Otwórz menu główne

Kaiserschlacht (niem. Bitwa Cesarza), inne nazwy: ofensywa wiosenna 1918 oraz ofensywa Ludendorffa – seria ataków wojsk niemieckich na zachodnim froncie I wojny światowej, rozpoczynająca się 21 marca 1918 roku. Celem ofensywy było przełamanie frontu i pokonanie aliantów przed przybyciem wojsk amerykańskich.

Kaiserschlacht
I wojna światowa
Ilustracja
Czas 21 marca – 18 lipca 1918
Terytorium północna Francja, Zachodnia Flandria, Belgia
Przyczyna ofensywa niemiecka
Wynik taktyczne zwycięstwo niemieckie
Strony konfliktu
 Cesarstwo Niemieckie  III Republika Francuska
 Imperium brytyjskie

 Włochy
 Portugalia

Dowódcy
Erich Ludendorff III Republika Francuska Ferdinand Foch
Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Douglas Haig
III Republika Francuska Philippe Pétain
Stany Zjednoczone John Pershing
Zjednoczone Królestwo Włoch Alberico Albricci
Pierwsza Republika Portugalska Fernando Abreu
Siły
ca. 750 tys żołnierzy, 6 tys. dział[1]
Straty
polegli+ranni:
688 341[2]
polegli+ranni:
III Republika Francuska 433 000[2]


Imperium brytyjskie 418 374[2]
Zjednoczone Królestwo Włoch 5000[3]
Pierwsza Republika Portugalska 7000

Położenie na mapie Francji
Mapa lokalizacyjna Francji
miejsce bitwy
miejsce bitwy
50°00′10″N 2°39′10″E/50,002778 2,652778
Ofensywa wiosenna podczas I wojny światowej

Operacja MichaelLys3. AisneBelleauKaiserschlacht2. Marna

Front zachodni (I wojna światowa)

Kaiserschlacht podzielony został na cztery operacje o kryptonimach Michael, Georgette, Gneisenau oraz Blücher-Yorck, które miały być wprowadzane w takiej kolejności. Główną operacją był Michael – miał on na celu okrążenie i zniszczenie sił Brytyjczyków, w wyniku czego front od Sommy do kanału La Manche zostałby właściwie pozbawiony obrońców, co umożliwiłoby wdarcie się wojsk niemieckich w głąb terytorium Francji, omijając trzon wojsk francuskich, zajęcie Paryża i zmuszenie Francji do podpisania pokoju. Pozostałe operacje miały na celu odwrócenie uwagi od tej głównej.

Ofensywa rozpoczęła się 21 marca 1918 roku uderzeniem około 750-tysięcznej armii z 6 tysiącami dział na długości 60 kilometrów frontu zachodniego (Operacja Michael)[1]. Początkowo wojska niemieckie odnosiły sukcesy. Posuwano się na zachód dość szybko, brano jeńców i zdobywano dobra materialne[1]. Mimo sukcesów, ofensywa nie osiągnęła żadnego celu[1]. Pod koniec maja Niemcy przystąpiły do ofensywy na froncie francuskim (Operacja Blücher-Yorck). I tutaj były sukcesy militarne, ale nie przełożyły się one na konsekwencje polityczne[1]. Ostatnia próba przerwania frontu miała miejsce 15 lipca nad Marną (bitwa nad rzeką Marną). Wstrzymano ją już 17 lipca, a dzień później kontrofensywę rozpoczęły armie pod dowództwem francuskim i amerykańskim[4]. 14 sierpnia 1918 roku dowódca generał Erich Ludendorff doniósł o porażce[4].

Ofensywa skończyła się formalnym sukcesem Niemców, jednak z powodów logistycznych (braki w zaopatrzeniu przez rozciągnięcie linii transportowych) nie zostały zrealizowane cele ostateczne. W sierpniu nastąpiła aliancka kontrofensywa (ofensywa stu dni) przy wsparciu wojsk amerykańskich, co ostatecznie zmusiło Niemcy do rokowań pokojowych.

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj