Otwórz menu główne

John Henry Thomas Manners-Sutton (ur. 27 maja 1814 w Londynie - zm. 24 czerwca 1877 tamże) - brytyjski arystokrata, 3. wicehrabia Canterbury (lord Canterbury), polityk i administrator kolonialny. W latach 1841-1846 wiceminister spraw wewnętrznych Wielkiej Brytanii, zaś w latach 1866-1873 gubernator Wiktorii.

John Manners-Sutton
Ilustracja
Lord Canterbury jako gubernator Wiktorii
Data i miejsce urodzenia 1814-05-2727 maja 1814
Londyn
Data i miejsce śmierci 1877-06-2424 czerwca 1877
Londyn
Gubernator Wiktorii
Okres od 1866
do 1873
Poprzednik Charles Henry Darling
Następca George Bowen
Gubernator porucznik Nowego Brunszwiku
Okres od 1854
do 1861
Poprzednik Edmund Walker Head
Następca Arthur Hamilton-Gordon

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Pochodzenie i młodośćEdytuj

Był młodszym z dwóch synów Charlesa Mannersa-Suttona, który najpierw był spikerem Izby Gmin, a następnie zgodnie z tradycją został kreowany parem dziedzicznym jako wicehrabia Canterbury. Ukończył Eton College, a potem studia w Trinity College na Uniwersytecie Cambridge. W młodości grał wyczynowo w krykieta, najpierw reprezentując klub uniwersytecki z Cambridge, a później Marylebone Cricket Club.

PolitykEdytuj

We wrześniu 1839 został po raz pierwszy wybrany do Izby Gmin, gdzie zasiadał w ławach Partii Konserwatywnej, jednak stracił mandat w kwietniu kolejnego roku, gdy wybory w jego okręgu zostały unieważnione. W 1841 został wybrany ponownie. W tym samym roku został powołany do rządu jako wiceminister spraw wewnętrznych w randze podsekretarza stanu. Opuścił parlament w 1847.

Administrator kolonialnyEdytuj

W 1854 dołączył do służby kolonialnej i został gubernatorem porucznikiem Nowego Brunszwiku. W 1861 powrócił do Anglii, ale po trzech latach ponownie wyjechał na placówkę gubernatorską, tym razem na Trynidad. W 1866 został przeniesiony na stanowisko gubernatora Wiktorii. W czasie pobytu w Australii, w 1869 roku, odziedziczył tytuł wicehrabiego Canterbury i tym samym miejsce w Izbie Lordów po bezpotomnej śmierci swego starszego brata Charlesa. Mimo to pozostał na stanowisku gubernatorskim aż do 1873, kiedy to powrócił do kraju.

ŚmierćEdytuj

W Anglii przeżył jeszcze cztery lata, poświęcając się pracy parlamentarnej w Izbie Lordów. Zmarł w czerwcu 1877 w wieku 63 lat. Tytuł wicehrabiego odziedziczył po nim Henry, najstarszy z jego pięciu synów.

OdznaczeniaEdytuj

W 1866 otrzymał Order Łaźni klasy Rycerz Komandor, co pozwoliło mu dopisywać przed nazwiskiem tytuł Sir, jednak zgodnie z zasadami brytyjskiej tytulatury zaprzestał tego w 1869, gdy uzyskał tytuł dziedziczny. W 1873 otrzymał Order św. Michała i św. Jerzego najwyższej klasy Rycerz Wielkiego Krzyża.

BibliografiaEdytuj