finalista 5. 23 sierpnia 1992 Indianapolis Twarda   Pete Sampras 4:6, 4:6
Finalista 6. 13 września 1992 US Open, Nowy Jork Twarda   Pete Sampras 1:6, 6:3, 2:6, 2:6
Finalista 7. 22 listopada 1992 ATP Finals, Frankfurt Dywanowa (hala)   Boris Becker 4:6, 3:6, 5:7
Zwycięzca 10. 31 stycznia 1993 Australian Open, Melbourne Twarda   Stefan Edberg 6:2, 6:1, 2:6, 7:5
Zwycięzca 11. 14 lutego 1993 Memphis Twarda (hala)   Todd Martin 5:7, 7:6(4), 7:6(4)
Zwycięzca 12. 7 marca 1993 Indian Wells Twarda   Wayne Ferreira 6:3, 6:3, 6:1
Finalista 8. 18 kwietnia 1993 Hongkong Twarda   Pete Sampras 3:6, 7:6(1), 6:7(2)
Zwycięzca 13. 16 maja 1993 Rzym Ceglana   Goran Ivanišević 6:1, 6:2, 6:2
Finalista 9. 6 czerwca 1993 French Open, Paryż Ceglana   Sergi Bruguera 4:6, 6:2, 2:6, 6:3, 3:6
Finalista 10. 4 lipca 1993 Wimbledon, Londyn Trawiasta   Pete Sampras 6:7(3), 6:7(6), 6:3, 3:6
Zwycięzca 14. 22 sierpnia 1993 Indianapolis Twarda   Boris Becker 7:5, 6:3
Finalista 11. 17 kwietnia 1994 Nicea Ceglana   Alberto Berasategui 4:6, 2:6
Finalista 12. 23 października 1994 Lyon Dywanowa (hala)   Marc Rosset 4:6, 6:7(2)
Zwycięzca 15. 8 stycznia 1995 Adelaide Twarda   Arnaud Boetsch 6:2, 7:5
Zwycięzca 16. 5 marca 1995 Scottsdale Twarda   Mark Philippoussis 7:6(2), 6:4
Zwycięzca 17. 16 kwietnia 1995 Tokio Twarda   Andre Agassi 6:4, 6:3
Zwycięzca 18. 1 października 1995 Bazylea Twarda (hala)   Jan Siemerink 6:7(2), 7:6(5), 5:7, 6:2, 7:5
Finalista 13. 8 października 1995 Tuluza Twarda (hala)   Arnaud Boetsch 4:6, 7:6(5), 0:6
Zwycięzca 19. 3 marca 1996 Filadelfia Dywanowa (hala)   Chris Woodruff 6:4, 6:3
Zwycięzca 20. 5 stycznia 1997 Doha Twarda   Tim Henman 7:5, 6:7(5), 6:2
Zwycięzca 21. 27 lipca 1997 Los Angeles Twarda   Thomas Enqvist 6:4, 6:4
Zwycięzca 22. 5 października 1997 Pekin Twarda (hala)   Magnus Gustafsson 7:6(10), 3:6, 6:3
Zwycięzca 23. 26 kwietnia 1998 Orlando Ceglana   Michael Chang 7:5, 3:6, 7:5
Finalista 14. 21 lutego 1999 Memphis Twarda (hala)   Tommy Haas 4:6, 1:6

Gra podwójna (6–5)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 7 maja 1989 Forest Hills Ceglana   Pete Sampras   Rick Leach
  Jim Pugh
4:6, 2:6
Zwycięzca 1. 21 maja 1989 Rzym Ceglana   Pete Sampras   Danilo Marcelino
  Mauro Menezes
6:4, 6:3
Zwycięzca 2. 13 maja 1990 Hamburg Ceglana   Sergi Bruguera   Udo Riglewski
  Michael Stich
7:6, 6:2
Finalista 2. 20 maja 1990 Rzym Ceglana   Marty Davis   Sergio Casal
  Emilio Sánchez
6:7, 5:7
Zwycięzca 3. 10 marca 1991 Indian Wells Twarda   Javier Sánchez   Guy Forget
  Henri Leconte
7:6, 3:6, 6:3
Zwycięzca 4. 1 sierpnia 1993 Montreal Twarda   Mark Knowles   Glenn Michibata
  David Pate
6:4, 7:6
Finalista 3. 10 kwietnia 1994 Barcelona Ceglana   Javier Sánchez   Jewgienij Kafielnikow
  David Rikl
7:5, 1:6, 4:6
Zwycięzca 5. 8 stycznia 1995 Adelaide Twarda   Patrick Rafter   Byron Black
  Grant Connell
7:6, 6:4
Finalista 4. 5 października 1997 Pekin Twarda (hala)   Alex O’Brien   Mahesh Bhupathi
  Leander Paes
5:7, 6:7
Finalista 5. 10 stycznia 1999 Adelaide Twarda   Patrick Galbraith   Gustavo Kuerten
  Nicolás Lapentti
4:6, 4:6
Zwycięzca 6. 25 kwietnia 1999 Orlando Ceglana   Todd Woodbridge   Bob Bryan
  Mike Bryan
7:6(4), 6:4

Starty wielkoszlemowe (gra pojedyncza)Edytuj

Turniej 1988 1989 1990 1991 1992 1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Australian Open 2R 4R W W SF QF QF 4R 3R 1R 2 / 10 35–8
French Open 4R 4R W W F SF 4R QF 1R 2R 2R 2 / 11 40–9
Wimbledon 1R 3R QF 3R F 2R 2R 1R 1R 1R 4R 0 / 11 19–11
US Open 2R 3R 2R F SF 4R 2R SF 1R 1R 0 / 10 24–10
Bilans spotkań 1–1 5–3 7–4 20–3 20–2 22–3 12–4 13–4 8–3 3–4 1–2 6–4 0–1 N/A 118–38

Legenda

     W, wygrał turniej

     F, przegrał w finale

     SF, przegrał w półfinale

     QF, przegrał w ćwierćfinale

     4R, 3R, 2R, 1R przegrał w IV, III, II, I rundzie

     –, nie startował w turnieju głównym

PrzypisyEdytuj

  1. Robin Finn: TENNIS; Courier Beats Wind, Rain And Agassi (ang.). nytimes.com, 10 czerwca 1991. [dostęp 3 stycznia 2017].
  2. Robin Finn: TENNIS; Russian Qualifies as a Wimbledon Giant-Killer (ang.). nytimes.com, 28 czerwca 1992. [dostęp 3 stycznia 2017].
  3. Jim Courier Bio, Stats, and Results, Olympics at Sports-Reference.com [dostęp 2018-02-24] (ang.).
  4. Christopher Clarey: For Jim Courier, Remembering When America’s Big 4 Ruled the Men’s Game (ang.). bbc.co.uk, 4 czerwca 2016. [dostęp 3 stycznia 2017].
  5. Bill Mountford: Courier Among 2005 Tennis Hall of Fame Inductions (ang.). usta.com, 25 maja 2008. [dostęp 3 stycznia 2017].
  6. Courier out as U.S. Davis Cup captain, „ESPN.com” [dostęp 2018-09-29] (ang.).

BibliografiaEdytuj