Karagen

związek chemiczny

Karagen − rodzaj polisacharydów ekstrahowanych z czerwonych wodorostów zawierających w swej strukturze liczne grupy siarczanowe. Stanowią surowiec spożywczy używany do wytwarzania galaret i żeli. W jego skład wchodzi przede wszystkim śluz, którego głównym składnikiem jest karagenina, a także inne polisacharydy i niewielkie ilości jodu oraz bromu. Karagen odznacza się dużą aktywnością biologiczną (jest m.in. immunostymulatorem)[1][2]. Surowcem do produkcji karagenu jest chrząstnica kędzierzawa, krasnorost określany potocznie jako mech irlandzki (Chondrus crispus).

Struktury różnych typów karagenów

Symbol karagenu jako dodatku do żywności to E407.

ZastosowanieEdytuj

Karagen jest wykorzystywany w przemyśle spożywczym w charakterze substancji zagęszczającej, a także stabilizującej zawiesiny i emulsje. Jest on używany m.in. w celu zmniejszenia sedymentacji kakao, mleka skondensowanego oraz innych napojów. Karagen jest stosowany również jako czynnik żelujący przy wyrobie dżemów i deserów o zmniejszonej zawartości cukru[3]. Roztwory zawierające powyżej 3% karageniny tworzą po oziębieniu żele, które po lekkim ogrzaniu przechodzą w stan płynny. Surowiec ma znaczenie również w lecznictwie jako środek śluzowy, powlekający i osłaniający, również jako emulgator i środek spęczniający w preparatyce farmaceutycznej[4].
Zawarte w wysuszonych plechach karageniny są używane w chorobie wrzodowej[4].

PrzypisyEdytuj

  1. Arthur O. Tzianabos. Polysaccharide Immunomodulators as Therapeutic Agents: Structural Aspects and Biologic Function. „Clin. Microbiol. Rev.”. 13, s. 523-533, 2000. DOI: 10.1128/CMR.13.4.523-533.2000. 
  2. R. Kulkarni Savita, S. Desai Sandhya. Polysaccharides as immunomodulators. „Indian Drugs”. 38, s. 341-346, 2001. ISSN 0019462X. 
  3. Zdzisław Sikorski (red.): Chemiczne i funkcjonalne właściwości składników żywności. Warszawa: WNT, 1996, s. 161.
  4. a b Stanisław Kohlmünzer: Farmakognozja: podręcznik dla studentów farmacji. Wyd. V unowocześnione. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2003, s. 669. ISBN 83-200-2846-9.