Otwórz menu główne

Jules Bianchi (ur. 3 sierpnia 1989 w Nicei, zm. 17 lipca 2015 tamże[1][2]) – francuski kierowca wyścigowy.

Jules Bianchi
Ilustracja
Jules Bianchi w 2012 roku
Kraj  Francja
Data i miejsce urodzenia 3 sierpnia 1989
Nicea
Data i miejsce śmierci 17 lipca 2015
Nicea
Sukcesy

2007: Francuska Formuła Renault (mistrz)
2008: Masters at Zolder (zwycięzca)
2009: Formuła 3 Euro Series (mistrz)
2012: Formuła Renault 3.5 (wicemistrz)

Strona internetowa

Jules Bianchi był wnukiem Mauro, trzykrotnego mistrza świata w wyścigach GT oraz prabratankiem Luciena, zwycięzcy 24-godzinnego wyścigu Le Mans i uczestnika 19 wyścigów Grand Prix Formuły 1.

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Karting i Formuła RenaultEdytuj

 
Jules Bianchi podczas wyścigu Formuły 3 w roku 2009

Po kilku latach startów w kartingu (rozpoczął je w roku 2004), w 2007 roku Jules postanowił rozpocząć poważną karierę wyścigową, debiutując we Francuskiej oraz Europejskiej Formule Renault. Reprezentując zespół SG Formula, francuski serial zakończył z tytułem mistrzowskim, natomiast europejski na 11. pozycji w końcowej klasyfikacji.

Europejska Formuła 3Edytuj

W kolejnym sezonie awansował do Europejskiej Formuły 3, gdzie jeździł w drugorzędnym teamie ART Grand Prix, należącym do jego menedżera, Nicolasa Todta. W pierwszym podejściu spisał się nadzwyczaj dobrze, będąc sklasyfikowanym na 3. miejscu w klasyfikacji generalnej (dwukrotnie zwyciężył, w tym prestiżowy Masters of Formula 3). W drugim podejściu, będąc już liderem głównego zespołu, zdominował rywalizację, wygrywając dziewięć z dwudziestu eliminacji.

Poza udziałem w europejskim cyklu, w ramach programu ART, wziął udział również w dwóch rundach Brytyjskiej Formuły 3 (na portugalskim torze w Portimao Francuz zdominował rywalizację). Nie był jednak liczony do klasyfikacji generalnej. Gościnnie wystąpił również w jednym wyścigu serii World Series by Renault (w SG Formula), na ulicach księstwa Monako. Nie dojechał jednak do mety. Po raz pierwszy wystąpił w kończącym sezon juniorski Grand Prix Makau. W wyniku kolizji Francuz nie był jednak w stanie walczyć o czołowe lokaty, ostatecznie dojeżdżając na 10. miejscu.

Seria GP2Edytuj

Dzięki wygranej w F3 Francuz awansował do bezpośredniego przedsionka Formuły 1 – serii GP2 – w której także startował w barwach ART. Debiutancki sezon okazał się całkiem udany dla Bianchiego, zważywszy na zajęcie 3. miejsca w klasyfikacji generalnej oraz szczególnie dobrą postawę w kwalifikacjach (trzy zwycięstwa). Był to jednak dość ciężki sezon dla Francuza, który miał kilka wzlotów i upadków. Nie obyło się bez sporych błędów, w wyniku których kilkakrotnie tracił szansę na dobry wynik. Przez to też ani razu nie stanął na najwyższym stopniu podium. W pierwszym wyścigu na Węgrzech, w wyniku kolizji, odniósł pozornie dość poważny uraz kręgosłupa, który mógł go wykluczyć na dłuższy czas. Na szczęście jednak kontuzja okazała się niegroźna i Bianchi po absencji w niedzielę, był w stanie wystąpić w kolejnej rundzie w Belgii. Francuz dziewięciokrotnie dojechał na punktowanym miejscu, z czego cztery razy na podium.

Drugi sezon startów rozpoczął dobrze, od zajęcia trzeciego miejsca w pierwszym wyścigu, na tureckim torze Istanbul Park. W kolejnych siedmiu wyścigach Francuzowi nie poszło jednak najlepiej, głównie przez niezawinione incydenty. Jedyne dwa punkty uzyskał za siódmą lokatę na hiszpańskim obiekcie Circuit de Catalunya. Przełom nastąpił w sobotnich zmaganiach na Silverstone, gdzie po raz pierwszy stanął na najwyższym stopniu podium, po zaciętej walce z Niemcem Christianem Vietorisem (Jules startował wówczas z pole position). W pozostałych dziewięciu startach Bianchi sięgał po punkty, czterokrotnie przy tym mieszcząc się w pierwszej trójce. Ostatecznie rywalizację ponownie zakończył na 3. pozycji, zaledwie jeden punkt za wicemistrzem Lucą Filippi.

Azjatycka Seria GP2Edytuj

W azjatyckim cyklu Bianchi zadebiutował w drugiej rundzie sezonu 2009/2010, na torze Yas Marina. Już w pierwszym wyścigu stanął na najniższym stopniu podium. W kolejnej eliminacji, na torze Sakhir, sięgnął po pole position. Popełnione błędy uniemożliwiły mu jednak zdobycie punktów, także w kolejnych wyścigach. Zdobyte punkty sklasyfikowały go na 12. miejscu.

W roku 2011 został wicemistrzem serii, po dwukrotnej wizycie na podium w przeciągu czterech rozegranych wyścigów (zwyciężył w inauguracyjnym starcie w Abu Zabi).

Formuła Renault 3.5Edytuj

Obowiązki związane z rolą piątkowego zawodnika w F1 uniemożliwiła Bianchiemu dalsze starty w Serii GP2. W celu utrzymania formy zawodnik postanowił jednak kontynuować udział w serii juniorskiej i podpisał kontrakt z francuskim zespołem Tech 1 Racing, startującym w Formule Renault 3.5, na sezon 2012. Francuz walczył o tytuł mistrzowski z Holendrem Robinem Frijnsem. Losy tytułu rozstrzygnęły się dopiero w ostatnim wyścigu, na torze w Katalonii. Holender przeprowadził na Bianchim kontrowersyjny atak, w wyniku którego wypchnął go z toru. W konsekwencji Francuz nie dojechał do mety i ze stratą zaledwie czterech punktów przegrał mistrzowski tytuł. Frijns stracił punkty uzyskane w tamtym wyścigu, jednak nie zmieniło to wyników mistrzostw. Pomimo protestu Bianchiego sędziowie postanowili zachować wyniki. Ostatecznie Bianchi ośmiokrotnie stawał na podium, z czego trzykrotnie na najwyższym stopniu. Pięciokrotnie przy tym startował z pole position oraz siedmiokrotnie odnotował najszybszy czas okrążenia w wyścigu.

Kontrakt z FerrariEdytuj

Dzięki świetnym wynikom, za sprawą swojego menedżera Nicolasa Todta, mającego duże powiązania z włoskim zespołem, dostał szansę udziału w trzydniowych testach dla młodych kierowców (w pierwszych trzech dniach grudnia). 2 grudnia team z Maranello podpisał z nim długoterminową umowę, za sprawą której ma się stać kierowcą rezerwowym i testowym zespołu. W sezonie 2011 Francuz miał pełnić funkcję trzeciego kierowcy włoskiego zespołu.

Kontrakt z Force IndiaEdytuj

W styczniu 2012 roku Francuz został ogłoszony rezerwowym kierowcą hinduskiego zespołu Force India. Wziął udział w dziewięciu sesjach treningowych.

Starty w ekipie MarussiaEdytuj

W następnym sezonie Bianchi rozpoczął regularne starty w zespole Marussia gdzie został zakontraktowany jako ostatni kierowca wyścigowy na sezon 2013. Powodem podpisania kontraktu tak późno było nie wywiązanie się z umowy przez Luiza Razię którego sponsorzy nie wpłacili na czas pieniędzy za starty w zespole. Skutkiem tak późnego podpisania umowy było uczestnictwo przez Francuza zaledwie przez półtora dnia w przedsezonowych testach. Mimo to Jules pokazywał się w pierwszych wyścigach dużo lepiej od Maxa Chiltona będącego zespołowym partnerem Bianchiego. Francuz pokonywał też regularnie kierowców Caterhama. Najlepszym wynikiem Bianchiego w wyścigu był 13 miejsce w GP Malezji na torze Sepang, zaś w kwalifikacjach 15 miejsce podczas weekendu wyścigowego o GP Belgii. Poza tym Jules dwukrotnie dojechał do mety 15 (debiut w GP Australii oraz GP Chin). Pod koniec sezonu Francuz plasował się na pozycjach 18-20, jednak w klasyfikacji generalnej zdołał utrzymać miejsce przed kierowcami ekipy Caterham.

Na sezon 2014 Bianchi przedłużył kontrakt z rosyjską ekipą. Podczas Grand Prix Monako Francuz dojechał początkowo na ósmym miejscu, lecz po dodaniu pięciu sekund z powodu niezjechania na pięciosekundowy postój w boksach (postój wykonał w trakcie, gdy na torze był samochód bezpieczeństwa) spowodował spadek na dziewiąte miejsce, co dało mu pierwsze punkty w karierze oraz pierwsze punkty dla rosyjskiego zespołu.

Wypadek i śmierćEdytuj

5 października 2014 w Grand Prix Japonii na torze Suzuka miał bardzo poważny wypadek. Podczas 43. okrążenia Bianchi wypadł z mokrej nawierzchni i bokiem bolidu uderzył w dźwig wyciągający bolid Adriana Sutila. Uderzenie wywarło przeciążenie o wartości 254G. Wyścig przerwano, a następnie przedwcześnie zakończono. Kierowcę przewieziono karetką do szpitala, gdzie został operowany. Jego stan określono jako krytyczny[3][4]. Doznał rozlanego urazu aksonalnego (DAI). Do ostatnich chwil życia znajdował się w śpiączce. Zmarł w klinice w Nicei ok. 9 mięsięcy później, 17 lipca 2015 roku[1][2], a pochowany został 21 lipca 2015 w tym samym mieście[5][6][7]. Po śmierci kierowcy FIA zastrzegła numer 17, który znajdował się na bolidzie Francuza[8][9].

WynikiEdytuj

Formuła 1Edytuj

Rok Zespół Samochód Silnik Wyniki w poszczególnych eliminacjach Punkty Pozycja
2013 Marussia F1 Team Marussia MR02 Cosworth CA2013, 2,4 litra, V8  
AUS
 
MAL
 
CHN
 
BHR
 
ESP
 
MON
 
KAN
 
GBR
 
DEU
 
HUN
 
BEL
 
ITA
 
SIN
 
KOR
 
JPN
 
IND
 
ABU
 
USA
 
BRA
0 19
15 13 15 19 18 NU 17 16 NU 16 18 19 18 16 NU 18 20 18 17
2014 Marussia F1 Team Marussia MR03 Ferrari 059/3 1.6T V6  
AUS
 
MAL
 
BHR
 
CHN
 
ESP
 
MON
 
KAN
 
AUT
 
GBR
 
DEU
 
HUN
 
BEL
 
ITA
 
SIN
 
JPN
 
RUS
 
USA
 
BRA
 
ABU
2 16
NS NU 16 17 18 9 NU 15 14 15 15 18 18 16 20 - - - -

GP2Edytuj

Rok Zespół Wyniki w poszczególnych eliminacjach Punkty Pozycja
2010 ART Grand Prix  
ESP
 
ESP
 
MON
 
MON
 
TUR
 
TUR
 
VAL
 
VAL
 
GBR
 
GBR
 
DEU
 
DEU
 
HUN
 
HUN
 
BEL
 
BEL
 
ITA
 
ITA
 
ARE
 
ARE
52 3
NU 12 4 3 NU 13 2 NU 2 7 5 4 NU NW 14 NU 2 4 18 7
2011 Lotus ART  
TUR
 
TUR
 
ESP
 
ESP
 
MON
 
MON
 
VAL
 
VAL
 
GBR
 
GBR
 
DEU
 
DEU
 
HUN
 
HUN
 
BEL
 
BEL
 
ITA
 
ITA
53 3
3 7 7 NU NU 19 NU 7 1 5 4 2 7 6 2 2 8 3

Azjatycka Seria GP2Edytuj

Rok Zespół Wyniki w poszczególnych eliminacjach Punkty Pozycja
2009/2010 ART Grand Prix  
ARE
 
ARE
 
ARE
 
ARE
 
BHR
 
BHR
 
BHR
 
BHR
8 12
- - 3 7 10 NS 10 NU
2011 Lotus ART  
ARE
 
ARE
 
ITA
 
ITA
18 2
1 8 3 NU

Formuła Renault 3.5Edytuj

Rok Zespół Wyniki w poszczególnych eliminacjach Punkty Pozycja
2009 KMP Group/SG Formula  
CAT
 
CAT
 
BEL
 
BEL
 
MON
 
HUN
 
HUN
 
GBR
 
GBR
 
FRA
 
FRA
 
PRT
 
PRT
 
DEU
 
DEU
 
ARA
 
ARA
- NS
- - - - NU - - - - - - - - - - - -
2012 Tech 1 Racing  
ARA
 
ARA
 
MON
 
BEL
 
BEL
 
DEU
 
DEU
 
RUS
 
RUS
 
GBR
 
GBR
 
HUN
 
HUN
 
FRA
 
FRA
 
CAT
 
CAT
185 2
DK 13 2 2 17 1 12 2 7 1 3 3 9 4 1 7 NU

PodsumowanieEdytuj

Sezon Seria Zespół Nr bolidu Wyścigi Zwycięstwa PP NO Punkty Pozycja
2007 Francuska Formuła Renault SG Formula 6 13 5 5 10 172 1
Europejska Formuła Renault 43 8 0 1 1 9 11
2008 Formula 3 Euroseries ART Grand Prix 24 20 2 2 2 47 3
2009 Formula Renault 3.5 SG Formula 26 1 0 0 0 0 NS
Brytyjska Formuła 3 ART Grand Prix 91 4 2 0 3 0 NS
Formula 3 Euroseries 1 20 9 6 7 114 1
Grand Prix Makau 3 1 0 0 0 N/A 10
2009–10 Azjatycka Seria GP2 ART Grand Prix 7 6 0 1 0 8 12
2010 Seria GP2 ART Grand Prix 1 18 0 3 1 52 3
2011 Seria GP2 Lotus ART 18 5 1 1 0 53 3
Azjatycka Seria GP2 4 5 1 1 0 18 2
2012 Formuła Renault 3.5 Tech 1 Racing 17 3 5 7 8 185 2
2012 Formuła 1 Sahara Force India F1 Team Kierowca testowy
2013 Formuła 1 Marussia F1 Team 19 0 0 0 0 0 19
2014 Formuła 1 Marussia F1 Team 15 0 0 0 0 2 17

† – Bianchi nie był liczony do klasyfikacji.

PrzypisyEdytuj

  1. a b Nataniel Piórkowski, Zmarł Jules Bianchi, f1wm.pl, 18 lipca 2015 [dostęp 2015-07-18].
  2. a b AFP, Le pilote de F1 Jules Bianchi a perdu «sa bataille» contre la mort, liberation.fr, 18 lipca 2015 [dostęp 2015-07-18] [zarchiwizowane z adresu 2015-07-18].
  3. BBC report: Bianchi breathing on own after surgery following F1 crash, foxsports.com, 5 października 2014 [dostęp 2014-10-06] (ang.).
  4. Jules Bianchi taken to hospital after Japanese Grand Prix F1 crash, autosport.com, 5 października 2014 [dostęp 2014-10-06] (ang.).
  5. Formuła 1. Jules Bianchi spoczął w Nicei. Żegnała go rodzina i rywale z F1 (pol.). sport.pl, 2015-07-21. [dostęp 2015-07-21].
  6. Les obsèques de Jules Bianchi ont eu lieu ce mardi matin (fr.). lequipe.fr, 2015-07-21. [dostęp 2015-07-21].
  7. Alicia Dauby: Le dernier hommage de la Formule 1 à Jules Bianchi (fr.). lemonde.fr, 2015-07-21. [dostęp 2015-07-21].
  8. FIA to retire car number 17 from the FIA Formula One Championship (ang.). fia.com, 2015-07-20. [dostęp 2015-07-21].
  9. Formuła 1. FIA zastrzegła numer Jules'a Bianchiego (pol.). sport.pl, 2015-07-20. [dostęp 2015-07-21].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj