Kaplandka białoogonowa

gatunek gryzonia

Kaplandka białoogonowa[3] (Mystromys albicaudatus) – gatunek gryzonia z rodziny malgaszomyszowatych[4], jedyny przedstawiciel podrodziny kaplandek[3] (Mystromyinae) i rodzaju kaplandka[3] (Mystromys).

Kaplandka białoogonowa
Mystromys albicaudatus[1]
A. Smith, 1834
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd myszokształtne
Nadrodzina myszowe
Rodzina malgaszomyszowate
Podrodzina Mystromyinae
Vorontsov, 1966
Rodzaj Mystromys
Wagner, 1841
Gatunek kaplandka białoogonowa
Synonimy
  • M. albicaudatus (Desmarest, 1822)
  • M. albicaudatus (Smith, 1834)
  • M. albipes (Wagner, 1841)
  • M. antiquus Broom, 1948
  • M. fumosus Thomas & Schwann, 1905
  • M. hauslichtneri Broom, 1937
  • M. lanuginose (Lichtenstein, 1842)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 VU pl.svg

Średnie wymiaryEdytuj

  • Długość ciała: 14–18 cm
  • Długość ogona: 5–8 cm

WystępowanieEdytuj

Występuje na terenach trawiastych i na jałowych, suchych ziemiach w południowej Afryce.

Tryb życiaEdytuj

Kaplandka białoogonowa jest jedynym madagoszczurem żyjącym poza Madagaskarem. Prowadzi nocny tryb życia, a dzień spędza skryty w norze, którą opuszcza dopiero po zapadnięciu ciemności. Żywi się nasionami i innym pokarmem pochodzenia roślinnego. Jego ostry zapach prawdopodobnie powstrzymuje drobne drapieżniki, takie jak surykatki czy mangusty, od atakowania go, wiadomo jednak, że polują na niego sowy, a być może także inne ptaki drapieżne.

RozmnażanieEdytuj

Kaplandka białoogonowa rozmnaża się zapewne przez cały rok. W miocie rodzi się zwykle od 4 do 5 młodych. Szczególną cechą tego gatunku jest tak silne przysysanie się noworodków do sutków matki, że ta może w ten sposób nosić młode ze sobą. Puszczają je dopiero po ukończeniu 3 tygodnia życia.

PrzypisyEdytuj

  1. Mystromys albicaudatus, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. Mystromys albicaudatus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
  3. a b c Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Mystromys albicaudatus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 9 lipca 2013]