Otwórz menu główne

Juliusz Krajewski (ur. 3 września 1905 w Żółkwi, zm. 1992 w Warszawie) – polski malarz, małżonek Heleny Malarewicz-Krajewskiej, aktywny zwolennik realizmu socjalistycznego.

Studiował prawo na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, a następnie w latach 1929-1935 studiował malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie u Mieczysława Kotarbińskiego. Po ukończeniu studiów przystąpił wraz z małżonką Heleną Krajewską do grupy artystycznej „Czapka Frygijska” jednoczącej malarzy o poglądach lewicowych, i uczestniczył w wystawach tej grupy.

Po wrześniu 1939 znalazł się w wcielonym do ZSRR Białymstoku. W 1944 w Lublinie zaczął działać w Związku Polskich Artystów Plastyków. Był wiceprezesem Związku (1944-1949), a następnie prezesem (1949-1952).

W latach 1948-1950 był profesorem Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Warszawie przed jej wcieleniem do ASP. Został członkiem podstawowej organizacji partyjnej PPR przy Związku Plastyków. Pod koniec roku 1945 zamieszkał w Warszawie. Po ogłoszeniu w roku 1949 obowiązującej doktryny realizmu socjalistycznego, wraz z żoną stworzyli wiele obrazów o tytułach np. „Ziemia chłopom”, „Podziękowanie traktorzyście”, „Towarzysz Bierut wśród robotników”, „Brygada młodzieżowa na szybkościowcu”.

Juliusz Krajewski został 1952 członkiem-założycielem grupy „Malarzy realistów”. W latach 1962-1969 uczestniczył w wystawach grupy „Zachęta”. W grudniu 1985 odbyła się w warszawskiej galerii „Zachęta” wystawa dzieł Heleny i Juliusza Krajewskich. Po roku 1989 niektóre obrazy Krajewskich zostały przekazane do galerii sztuki socrealistycznej muzeum Zamoyskich w Kozłówce.

W 1974 otrzymał Order Sztandaru Pracy II klasy[1].

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj