Otwórz menu główne

Kąkolewnica

wieś w województwie lubelskim
Zobacz też: inne znaczenia.

Kąkolewnicawieś gminna we wschodniej Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie radzyńskim, w gminie Kąkolewnica (do 2010 p.n. gmina Kąkolewnica Wschodnia[2]), której jest siedzibą.

Kąkolewnica
Kościół pw. św. Filipa Nereusza z 1870
Kościół pw. św. Filipa Nereusza z 1870
Państwo  Polska
Województwo lubelskie
Powiat radzyński
Gmina Kąkolewnica
Strefa numeracyjna (+48) 83
Kod pocztowy 21-302[1]
Tablice rejestracyjne LRA
SIMC 1064640
Położenie na mapie gminy Kąkolewnica
Mapa lokalizacyjna gminy Kąkolewnica
Kąkolewnica
Kąkolewnica
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kąkolewnica
Kąkolewnica
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubelskiego
Kąkolewnica
Kąkolewnica
Położenie na mapie powiatu radzyńskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu radzyńskiego
Kąkolewnica
Kąkolewnica
Ziemia51°54′08″N 22°43′08″E/51,902222 22,718889
Integralne części wsi Kąkolewnica[3][4]
SIMC Nazwa Rodzaj
0013250 Kąkolewnica Południowa część wsi
0013267 Kąkolewnica Północna część wsi
0013273 Kąkolewnica Wschodnia część wsi
0013505 Rudnik część wsi
1024497 Starowieś część wsi

Do końca 2010 roku były to cztery wsie: Kąkolewnica Wschodnia, Kąkolewnica Południowa, Kąkolewnica Północna i Rudnik, z których Kąkolewnica Wschodnia stanowiła siedzibę gminy. 1 stycznia 2011 wszystkie cztery wsie połączono w jedną o nazwie Kąkolewnica[5].

Wieś królewska w starostwie kąkolewnickim w ziemi łukowskiej województwa lubelskiego w 1786 roku[6]. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bialskopodlaskiego.

W listopadzie 1943 r. doszło tu do walki 6 batalionu Gwardii Ludowej z oddziałem Narodowych Sił Zbrojnych[7]. W grudniu 1943 r. został tu zamordowany Jakub Aleksandrowicz - dowódca Okręgu Gwardii Ludowej na Podlasiu[8].

W sierpniu 1944 r. we wsi został ulokowany tymczasowo sztab 2 Armii Wojska Polskiego. W grudniu 1944 r. zorganizowany był tu szpital z 2 Armii Wojska Polskiego, który prowadził tutaj zgrywające szkolenia i ćwiczenia [9].

Niedaleko miejscowości położone Uroczysko Baran - w którym od jesieni 1944 do lutego 1945 rozstrzeliwano żołnierzy AK, WiNu i BCh, dezerterów z ludowego Wojska Polskiego i ludzi uznanych przez za wrogów przez NKWD, Smiersz i polskie władze komunistyczne. Wyroki śmierci wykonywano metodą radziecką: ofiary miały ręce skrępowane drutem[10].

Na Uroczysku Baran pochowano przynajmniej kilkuset przeciwników władzy ludowej, zamordowano do listopada 1945 roku 1500-1800 osób.

PrzypisyEdytuj

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  2. Dz.U. z 2010 r. nr 138, poz. 929
  3. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  4. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 18.11.2015].
  5. Dz.U. z 2010 r. nr 257, poz. 1741 (skan)
  6. Karol de Perthées, Mappa szczegulna woiewodztwa lubelskiego 1786
  7. Józef Bolesław Gargas „Oddziały Gwardii Ludowej i Armii Ludowej 1942 – 1945” Wydawnictwo MON 1971 str. 194
  8. Ryszard Nazarewicz, Armii Ludowej dylematy i dramaty, Warszawa: Oficyna Drukarska, 1998, s. 86, ISBN 83-909166-0-6, OCLC 69278377.
  9. Eugeniusz Uciński: Szlakami 2 Armii Wojska Polskiego przez Ziemię Dolnośląską, Wrocław 1976 str. 9-38
  10. Paweł Wieczorkiewicz, Historia polityczna Polski 1935-1945, Warszawa 2005, s. 498.

Linki zewnętrzneEdytuj