Otwórz menu główne

Kamienica Długa 52 - Jana Kazimierza 5 w Bydgoszczy

Kamienica Długa 52 - Jana Kazimierza 5 w Bydgoszczykamienica narożna przy ulicy Długiej / Jana Kazimierza, na terenie Starego Miasta w Bydgoszczy. Siedziba kujawsko-pomorskiego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Kamienica Długa 52 - Jana Kazimierza 5 w Bydgoszczy
Ilustracja
Widok od ul. Jana Kazimierza
Państwo  Polska
Miejscowość Bydgoszcz
Adres ul. Długa 52, ul. Jana Kazimierza 5
Styl architektoniczny eklektyzm
Kondygnacje 4
Rozpoczęcie budowy początek XIX w.
Ukończenie budowy połowa XIX w.
Położenie na mapie Bydgoszczy
Mapa lokalizacyjna Bydgoszczy
Kamienica Długa 52 - Jana Kazimierza 5 w Bydgoszczy
Kamienica Długa 52 - Jana Kazimierza 5 w Bydgoszczy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kamienica Długa 52 - Jana Kazimierza 5 w Bydgoszczy
Kamienica Długa 52 - Jana Kazimierza 5 w Bydgoszczy
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa kujawsko-pomorskiego
Kamienica Długa 52 - Jana Kazimierza 5 w Bydgoszczy
Kamienica Długa 52 - Jana Kazimierza 5 w Bydgoszczy
Ziemia53°07′14″N 18°00′02″E/53,120556 18,000556
Strona internetowa

Spis treści

PołożenieEdytuj

Budynek stoi we wschodniej pierzei ul. Jana Kazimierza, od ul. Długiej do ul. Pod Blankami.

HistoriaEdytuj

 
Elewacja od strony ul. Jana Kazimierza
 
Tablica pamiątkowa

Początki kamienicy nie są dobrze udokumentowane, natomiast wiadomo, że istniała w tym miejscu murowana, bądź szachulcowa zabudowa jeszcze w okresie staropolskim. Na podstawie przeprowadzonych do 2008 r. ratowniczych badań archeologicznych określono wiek pozostałości murowanej kamienicy przy ul. Jana Kazimierza 5/Długa 52 na XVI-XVIII w.[1].

Na szczegółowym planie zabudowy miasta, sporządzonym przez pruskiego geometrę Gretha, w 1774 r., na miejscu obecnej kamienicy widnieją puste działki budowlane. Na planie z 1816 r. znajduje się budynek od strony ul. Długiej, podobnie na planie z 1834 r. Zarys obecnego budynku wypełniającego pierzeję ul. Jana Kazimierza, Długiej i Pod Blankami widnieje natomiast na planie miasta z 1876 r.

Na początku XX wieku w kamienicy znajdowały się: sklep papierniczy Blumenthala, zakład fryzjerski Kaschika i sklep rzeźnicki Josela, potem sióstr Róży i Gertrudy Wolff z wędlinami koszernymi. Na pierwszym piętrze urzędował adwokat Jakobsohn, na drugim był zakład krawiectwa męskiego Ludwiga, a na trzecim panna Seifert udzielała lekcji gry na fortepianie. Powyższe sklepy i zakłady rzemieślnicze należały w tym czasie przeważnie do osób żydowskiego pochodzenia[2].

W latach 1909-1920 na parterze budynku mieściła się siedziba „Dziennika Bydgoskiego”, wydawanego z inicjatywy Jana Teski[2]. Była to najważniejsza gazeta polska w Bydgoszczy w okresie zaboru pruskiego, zaś w okresie międzywojennym największy dziennik wydawany w mieście.

W 2002 r. w kamienicy ulokowano kujawsko-pomorski oddział Naczelnego Sądu Administracyjnego, przemianowany w 2004 r. na Wojewódzki Sąd Administracyjny. Z tej okazji kamienica została gruntownie wyremontowana, zaś wnętrza dostosowane do potrzeb sądownictwa.

Na fasadzie kamienicy od strony ul. Długiej, w 1996 r. umieszczono tablicę pamiątkową, która upamiętnia redakcję „Dziennika Bydgoskiego”, będącą ostoją polskości w pierwszych dziesięcioleciach XX wieku w Bydgoszczy.

W 2017 elewację budynku ponownie poddano remontowi[3].

ArchitekturaEdytuj

Budynek jest wzniesiony na rzucie podkowy. Kamienica frontowa jest podpiwniczona, dwupiętrowa, z poddaszem. Parter zdobiony jest boniowaniem. Kondygnacje wydzielono gzymsami, z największym gzymsem koronującym. Okna pierwszego i drugiego piętra posiadają jednakową na każdym piętrze oprawę architektoniczną.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Siwiak Wojciech: Z przeszłości ulicy Długiej. [w.] Kalendarz Bydgoski 2007
  2. a b Barbara Janiszewska-Mincer Barbara: Ulica Długa na początku XX wieku. [w.] Kalendarz Bydgoski 2008
  3. Sądowa kamienica wyglądała ładnie, a będzie jeszcze ładniejsza

BibliografiaEdytuj

  • Umiński Janusz: Bydgoszcz. Przewodnik: Bydgoszcz: Regionalny Oddział PTTK „Szlak Brdy”, 1996