Otwórz menu główne

Joanna Staręga-Piasek

polski polityk

Joanna Małgorzata Staręga-Piasek (ur. 23 października 1939 w Warszawie) – polska polityk i działacz społeczny, posłanka na Sejm I, II i III kadencji, była wiceminister pracy, od 2011 do 2015 doradca społeczny prezydenta RP.

Joanna Staręga-Piasek
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 23 października 1939
Warszawa
Zawód, zajęcie polityk, działaczka społeczna
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Stanowisko posłanka na Sejm I, II i III kadencji (1991–2001)
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Jest córką Wandy Wyrobkowej-Pawłowskiej[1]. Ukończyła studia na Wydziale Pedagogicznym Uniwersytetu Warszawskiego, uzyskała następnie stopień naukowy doktora. Brała udział w obradach Okrągłego Stołu w ramach stolika ds. zdrowia i pomocy społecznej. Zawodowo zajmowała się w szczególności sprawami pomocy społecznej i problematyką dotyczącą osób niepełnosprawnych.

Od 1991 do 2001 przez trzy kadencje była posłem I, II oraz III kadencji, w 2001 bezskutecznie ubiegała się o reelekcję. Należała do Unii Demokratycznej i Unii Wolności. Pełniła funkcję wiceministra w rządach: Tadeusza Mazowieckiego, Jana Krzysztofa Bieleckiego, Hanny Suchockiej. W rządzie Jerzego Buzka została powołana na stanowisko sekretarza stanu w ministerstwie pracy i polityki socjalnej. W 2005 przystąpiła do Partii Demokratycznej.

W przeszłości pełniła liczne funkcje w organizacjach społecznych. Była m.in. wiceprzewodniczącą Towarzystwa Przyjaciół Dzieci, przewodniczącą Zarządu Stowarzyszenia Polskiego, członkiem Rady Społecznej przy ministrze właściwym ds. pracy, członkiem Komisji Charytatywnej przy Fundacji im. Stefana Batorego. Współtworzyła ustawę o pomocy społecznej oraz Kartę Praw Osób Niepełnosprawnych. Od 1998 pełni funkcję dyrektora Instytutu Rozwoju Służb Społecznych.

W 2010 prezydent RP Lech Kaczyński powołał ją na członka Narodowej Rady Rozwoju[2]. W 2011 została doradcą społecznym prezydenta RP Bronisława Komorowskiego. Pełniła tę funkcję do 5 sierpnia 2015[3].

OdznaczeniaEdytuj

Odznaczona Krzyżem Oficerskim (2004)[4] i Komandorskim (2009)[5] Orderu Odrodzenia Polski.

PrzypisyEdytuj

  1. Anna Bikont, Sendlerowa. W ukryciu, Wydawnictwo Czarne, Wołowiec 2017, s. 154.
  2. Członkowie Narodowej Rady Rozwoju. prezydent.pl. [dostęp 2015-10-16].
  3. Prezydent odwołał ministrów w KPRP i doradców. prezydent.pl, 5 sierpnia 2015. [dostęp 2015-08-05].
  4. M.P. z 2005 r. nr 10, poz. 197
  5. M.P. z 2010 r. nr 27, poz. 277

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj