Otwórz menu główne

John Ross (odkrywca)

brytyjski oficer i polarnik

John Ross (ur. 24 lipca 1777 w Balsarroch, w hrabstwie Wigtownshire w Szkocji, zm. 30 sierpnia 1856 w Londynie) – brytyjski oficer marynarki wojennej i odkrywca, uczestnik kilku wypraw arktycznych[1].

John Ross
Ilustracja
John Bowring, portret z ok. 1833 roku
Data i miejsce urodzenia 24 lipca 1777
Balsarroch, Wigtownshire, Szkocja
Data i miejsce śmierci 30 sierpnia 1856
Londyn, Anglia
Zawód, zajęcie oficer, odkrywca

ŻyciorysEdytuj

Służbę w Royal Navy rozpoczął w wieku 9 lat. Uczestniczył w działaniach wojennych podczas wojen napoleońskich[2].

W 1817 roku Admiralicja powierzyła mu dowodzenie nad wyprawą, której celem było zbadanie Zatoki Baffina. W latach 1829–1833 kierował ekspedycją w poszukiwaniu Przejścia Północno-Zachodniego, badając okolice Cieśniny Lancastera, wyspy Somerset i zatoki Boothia. Towarzyszył mu, jako jego zastępca, bratanek James Clark Ross, który podczas tejże wyprawy w 1831 roku jako pierwszy ustalił położenie północnego bieguna magnetycznego. Ich statek, Victory, czterokrotnie zimował uwięziony w lodzie u wybrzeży półwyspu Boothia. Uczestnicy wyprawy zmuszeni byli porzucić jednostkę w 1832 roku. Do Anglii udało im się powrócić rok później na pokładzie statku wielorybniczego. W 1834 roku Ross otrzymał tytuł szlachecki[1][2].

W latach 1839–1846 pełnił urząd konsula w Sztokholmie[1]. W 1850 roku stanął na czele trzeciej wyprawy arktycznej, bez powodzenia poszukując zaginionej ekspedycji Johna Franklina[1][2].

W 1851 roku awansowany został do stopnia wiceadmirała (rear admiral). Zmarł w 1856 roku w Londynie[1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e Sir John Ross (ang.). Britannica.com. [dostęp 2019-06-06].
  2. a b c Sir John Ross (ang.). The Canadian Encyclopedia. [dostęp 2019-06-06].