Juan Román Riquelme

piłkarz argentyński

Juan Román Riquelme (ur. 24 czerwca 1978 w San Fernando) – argentyński piłkarz występujący na pozycji środkowego pomocnika.

Juan Román Riquelme
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 24 czerwca 1978
San Fernando
Wzrost 182 cm
Pozycja pomocnik
Kariera juniorska
Lata Klub
1992–1995 Argentinos Juniors
1995–1996 Boca Juniors
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1996–2002 Boca Juniors 151 (38)
2002–2003 FC Barcelona 30 (3)
2003–2007 Villarreal CF 106 (36)
2007 Boca Juniors (wyp.) 15 (2)
2007–2014 Boca Juniors 126 (24)
2014 Argentinos Juniors 15 (3)
W sumie: 443 (106)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1997  Argentyna U-20 14 (6)
2000–2008  Argentyna U-23 8 (2)
1997–2008  Argentyna 51 (17)
W sumie: 73 (25)
Dorobek medalowy
Igrzyska Olimpijskie
złoto Pekin 2008
Copa América
srebro Wenezuela 2007
Puchar Konfederacji
srebro Niemcy 2005
Juan Roman Riquelme na Mistrzostwach Świata 2006.

Przez wielu uważany za ostatniego klasycznego rozgrywającego[1].

W 2008 roku został wybrany przez kibiców najlepszym piłkarzem w historii CA Boca Juniors[1].

Kariera piłkarskaEdytuj

Juan Roman Riquelme jest wychowankiem Argentinos Juniors. Swoją zawodową karierę zaczynał w 1996 roku w drużynie Boca Juniors, którego barwy po raz pierwszy przywdział 10 listopada 1996 roku w spotkaniu przeciwko Union de Santa Fe. Podczas pierwszych dwóch latach w klubie, piłkarz, balansował między pierwszym zespołem, a drugim. Sytuacja uległa stabilizacji w czerwcu 1998 roku, kiedy na trenera pierwszego zespołu został wybrany Carlos Bianchi. Jedną z pierwszych decyzji nowego zwierzchnika była zmiana ustawienia drużyny na formację 1-4-3-1-2, w której Riquelme zajmuję pozycję rozgrywającego (enganche), operującego między linią ataku i linią pomocy. Zmiana ta przyniosła natychmiastowy efekt, a Xeneizes odzyskali tytuł, po ośmiu latach przerwy, nie przegrywając przy tym ani jednego spotkania. Łączna seria spotkań bez porażki wyniosłą czterdzieści meczów, a po drodze zdobył jeszcze jeden tytuł Clausura 1999[1].

Punktem zwrotnym w karierze Riquelme był rok 2000. Zdobył wtedy z drużyną Copa Libertadores (po pokonaniu Palmeiras) oraz Puchar Interkontynentalny, będąc kluczowym ogniwem zespołu. W ćwierćfinałowym spotkaniu Copa Libertadores, przeciwko lokalnemu rywalowi – River Plate – Riquelme popisuję się efektownym zwodem, zakładając obrońcy, Mario Yepesowi siatkę piętą[2]. W finale Pucharu Interkontynentalnego, Boca pokonuję Real Madryt, a piłkarz notuję efektowną asystę przy bramce Martina Palermo, podając prostopadle na odległość 40 metrów. W nagrodę za to, uznano go najlepszym piłkarzem 2001 roku spośród grających w Ameryce Południowej. W tym samym roku po raz drugi zdobywa tytuł Copa Libertadores. Pucharu Interkontynentalnego nie udaję się obronić, drużyna przegrała spotkanie z Bayernem Monachium (0-1)[1].

W 2002 został kupiony przez FC Barcelonę, za kwotę 11 mln euro. W nowym klubie debiutuję w spotkaniu przeciwko Legii Warszawa, w którym zdobywa swojego premierowego gola. W drużynie z Kataloni nie spełnił stawianych przed nim oczekiwań i już rok później (po przyjściu do klubu Ronaldinho) wypożyczono go do Villarreal C.F. Wpływ na to miał konflikt z trenerem Luisem Van Gaalem, który ustawiał go w roli skrzydłowego, przez co nie mógł wszystkich swoich walorów. W drużynie Żółtej Łodzi Podwodnej przeżywa renesans formy i wraz z Urugwajczykiem Diego Forlanem prowadzą drużynę do największych sukcesów w jej historii. Drużyna prowadzona przez Chilijczyka Manuela Pellegriniego, zdobyła Puchar Intertoto oraz doszłą do półfinał Ligi Mistrzów w 2006 roku, w który przegrała z londyńskim Arsenalem[1]. Sprawa awansu była w rękach Riquelme, który w 89 minucie rewanżowego spotkania, przestrzelił rzut karny. Sytuacja ta odcisnęła piętno na relacja zawodnika z klubem – Argentyńczyk zaczął być niesubordynowany i z coraz większym lekceważeniem odnosił się do trenera Pellegriniego. Sytuacja ta wymusiła jego powrót do Boca Juniors, w styczniu 2007 roku.

Z klubem z Buenos Aires po raz trzeci wywalczył Copa Libertadores, a jego gra nawiązywała do lat świetności. Jego druga przygoda z Xeneizes to kolejne puchary: dwukrotnie wygrał ligę (2008 oraz 2011), a także Copa Libertadores (2007), Recopa Sudamericana (2008) i Copa Argentina (2011/12). W 2012 roku, po porażce w finale Copa Libertadores, z brazylijskim Corinthians, Riquelme ogłosił zakończenie kariery piłkarskiej, mimo to rok później zdecydował się na powrót do sportu.

Ostatecznie, zawodnik zakończył karierę w styczniu 2015, w barwach macierzystej drużyny – Argentions Juniors.

Kariera reprezentacyjnaEdytuj

W pierwszej reprezentacji Argentyny debiutował już w eliminacjach do Mistrzostw Świata 1998, 16 listopada 1997 w meczu z Kolumbią, dopiero za kadencji José Nestora Pekermana zaczął grać w kadrze regularnie i stał się kluczową postacią zespołu. Z trenerem Pekermanem, współpracował już wcześniej w młodzieżowych kadrach Albicelestes. Razem zdobyli Mistrzostwach Świata U-21 (1997) i młodzieżowe mistrzostwo Ameryki Południowej (1997)[1].

Jego pierwszym turniejem reprezentacyjnym była Copa America 1999, ale nie odegrał wtedy znaczącej roli. Później, już jako kluczowy piłkarz reprezentacji, brał udział w Pucharze Konfederacji 2005 i Mistrzostwach Świata 2006. Drużyna Argentyny była jednym z faworytów niemieckiego czempionatu, potwierdzając swoje aspirację świetną grą w meczach grupowych, w których pokonała Wybrzeże Kości Słoniowej (2-1), Serbię i Czarnogórę (6-0) i zremisowała z Holandią (0-0). Riquelme został wybrany najlepszym piłkarzem spotkania z Serbią i Czarnogórą, w którym zaliczył 99% celnych podań[3]. Po pokonaniu Meksyku w 1/8 finału (2-1), Argentyńczycy przegrali po rzutach karnych z gospodarzami turnieju – Niemcami. Za jedną z przyczyn porażki, uznano zdjęcie z boiska Riquelme, które zaburzyło rytm gry Albicelestes. 13 września 2006, pomocnik ogłosił zakończenie reprezentacyjnej kariery z powodu choroby matki, jednak po niecałym roku wrócił do kadry i znalazł się w składzie zespołu na Copa América 2007, gdzie wraz z kolegami zdobył srebrny medal.

W 2008 roku dodatkowo został włączony do reprezentacji U-23, prowadzonej przez Sergio Batistę na Igrzyska Olimpijskie w Pekinie, na których Argentyna zdobyła złoty medal, a on sam zdobył jednego gola, w półfinałowym spotkaniu przeciwko Brazylii[1].

Łącznie w drużynie narodowej rozegrał 54 spotkania i strzelił 18 goli.

Po zakończeniu karieryEdytuj

Od 19 grudnia 2019 pełni funkcję wiceprezesa klubu Boca Juniors[4].

Styl gryEdytuj

Argentyńczyk powszechnie uważany jest za jednego z najlepszych rozgrywających w historii futbolu. Dla wielu jest przedstawicielem, dawno wymarłego typu dziesiątki, bazującej na świetnym przeglądzie pola, doskonałym panowaniu nad piłką oraz umiejętności gry na małej przestrzeni. Krytycy wytykali jego ślamazarne ruchu, słabe przygotowanie kondycyjne i brak zaangażowania w grze obronnej zespołu, przez co nie znalazł się w uznania w oczach trenera Marcelo Bielsy i nie pojechał Mistrzostwa Świata 2002.

Charakterystycznym zagraniem piłkarza była tzw. La Pausa,, czyli celowe spowolnienie gry, pozwalające na osiągnięcie idealnej pozycji koledze z drużyny[5].

  • „Podanie Riquelme jest słodsze niż matczyny pocałunek”, Roy Hudson
  • „Riquelme bardziej niż graczem stał się symbolem sporu ideologicznego”, Jonathan Wilson
  • „Zmysł piłkarski Riquelme pozwala zapamiętać dyscyplinę o nazwie futbol na wieki… to zawodnik z ery, gdy życie toczyło się wolnym tempem, kiedy wynosiliśmy krzesła na podwórko i graliśmy swobodnie z sąsiadami”, Jorge Valdano
  • „Większość ludzi, gdy chce dotrzeć z punktu A do punktu B, wybiera sześciopasmową autostradę i chce osiągnąć cel najszybciej jak to możliwe. Większość, ale nie Riquelme. On wybrałby sześciogodzinną podróż krętą górską drogą, która jednak oferuje zapierające dech w piersiach widoki”, Jorge Valdano

StatystykiEdytuj

KluboweEdytuj

Klub Liga Puchar Międzynarodowe Razem
Sezon Klub Liga Mecze Gole Mecze Gole Mecze Gole Mecze Gole
Argentyna Liga Puchar CONMEBOL Razem
1996-97 Boca Juniors Primera División 22 4 22 4
1997-98 19 0 2 0 21 0
1998–99 37 10 5 0 42 10
1999–2000 24 4 16 3 40 7
2000–01 27 10 14 3 41 13
2001–02 22 10 6 0 28 10
Łącznie 151 38 43 6 194 44
Hiszpania Liga Puchar UEFA Razem
2002–03 FC Barcelona La Liga 30 3 1 1 11 2 42 6
2003–04 Villarreal (wyp.) La Liga 33 8 3 1 12 4 48 13
2004–05 35 15 0 0 11 2 46 17
2005–06 Villarreal La Liga 25 12 1 0 12 2 38 14
2006–07 13 1 0 0 0 0 13 1
Razem 136 39 5 2 46 10 187 51
Argentyna Liga Puchar CONMEBOL Razem
2007 Boca Juniors (wypł) Primera División 15 2 11 8 26 10
2007–08 Boca Juniors Primera División 10 1 10 4 20 5
2008–09 28 5 7 4 35 9
2009–10 24 3 2 0 26 3
2010–11 13 4 13 4
2011–12 21 4 2 1 9 3 32 8
2012–13 5 0 1 0 7 2 13 2
2013–14 22 7 0 0 0 0 22 7
Razem 137 26 3 1 46 21 187 48
Kraj Argentyna 289 64 3 1 89 27 381 92
Hiszpania 136 39 5 2 46 10 187 51
Łącznie 425 103 8 3 135 37 568 143

ReprezentacyjneEdytuj

Argentyna
Rok Mecze Gole
1997 1 0
1999 5 0
2002 1 0
2003 3 1
2004 6 1
2005 13 6
2006 8 0
2007 9 9
2008 5 0
Razem 51 17

SukcesyEdytuj

KluboweEdytuj

Boca Juniors

Villarreal

ReprezentacyjneEdytuj

Argentyna U-20

Argentyna U-21

  • Turniej Toulon: 1998

Argentyna

IndywidualneEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g Ostatnia taka dziesiątka. Riquelme, dzięki za wszystko!, weszlo.com, 30 stycznia 2015 [dostęp 2021-03-21] (pol.).
  2. Caño de Riquelme a Yepes (Copa Libertadores 2000). [dostęp 2021-03-21].
  3. https://twitter.com/optajavier/status/976516561551986688, Twitter [dostęp 2021-03-21] (pol.).goły link w tytule
  4. Riquelme returns to Boca Juniors as vice president – Xinhua | English.news.cn, www.xinhuanet.com [dostęp 2021-03-21].
  5. Jonathan Wilson, Aniołowie o brudnych twarzach, Wydawnictwo SQN, 17 lipca 2019, ISBN 978-83-8129-157-6 [dostęp 2021-03-21] (pol.).

Linki zewnętrzneEdytuj