Otwórz menu główne

Julian Ejsmond

polski poeta, bajkopisarz i tłumacz literatury

Julian Ejsmond (ur. 26 lutego 1892 w Warszawie, zm. 29 czerwca 1930 w Zakopanem) – polski poeta, bajkopisarz, tłumacz literatury, por. Wojska Polskiego, odznaczony Krzyżem Walecznych.

Julian Ejsmond
Julian Franciszek
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 26 lutego 1892
Warszawa
Data i miejsce śmierci 29 czerwca 1930
Zakopane
Narodowość Polak
Dziedzina sztuki Literatura
Faksymile
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941)
Grób Juliana Ejsmonda na warszawskich Powązkach

ŻyciorysEdytuj

Był synem malarza Franciszka Teodora Ejsmonda i Marii Wieniawskiej, córki literata Juliana Wieniawskiego. Studiował filologię polską na UJ w Krakowie i UW.

Jako ochotnik wstąpił do Wojska Polskiego. Studiował w sławnej szkole oficerskiej w Saint-Cyr, którą ukończył i został zatwierdzony w stopniu podporucznika.

Był zagorzałym myśliwym[1] – nie tylko polował, ale również redagował pisma łowieckie, wydawał kalendarze myśliwskie. W 1929 został wiceprezesem LOP.

Pracował jako urzędnik, równolegle rozwijając swą twórczość literacką i edytorską. Pierwsze wiersze zaczął publikować w 1907. Pierwszy tomik poezji wydał w 1909. Jego twórczość była zróżnicowana gatunkowo, pisywał: wiersze miłosne, ballady, romanse, liryki, felietony, satyry, bajki, opowiadania.

Zasłużył się także jako tłumacz pisanych w łacinie utworów Kochanowskiego, Sarbiewskiego, Propercjusza, Owidiusza, Petroniusza. Tłumaczył także teksty dla czasopisma „Skamander” (należał do grupy pisarzy luźno związanych z czasopismem). Napisał tekst „Inwentarz kultury narodowej”, wydrukowany w 36 zeszycie w roku 1925.

Od jego nazwiska pochodzi nazwa Zakręt Ejsmonda (1359 m n.p.m.) na drodze z Palenicy Białczańskiej do Morskiego Oka w Tatrach, gdzie poeta odniósł śmiertelne obrażenia w wypadku samochodowym w 1930 r.[2] Również w Gdyni istnieje ulica Ejsmonda, przy której istniał kiedyś stadion Arki Gdynia.

Życie prywatneEdytuj

Ożenił się z Janiną z Scheinkönigów (1900-1961), córką Michała i Zofii z Pociejów[3], z którą miał dwóch synów Juliana (ur. 1920), który po II wojnie osiadł w Szwajcarii, oficera francuskiego krzyża wojennego 1939-1945 (zmienił nazwisko na D'Eysmond) i Stanisława (1922-2009). Potomkowie Juliana żyją obecnie w Szwajcarii i Francji. Spoczywa w rodzinnym grobowcu na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kw. 194–I–16/17)[4].

Twórczość (wybór)Edytuj

  • Baśń o ziemnych ludkach, 1914
  • Podręcznik całowania, 1923
  • W zbożu, 1925
  • Opowieść o Janku Kominiarczyku i o dymiącym piecu króla Stasia, 1925
  • Wspomnienia myśliwskie, 1925
  • Sztuka wymyślania, 1927
  • Ryś w dzisiejszej Polsce, 1929
  • Moje przygody łowieckie, 1929
  • Przygody wiewióreczki, 1929
  • Patrząc na moich synków, 1931
  • Janek w puszczy, 1931
  • Mali myśliwi, 1931
  • Moje przygody łowieckie, 1961
  • Ostatni

UpamiętnienieEdytuj

24 listopada 1975 w Warszawie jednej z ulic na terenie obecnej dzielnicy Żoliborz zostało nadanie imię Juliana Ejsmonda[5].

PrzypisyEdytuj

  1. Ejsmond Julian (1892-1930). [dostęp 2013-08-28].
  2. (Józef Nyka Tatry Polskie wyd. Trawers 2004).
  3. Akt nr 489/1919 w par. św. Aleksandra w Warszawie
  4. Cmentarz Powązkowski w Warszawie. (red.). Krajowa Agencja Wydawnicza, 1984. ISBN 83-03-00758-0.
  5. Uchwała nr 34 Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia 24 listopada 1975 r. w sprawie nadania nazw ulicom, "Dziennik Urzędowy Rady Narodowej m.st. Warszawy, Warszawa, dnia 30 grudnia 1975 r., nr 16, poz. 115, s. 1.

Linki zewnętrzneEdytuj