Karabin maszynowy Browning M2

Amerykański wielkokalibrowy karabin maszynowy

M2amerykański wielkokalibrowy karabin maszynowy kalibru 12,7 mm zaprojektowany tuż po zakończeniu I wojny światowej przez Johna Browninga i nadal używany w Siłach Zbrojnych Stanów Zjednoczonych.

M2
Ilustracja
M2 na podstawie M3
Państwo

 Stany Zjednoczone

Projektant

John Browning

Rodzaj

Wielkokalibrowy karabin maszynowy

Historia
Prototypy

1921

Produkcja

1932 – do chwili obecnej

Dane techniczne
Kaliber

12,7 mm

Nabój

.50 BMG (12,7 × 99 mm NATO)

Wymiary
Długość

1650 mm

Długość lufy

1140 mm

Masa
karabinu właściwego

38 kg

podstawy

20 kg (podstawa M3)

Inne
Prędkość pocz. pocisku

858 m/s

Szybkostrzelność teoretyczna

550 strz./min

Zasięg maks.

4200 m

Zasięg skuteczny

1800 m

HistoriaEdytuj

 
M2 otoczony łuskami

Armia amerykańska rozpoczęła swój udział w I wojnie światowej prawie bez karabinów maszynowych, w tym także wielkokalibrowych. Aby temu zaradzić postanowiono przebudować ciężki karabin maszynowy Browning M1917. Chodziło tu głównie o powiększenie kalibru broni do około 13 mm. Podążono tu śladem Niemców, którzy w ten sposób postąpili z karabinem maszynowym Maxim. Nowa broń, kalibru 12,7 mm, była gotowa w końcu roku 1918, kiedy nikt już nie był nią zainteresowany. Mimo braku zamówień firma Colt wyprodukowała pewną liczbę karabinów jako M1921. Występowały one w wersji lądowej (chłodzone wodą) i lotniczej (chłodzone powietrzem). Wtedy swoje zainteresowanie konstrukcją wyraziły marynarka wojenna i lotnictwo. Marynarka wojenna przyjęła do uzbrojenia udoskonaloną wersję M1924 chłodzoną wodą, a lotnictwo chłodzony powietrzem wkm M1921.

W roku 1933 doktor S. G. Green dokonał modernizacji broni. Została ujednolicona komora zamkowa i większość podzespołów, co zmniejszyło koszty produkcji. Na bazie zmodernizowanej komory zamkowej, powstało siedem odmian wkm-u nazywanego teraz M2. Były to między innymi: odmiana chłodzona wodą dla marynarki wojennej, chłodzona powietrzem, z lekkimi lufami różnej długości i zasilaniem obustronnym dla lotnictwa oraz chłodzona powietrzem z ciężką lufą dla broni pancernej. Ta ostatnia pod nazwą M2HB (ang. Heavy Barrel, pol. ciężka lufa) została w 1938 wprowadzona do uzbrojenia piechoty.

Produkcję wersji chłodzonej wodą zakończono wkrótce po rozpoczęciu II wojny światowej.

Aby skrócić bardzo długą procedurę wymiany lufy zaprojektowano do tego karabinu specjalny system zwany QCB (ang. Quick Change Barrel, pol. szybka wymiana lufy), zastosowany w belgijskiej wersji M2-HQCB. W USA poza zastosowaniem szybkowymiennej lufy zmieniono także technologię wykonania i materiały, z których wykonane są niektóre części M2, dzięki czemu udało się obniżyć masę karabinu właściwego w wersji M2-GPHMG do 27 kilogramów.

KonstrukcjaEdytuj

M2 działa na zasadzie krótkiego odrzutu lufy i ma lufę chłodzoną powietrzem. Używa naboi .50 BMG (kaliber 12,7 mm).

Maksymalny zasięg M2 wynosi 4200 metrów, ale zasięg praktyczny to około 2 kilometry (strzelając z trójnogu lub z broni zamontowanej na pojeździe). W wersji „wsparcia piechoty” karabin waży około 38 kilogramów, a trójnóg typu M3 to dodatkowe 20 kilogramów.

Używany jest do wielu zadań, między innymi jako:

  • broń wsparcia piechoty
  • karabin przeciwlotniczy na okrętach (zazwyczaj sprzężony podwójnie, jeden z karabinów ma taśmę podawaną z lewej strony, a drugi z prawej)
  • główne lub pomocnicze uzbrojenie w różnego typu transporterach opancerzonych
  • karabin maszynowy na wieżach niektórych czołgów
  • uzbrojenie amerykańskich samolotów z okresu II wojny światowej (na przykład B-17 Latająca Forteca), a także F-86 Sabre z czasów wojny koreańskiej
  • lekka odmiana GAU-16 używana jest jako uzbrojenie montowane w drzwiach niektórych śmigłowców.

BibliografiaEdytuj

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa 1994: Wydawnictwo „WIS”, s. 42. ISBN 83-86028-01-7.

Linki zewnętrzneEdytuj