Kacper Kobyliński

polski ksiądz, społecznik

Kacper Kobyliński (ur. 3 stycznia 1858 w Zagórowie, zm. 12 marca 1913 roku w Poznaniu) – polski ksiądz katolicki i społecznik, kanonik honorowy kaliskiej kapituły kolegiackiej, proboszcz parafii św. Wawrzyńca w Słupcy, dziekan słupecki.

Kacper Kobyliński
kanonik honorowy kapituły kolegiackiej św. Józefa w Kaliszu
Kraj działania Królestwo Kongresowe
Data i miejsce urodzenia 3 stycznia 1858
Zagórów, Królestwo Kongresowe
Data i miejsce śmierci 12 marca 1913
Poznań, Cesarstwo Niemieckie
proboszcz parafii pw. św. Wawrzyńca w Słupcy i dziekan słupecki
Okres sprawowania 1902 -1913
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja diecezja kujawsko-kaliska
Prezbiterat 6 czerwca 1881
Faksymile
Grób ks. Kacpra Kobylińskiego na cmentarzu parafialnym w Zagórowie

ŻyciorysEdytuj

Kacper Kobyliński urodził się 3 stycznia 1858 w Zagórowie w Kaliskiem. Miał jedenaścioro rodzeństwa, czterech braci i osiem sióstr. Jego ojciec, Karol Kobyliński, był piekarzem. Matką Kacpra była Marianna z domu Cudkowska. Zamożna mieszczańska rodzina Kobylińskich pochodziła pierwotnie z Wrześni, a w Zagórowie osiedliła się na początku XIX w[1].

W latach 1873-1876 uczył się, z wyróżnieniem, w prywatnej 6-klasowej Szkole Realnej Edwarda Pawłowicza w Kaliszu, słynącej z wysokiego poziomu nauczania i polskiego charakteru[2]. W 1876 wstąpił do Seminarium Diecezjalnego we Włocławku, które ukończył w 1881[3]. Jeszcze jako diakon sprawował obowiązki wikariusza włocławskiej katedry Wniebowzięcia NMP. Święcenia kapłańskie otrzymał 6 czerwca 1881 we Włocławku z rąk biskupa Wincentego Popiela, ordynariusza diecezji kujawsko kaliskiej.

Po święceniach został skierowany do pracy jako wikariusz w parafii św. Jana Chrzciciela w Służewie (1881-1884), św. Zygmunta w Częstochowie (1884-1885) i św. Jakuba Apostoła w Piotrkowie Trybunalskim (1885-1888). W tej ostatniej parafii w latach 1886-1888 sprawował dodatkowo obowiązki notariusza przy delegowanym sądzie konsystorza piotrkowskiego, z uposażeniem w wysokości 150 rubli[4].

Od 1885 był członkiem rzeczywistym Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie[5].

W latach 1888-1896 był administratorem parafii Wniebowzięcia NMP w Marzeninie w powiecie łaskim, gdzie m.in. doprowadził do ogrodzenia cmentarza parafialnego[6]. W 1896, żegnany z wielkim żalem przez parafian z Marzenina[7], został przeniesiony do Brzeźnia w powiecie sieradzkim, gdzie mianowano go administratorem tamtejszej parafii św. Idziego, w której korzystając z własnych środków rozbudował niewielki kościół parafialny.

W 1902 roku objął funkcję proboszcza parafii pw. św. Wawrzyńca w Słupcy oraz dziekana słupeckiego. W Słupcy działał jako społecznik. Był współzałożycielem Słupeckiego Towarzystwa Oszczędnościowo-Pożyczkowego (obecnie Bank Spółdzielczy w Słupcy), którego był pierwszym przewodniczącym Rady Nadzorczej. Założył ochronkę, umieścił nowe neogotyckie witraże w kościele pw. św. Wawrzyńca. Ponadto zgromadził parę tysięcy rubli przeznaczonych na budowę domu parafialnego. Był ceniony za dobre serce i otwarty charakter, gościnność i usłużność.

W 1913 r. zachorował głosząc kazanie w kościele parafialnym św. Jana Chrzciciela w Ciążeniu. Pomimo operacji w poznańskim szpitalu Sióstr Św. Elżbiety zmarł po czterotygodniowej rekonwalescencji. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w rodzinnym Zagórowie.

RodzinaEdytuj

Jego bratankiem i chrześniakiem, synem Jana Kobylińskiego, wójta Zagórowa z małżeństwa z Franciszką z domu Ulatowską, był Michał Kobyliński, kierownik szkoły powszechnej w Golinie, porucznik rezerwy piechoty, a siostrzeńcem, synem Walentego Anasiewicza i Klary z domu Kobylińskiej, kapitan artylerii Jan Anasiewicz, obaj więźniowie obozu w Kozielsku, zamordowani w Katyniu w kwietniu 1940.

PrzypisyEdytuj

  1. Akta stanu cywilnego Parafii Rzymskokatolickiej Zagórów, Księga urodzeń, małżeństw i zgonów, r. 1858, 3 stycznia 1858.
  2. Andrzej Szwarc, EDWARD PAWŁOWICZ.
  3. Kronika Diecezji Włocławskiej, 1913.
  4. Władysław Wlaźlak, Organizacja i dzialalnosc Konsystorza Foralnego Piotrkowskiego w latach 1819-1918, s. 119-120.
  5. Biblioteka Warszawska. Pismo poświęcone naukom, sztukom i przemysłowi., t. Tom czwarty, Warszawa 1885, s. 459.
  6. Gazeta Kaliska, „Gazeta Kaliska”, 59, 1893.
  7. Tydzień Piotrkowski, wyd. 5, 1896.

BibliografiaEdytuj

  • Kronika Diecezji Włocławskiej z 1913 r.
  • Ks. Władysław Wlaźlak - Organizacja i działalność Konsystorza Foralnego Piotrkowskiego w latach 1819-1918.