Otwórz menu główne

Joachim Schepke

niemiecki oficer marynarki wojennej

Joachim Schepke (ur. 8 marca 1912 we Flensburgu, zm. 17 marca 1941 na północnym Atlantyku) – niemiecki dowódca U-Bootów podczas II wojny światowej, jeden z asów wojny podwodnej. W swojej karierze zatopił 37 statków o łącznej pojemności 155 882 BRT i uszkodził 4 dalsze.

Joachim Schepke
Ihrer Majestät bestaussehender Offizier
Kapitänleutnant Kapitänleutnant
Data i miejsce urodzenia 8 marca 1912
Flensburg
Data i miejsce śmierci 17 marca 1941
Północny Atlantyk
Przebieg służby
Lata służby 1930−1941
Siły zbrojne  Reichsmarine
 Kriegsmarine
Stanowiska dowódca:
U-3
U-19
U-100
Główne wojny i bitwy II wojna światowa

W 1930 roku Joachim Schepke wstąpił do szkoły marynarki wojennej w rodzinnym Flensburgu. Po jej ukończeniu służył przez pewien czas na okręcie pancernym "Deutschland", by od 1935 roku rozpocząć karierę w U-bootwaffe. Pierwszym okrętem podwodnym, którym dowodził od 1938 roku był szkolny U-3 typu II A. Na nim odniósł swe pierwsze wojenne sukcesy, topiąc do stycznia 1940 roku dwa statki. Od stycznia do kwietnia 1940 roku był dowódcą podobnego U-19 (typ II B), topiąc podczas pięciu patroli bojowych kolejne dziewięć statków. W lutym 1940 roku został odznaczony Krzyżem Żelaznym I klasy.

Kolejnym okrętem w karierze Schepkego był U-100 typu VII B. Na nim odniósł największe sukcesy, już podczas pierwszego patrolu w sierpniu 1940 roku topiąc sześć statków i uszkadzając kolejny. W nocy z 22 na 23 września, podczas ataku na konwój HX 72, zatopił w ciągu czterech godzin siedem statków o pojemności 50 300 BRT. Za ten wyczyn otrzymał Krzyż Rycerski. Do końca 1940 roku zatopił dalszych 13 jednostek, osiągając łącznie liczbę 37 zatopionych statków o łącznej pojemności 155 882 BRT, co postawiło go w jednym rzędzie z takimi asami wojny podwodnej jak Otto Kretschmer i Günther Prien. W grudniu 1940 roku został udekorowany Dębowymi Liśćmi do Krzyża Rycerskiego.

Nonszalancki styl bycia i ubierania się przyniósł Schepkemu przydomek Ihrer Majestät bestaussehender Offizier ("Najlepiej wyglądający oficer Jego Wysokości"). Był popularny w społeczeństwie, jeszcze w 1940 roku opublikował książkę o swojej morskiej karierze, U-Boot-Fahrer von heute. Erzählt und gezeichnet von einem U-Boot-Kommandanten. W lutym 1941 roku przemawiał do tłumów młodych ludzi w Pałacu Sportów w Berlinie.

Kolejny patrol rozpoczął się 13 marca 1941 roku. 16 marca wieczorem, na południowy wschód od Islandii, Schepke dotarł w pobliże wykrytego wcześniej konwoju HX 122. Około 1.30 w nocy 17 marca został wykryty przez dwa brytyjskie niszczyciele, „Walker” i „Vanoc” z 5. Grupy Eskortowej dowodzonej przez komandora Donalda Macintyre'a. Uszkodzony U-100 musiał się wynurzyć i podjąć walkę na powierzchni. Wykryty przez operatorów radaru na "Vanocu", został przez ten okręt staranowany i zatopiony. Joachim Schepke znajdował się wówczas w kiosku i zginął podczas zderzenia. Z całej załogi U-100 uratowano zaledwie sześć osób.

Tej samej nocy "Walker" i "Vanoc" zatopiły również U-99 dowodzony przez Kretschmera, biorąc go do niewoli wraz z większością załogi.

BibliografiaEdytuj

  • Sławomir Walkowski: Zmierzch bogów. "Militaria XX Wieku". 1 (4)/2005. ISSN 1732-4491.

Linki zewnętrzneEdytuj