Kalinik (Miclescu)

Kalinik, imię świeckie Constantin Miclescu (ur. 16 kwietnia 1822 w Suczawie, zm. 14 sierpnia 1886 w Bukareszcie) – rumuński biskup prawosławny, w latach 1875–1886 zwierzchnik Rumuńskiego Kościoła Prawosławnego.

Kalinik
Constantin Miclescu
Metropolita-zwierzchnik Rumuńskiego Kościoła Prawosławnego
Ilustracja
Kraj działania  Rumunia
Data i miejsce urodzenia 16 kwietnia 1822
Suczawa
Data i miejsce śmierci 14 sierpnia 1886
Bukareszt
Metropolita-zwierzchnik Rumuńskiego Kościoła Prawosławnego
Okres sprawowania 1875–1886
Wyznanie prawosławne
Kościół Rumuński Kościół Prawosławny
Śluby zakonne 1842
Diakonat 23 kwietnia 1843
Prezbiterat 30 listopada 1848
Chirotonia biskupia 2 lutego 1855
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 2 lutego 1855
Konsekrator Sofroniusz (Miclescu)

ŻyciorysEdytuj

Pochodził z rodziny bojarskiej. Życie monastyczne rozpoczął w wieku dwudziestu lat w monasterze Huși, składając wieczyste śluby mnisze na ręce biskupa Huși Sofroniusza (swojego stryja[1]) i przyjmując imię zakonne Kalinik. 23 kwietnia 1843 został wyświęcony na hierodiakona, zaś 30 listopada 1848 – na hieromnicha. Przed 1855 otrzymał godność archimandryty[2]. W 1851 został przełożonym monasteru Slatina[2].

2 lutego 1855 został wyświęcony na biskupa Hariupoleos, wikariusza metropolii mołdawskiej. Nadal był przełożonym klasztoru Slatina, pozostał nim do 1858. W Malini otworzył szkołę dla dzieci z rodzin chłopskich. W 1857 zasiadał w mołdawskim dywanie ad-hoc, który oficjalnie podjął inicjatywę zjednoczenia Mołdawii i Wołoszczyzny[1]. Ponownie kierował monasterem od 1861 do 1863[2]. Kalinik zyskał zaufanie władcy zjednoczonych księstw naddunajskich Aleksandra Jana Cuzy, gdy poparł zainicjowaną przez niego sekularyzację majątków monasterskich, z tym, że uzyskane w ten sposób ziemie i fundusze powinny służyć rozwojowi miejscowych społeczności, m.in. szkolnictwu[1].

W 1865 na mocy dekretu księcia Aleksandra Jana Cuzy został ordynariuszem metropolii mołdawskiej. Był jednym z pierwszych hierarchów wyznaczonych na urzędy w ten sposób; ingerencja władcy zjednoczonych księstw naddunajskich wzbudziła protesty części duchowieństwa (tzw. „walka o kanoniczność”)[1].

Po wymuszonej abdykacji Aleksandra Jana Cuzy w lutym 1866 Kalinik sceptycznie odnosił się do koncepcji powierzenia tronu zjednoczonych księstw władcy z zagranicy. Prawdopodobnie dlatego w kwietniu tego samego roku przyłączył się do spisku mającego na celu secesję Mołdawii[1]. Brał udział w manifestacji separatystów w Jassach, rozpędzonej przez wojsko na rozkaz jednego z regentów Lascăra Catargiu. Został ranny; życie uratował mu diakon Ion Creangă[1].

W 1875 metropolita Kalinik objął urząd metropolity-zwierzchnika (rum. mitropolit-primat) Rumuńskiego Kościoła Prawosławnego. W okresie sprawowania przez niego urzędu na Uniwersytecie Bukareszteńskim utworzony został Wydział Teologiczny, zaś w 1882 powstała drukarnia cerkiewna. Również w okresie sprawowania przez niego urzędu Patriarchat Konstantynopolitański zgodził się na funkcjonowanie autokefalicznego Rumuńskiego Kościoła Prawosławnego w randze metropolii[2].

PrzypisyEdytuj


Poprzednik
Sofroniusz (Miclescu)
Metropolita Mołdawii
1865 – 1875
Następca
Józef (Naniescu)
Poprzednik
Nifon (Rusailă)
Metropolita-zwierzchnik Rumuńskiego Kościoła Prawosławnego
1875 – 1886
Następca
Józef (Gheorghian)