Kamienica Bornbachowska w Warszawie

Kamienica Bornbachowska (Burbachowska), Winklerowska, Stary Konwikt – czterokondygnacyjna, trzytraktowa narożna kamienica o trójspadowym dachu znajdująca się przy Rynku Starego Miasta nr 2 w Warszawie (róg ul. Celnej).

Kamienica Bornbachowska
ilustracja
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Adres Rynek Starego Miasta 2
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Kamienica Bornbachowska
Kamienica Bornbachowska
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kamienica Bornbachowska
Kamienica Bornbachowska
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Kamienica Bornbachowska
Kamienica Bornbachowska
52°14′59,28″N 21°00′46,84″E/52,249800 21,013011

Obecnie w kamienicy znajduje się Staromiejski Dom Kultury.

HistoriaEdytuj

Kamienica została wzniesiona w drugiej połowie XV wieku.

W latach 1449-1650 znajdowała się w posiadaniu patrycjuszowskiej rodziny Burbachów. W 1607 r. uległa spaleniu. Odbudowana w 1626 r. Nadano jej wówczas styl barokowy. Kamienica otrzymała cztery kondygnacje, pośrodku wąską sień, trzy trakty, trzyosiową fasadę oraz wykusz przy elewacji bocznej.

W drugiej połowie XVII wieku właścicielami jej byli m.in. Jabska i Podgórski. W pierwszej połowie XVIII wieku znalazła się w rękach rodziny Winklerów, przed 1752 r. przeszła w posiadanie Macieja Grabowskiego (podskarbi wielki koronny), a w latach 1748-1773 jezuitów litewskich. W 1752 r. została przebudowana (powstał wówczas konwikt jezuicki i szkoła Roberta, w której uczył A. Magier). Nadbudowano i ujednolicono elewację boczną.

W latach 1780-1794 znalazła się w posiadaniu Franciszka Barssa (palestrant), następnie Tomasza Langnera, w latach 1876-1878 była własnością rodziny Drożdżyńskich (Drożdżewskich), a 1887-1915 Stanisława Kurczyńskiego. Od 1928 r. znajdował się w niej Policyjny Dom Zdrowia. Również w 1928 r. na budynku znalazła się polichromia autorstwa Leonarda Pękalskiego. Od 1930 r. kamienica należała do Stowarzyszenia Polski Dom Zdrowia.

Podczas II wojny światowej kamienica została spalona i zburzona. Zachowały się piwnice, fragment ściany oraz węgary portalu głównego. W latach 1952-1953 budynek został odbudowany według projektu Anny Boyé Guerquin. Odtworzono bryłę budynku, bezstylowe elewacje i na nowo zaprojektowano wnętrza[1].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj