Kapałkowa Grań

Kapałkowa Grań (słow. hrebeň Ľadových veží, niem. Grat der Eistaler Türme, węg. Jégvölgyi tornyok gerinc) – długa tatrzańska grań boczna w masywie Lodowego Szczytu odchodząca od Lodowego Zwornika w grani głównej słowackich Tatr Wysokich. Oddziela ona Dolinę Suchą Jaworową od Doliny Śnieżnej i Doliny Czarnej Jaworowej[1]. Turnie znajdujące się w niej mają zbiorową nazwę Kapałkowe Turnie. Na żaden z obiektów w tej grani nie prowadzą szlaki turystyczne[2].

Kapałkowa Grań (podpisane obiekty)

Od Lodowego Zwornika grań wiedzie w kierunku zachodnim z odchyleniem na północny zachód. Kończy się Kapałkową Uboczą, opadającą do głównej gałęzi Doliny Jaworowej. W jej górne partie wcina się Kapałkowe Korycisko, w dolne – Zadni Kapałkowy Żleb[1]. Grań ma długość około 2 km[3].

Nazewnictwo Kapałkowej Grani pochodzi od Kapałkowej Uboczy, która to wywodzi się od góralskiego nazwiska Kapałka. W starszej literaturze Kapałkowe Turnie bywają czasami błędnie określane nazwą Sobkowe Turnie – dotyczy ona obiektów w pobliskiej Sobkowej Grani[2].

Obiekty w Kapałkowej Grani, począwszy od Lodowego Zwornika:

Pierwsze przejścia Kapałkowej Grani:

  • letnie – Gyula Komarnicki i Roman Komarnicki, 30 lipca (od Lodowego Zwornika do Wrótek za Słupem) i 2 sierpnia (od Wrótek za Słupem na Małą Kapałkową Turnię) 1909 r.,
  • zimowe – Čestmír Harníček, Arno Puškáš, Karel Skřipský i Jozef Velička, 26 marca 1953 r. (z Małej Kapałkowej Turni na Wyżnią Kapałkową Ławkę)[2].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005, s. 123. ISBN 83-909352-2-8.
  2. a b c d Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XIX. Kapałkowa Grań – Śnieżna Przełęcz. Warszawa: Sport i Turystyka, 1974, s. 5–10.
  3. Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 271. ISBN 83-01-13184-5.
  4. Endre Futó: Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych. [dostęp 2013-07-24].